Leki przeciwleukotrienowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Leki przeciwleukotrienowe (antagoniści leukotrienów) – grupa leków wprowadzona do lecznictwa pod koniec XX wieku i znajdująca zastosowanie w leczeniu astmy oskrzelowej. Ich działanie polega na hamowaniu biosyntezy leukotrienów cysteinylowych (LTC4, LTD4 i LTE4) albo blokowaniu receptorów dla leukotrienów w ścianie oskrzeli. W chwili obecnej, leki przeciwleukotrienowe stanowią uzupełnienie leczenia przeciwzapalnego (kortykoterapii) astmy oskrzelowej.

Antagoniści leukotrienów nie przerywają napadów astmy. Mogą być stosowane jako leki zapobiegające napadom.

Inhibitory biosyntezy[edytuj | edytuj kod]

Zileuton.

Należą tu inhibitory 5-lipooksygenazy, takie jak:

Nowe związki BAYX1005, MK-591, MK-886 hamują białko aktywujące 5-LOX (FLAP) i są badane pod kątem przydatności w zapobieganiu miażdżycy[1].

Antagoniści receptorów leukotrienowych[edytuj | edytuj kod]

Zafirlukast
Monelukast
MK-886

Należą tu związki hamujące receptor CysLT1 dla leukotrienów cysteinylowych:

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Kostowski, Z. S. Herman Farmakologia. Podstawy farmakoterapii. Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2003 ISBN 83-200-3350-0.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.