Lekcjonarz 4

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lekcjonarz 4
Rodzaj lekcjonarz
Numer 4
Zawartość Ewangelistarion
Data powstania XI wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania University of Cambridge
Rozmiary 27,9 × 22,3 cm
Typ tekstu bizantyński
Kategoria
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Lekcjonarz 4 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany przy pomocy siglum 4 – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XI wieku. Służył do czytań liturgicznych[1].

Opis rękopisu[edytuj | edytuj kod]

Kodeks zawiera wybór lekcji z Ewangelii do czytań liturgicznych, na 199 pergaminowych kartach (27,9 cm na 22,3 cm)[1]. Lekcje pochodzą z Ewangelii Jana, Mateusza i Łukasza. Zawiera noty muzyczne (neumy)[2][3].

Tekst rękopisu pisany jest dwoma kolumnami na stronę, 24–25 linijek w kolumnie[1].

Tekst Pericope adulterae zamieszczony został w skróconej formie (Jan 8,3-11)[3]. Z punktu widzenia krytyki tekstu reprezentuje bizantyńską tradycję tekstualną.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Paleograficznie datowany jest na wiek XI[1]. Rękopis badał John Mill, który wykorzystał go w swoim wydaniu greckiego Nowego Testamentu[2].

Obecnie przechowywany jest w bibliotece University of Cambridge w Cambridge, pod numerem katalogowym Dd. 8.49[1].

Jest rzadko cytowany w naukowych wydaniach greckiego Novum Testamentum Nestle-Alanda (UBS3). NA27 nie cytuje go.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 K. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack, Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neues Testaments, Walter de Gruyter, Berlin, New York 1994, p. 219.
  2. 2,0 2,1 F. H. A. Scrivener: A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament. T. 1. London: 1894, s. 212.
  3. 3,0 3,1 C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J. C. Hinrichs, 1900, s. 387.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]