Lekcjonarz 10

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lekcjonarz 10
Rodzaj lekcjonarz
Numer 10
Zawartość Ewangelistarion
Data powstania XIII wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Francuska Biblioteka Narodowa
Rozmiary 27,9 × 22,3 cm
Typ tekstu bizantyński
Kategoria
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Lekcjonarz 10 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany przy pomocy siglum 10 – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XIII wieku. Służył do czytań liturgicznych[1].

Opis rękopisu[edytuj | edytuj kod]

Kodeks zawiera wybór lekcji z Ewangelii do czytań liturgicznych, na 199 pergaminowych kartach (27,9 cm na 22,3 cm)[1]. Lekcje pochodzą z Ewangelii Mateusza oraz Łukasza. Lekcje z Ewangelii Jana zaginęły. Stosuje noty muzyczne (neumy)[2][3].

Tekst rękopisu pisany jest dwoma kolumnami na stronę, 23 linijek w kolumnie[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Paleograficznie datowany jest na wiek XIII[1]. Rękopis badał Johann Jakob Wettstein, Scholz[3], Paulin Martin[4].

Obecnie przechowywany jest we Francuskiej Bibliotece Narodowej (Gr. 280) w Paryżu[1].

Jest cytowany w naukowych wydaniach greckiego Novum Testamentum Graece Nestle-Alanda (UBS3). NA27 nie cytuje go.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 K. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack: Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neues Testaments. Berlin, New York: Walter de Gruyter, 1994, s. 219.
  2. F. H. A. Scrivener: A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament. T. 1. London: 1894, s. 328.
  3. 3,0 3,1 C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J. C. Hinrichs, 1900, s. 388.
  4. Jean-Pierre-Paul Martin, Description technique des manuscrits grecs relatifs au Nouveau Testament, conservés dans les bibliothès de Paris (Paris 1883), p. 140.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]