Legnickie Pole

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Legnickie Pole
Herb Flaga
Herb Flaga
Barokowy kościół pw św. Jadwigi z dawnym klasztorem Benedyktynów
Barokowy kościół pw św. Jadwigi z dawnym klasztorem Benedyktynów
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat legnicki
Gmina Legnickie Pole
Liczba ludności (2009) 1301
Strefa numeracyjna (+48) 76
Kod pocztowy 59-241
Tablice rejestracyjne DLE
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Legnickie Pole
Legnickie Pole
Ziemia 51°08′42″N 16°14′31″E / 51.145, 16.241944444444Na mapach: 51°08′42″N 16°14′31″E / 51.145, 16.241944444444
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Legnickie Pole (niem. Wahlstatt) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie legnickim, w gminie Legnickie Pole, na południe od Legnicy. Miejscowość jest siedzibą gminy Legnickie Pole. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie legnickim.

Spis treści

Nazwa [edytuj]

W kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 wymieniona jest część Legnickiego Pola Racimierz pochodząca od staropolskiego imienia męskiego Racimir zanotowanej w zlatynizowanej formie Rathimiri villa.[1][2]

Historia [edytuj]

Legnickie Pole (Wahlstatt) na mapie Dolnego Śląska Helwiga (nad Legnicą)

Zabytki [edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[3]:

  • ośrodek historyczny miasta
  • kościół, pw. Trójcy Świętej, obecnie muzeum poświęcone bitwie pod Legnicą, w której zginął książę Henryk Pobożny; kościół pochodzi z XIII-XV w., przebudowany w XVIII w.; będący razem z: kościołem klasztornym św. Jadwigi, klasztorem oo. benedyktynów, pawilonem ogrodowym pomnikiem historii[4] (według dawnej klasyfikacji zabytkiem klasy zerowej), oraz jeden z większych w Polsce domów pomocy społecznej. Po bitwie pod Legnicą, prawdopodobnie w 1242 r., księżna Anna, wdowa po Henryku Pobożnym, lub według innej wersji księżna Jadwiga, jego matka, ufundowała w Legnickim Polu kościół i darowała go benedyktynom z czeskich Opatovic. Pozostawał on w ich posiadaniu do czasów reformacji. W 1535 r. książę legnicko-brzeski Fryderyk II przejął dobra benedyktynów i sprzedał je w ręce prywatne. Na początku XVIII w. benedyktyni odkupili posiadłości w Legnickim Polu i przystąpili do budowy nowego kościoła i klasztoru. W 1810 r. król pruski zlikwidował zakon i podarował w 1818 r. majątek sławnemu marszałkowi Blücherowi, który otrzymał tytuł książęcy jako Fürst Blücher von Wahlstatt.
  • cmentarz kościelny
  • zespół klasztorny oo. benedyktynów, ul. św. Jadwigi:
    • kościół klasztorny, obecnie par. pw. św. Jadwigi, z l. 1727-31
  • klasztor, obecnie dom opieki społecznej, z l. 1723-31
    • pawilon ogrodowy (klasztorny), ob. ośrodek terapii, z ok. 1738 r.
    • park, powstały po 1738 r.
    • zespół korpusu kadetów, ul. Benedyktynów 2-4:
      • koszary, obecnie dom opieki społecznej, z l. 1838-41
      • dom komendanta, obecnie bud. administracji, z l. 1838-41
      • lazaret, obecnie bud. mieszkalno-leczniczy, z l. 1838-41
      • szkoła, obecnie bud. mieszkalno-leczniczy, z l. 1894-98
      • dom, ul. Benedyktynów 2, z l. 1894-98
      • budynek gospodarczy, ul Benedyktynów 2a, z l. 1894-98
      • dom, ul. św. Jadwigi 4, z l. 1894-98
      • budynek gosp., ob. przedszkole, z l. 1894-98
      • budynek gosp., filtrownia, z l. 1894-98
  • cmentarz ewangelicki, obecnie rzym.-kat. par., z pocz. XIX w.
  • aleja lipowa, z pocz. XIX w.
  • dom parafialny ewangelicki, obecnie plebania rzym.-kat., ul. św. Jadwigi 1, z 1890 r.

Muzeum Bitwy pod Legnicą [edytuj]

W Legnickim Polu znajduje się Muzeum Bitwy pod Legnicą. Adres: pl. Henryka II Pobożnego 3.

Gospodarka [edytuj]

Celem aktywizacji gospodarczej gminy, pomiędzy autostradą A4, a torami kolejowymi linii LegnicaKamieniec Ząbkowicki utworzona została podstrefa Legnickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej.

Zobacz też [edytuj]

Linki zewnętrzne [edytuj]

Przypisy

  1. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis. dokumentyslaska.pl. [dostęp 2012-10-24].
  2. H. Markgraf, J. W. Schulte, Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis, Breslau 1889.
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 31 sierpnia 2012]. s. 94.
  4. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 kwietnia 2004 Dz. U. z 2004 r. Nr 102, poz. 1056