Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1912 - sztafeta 4 × 100 m mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Olympic rings with white rims.svg

Athletics pictogram.svg Lekkoatletyka
Sztafeta 4 × 100 m mężczyzn
Złoty medal Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Wielka Brytania
Srebrny medal Szwecja Szwecja
Brązowy medal nie przyznano
Lekkoatletyka na
Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1912
Athletics pictogram.svg
Konkurencje biegowe
bieg na 100 m mężczyźni
bieg na 200 m mężczyźni
bieg na 400 m mężczyźni
bieg na 800 m mężczyźni
bieg na 1500 m mężczyźni
bieg na 5000 m mężczyźni
bieg na 10 000 m mężczyźni
maraton mężczyźni
bieg na 110 m przez płotki mężczyźni
sztafeta 4 × 100 m mężczyźni
sztafeta 4 × 400 m mężczyźni
bieg na 3000 m drużynowo mężczyźni
chód na 10 km mężczyźni
Konkurencje techniczne
skok wzwyż mężczyźni
skok wzwyż z miejsca mężczyźni
skok o tyczce mężczyźni
skok w dal mężczyźni
skok w dal z miejsca mężczyźni
trójskok mężczyźni
pchnięcie kulą mężczyźni
pchnięcie kulą oburącz mężczyźni
rzut dyskiem mężczyźni
rzut dyskiem oburącz mężczyźni
rzut młotem mężczyźni
rzut oszczepem mężczyźni
rzut oszczepem oburącz mężczyźni
Wieloboje
pięciobój mężczyźni
dziesięciobój mężczyźni
Konkurencje terenowe
bieg przełajowy mężczyźni
bieg przełajowy drużynowo mężczyźni
Zwycięstwo Brytyjczyków.

Sztafeta 4 × 100 metrów mężczyzn była jedną z konkurencji lekkoaletycznych rozgrywanych podczas V Igrzysk Olimpijskich w Sztokholmie.

Stany Zjednoczone dysponując pięcioma zawodnikami, którzy dostali się do finału w biegu na 100 metrów byli zdecydowanymi faworytami. Lecz w półfinale reprezentacja została zdyskwalifikowana, za przekazanie pałeczki poza strefą zmiany. W finale wystartowały trzy drużyny: niemiecka, szwedzka i brytyjska. Każda z nich pobiegła szybciej od rekordu świata ustanowionego czasem 43,50 sekundy 19 maja 1912 r. przez ekipę niemiecką. Niemcy zwyciężając półfinał z najlepszym czasem - 42,30 s. - przy absencji Amerykanów, stali się głównymi kandydatami do złota. Lecz w finale zostali zdyskwalifikowani za niewłaściwą zmianę pałeczki. Po dyskwalifikacji Niemców, Szwedzi, którzy zajęli trzecie miejsce w biegu, zostali nagrodzeni srebrnymi medalami. Złoto zdobyła sztafeta brytyjska.

Eliminacje[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie biegi eliminacyjne zostały rozegrane 8 lipca.

Jedynie dwie ekipy odpadły z rywalizacji po rundzie eliminacyjnej.

Bieg 1

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Kanada Kanada :
Frank McConnell
Frank Lukeman
Harry Beasley
John Howard
46,2 OR Q

Bieg 2

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone :
Ira Courtney
Frank Belote
Clement Wilson
Carl Cooke
43,7 OR NR[1] Q

Bieg 3

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Wielka Brytania :
David Jacobs
Henry Macintosh
Victor d'Arcy
William Applegarth
45,0 Q

Bieg 4

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Szwecja Szwecja :
Ivan Möller
Charles Luther
Ture Person
Knut Lindberg
43,6 OR Q

Bieg 5

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Cesarstwo Niemieckie Ces. Niemieckie :
Karl von Halt
Max Herrmann
Erwin Kern
Richard Rau
43,6 =OR Q
2 Cesarstwo Austrii Austria :
Gustav Kröjer
Rudolf Rauch
Fritz Weinzinger
Fritz Fleischer
44,8

Bieg 6

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Królestwo Węgier Węgry :
Ferenc Szobota
Vilmos Rácz
Pál Szalay
István Jankovich
43,7 Q
2 Francja Francja :
Pierre Failliot
Georges Rolot
Charles Lelong
René Mourlon
43,8

Półfinały[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie półfinały rozegrano 8 lipca

Półfinał 1

Stany Zjednoczone zostały zdyskwalifikowane za przekroczenie strefy zmian przy pierwszej zmianie pałeczki.

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Wielka Brytania :
David Jacobs
Henry Macintosh
Victor d'Arcy
William Applegarth
43,0 WR OR Q
Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone :
Ira Courtney
Frank Belote
Clement Wilson
Carl Cooke
Dyskwalifikacja

Półfinał 2

Po lewej drużyna szewdzka, po prawej drużyna węgierska.
Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Szwecja Szwecja :
Ivan Möller
Charles Luther
Ture Person
Knut Lindberg
42,5 WR ORNR[2] Q
2 Królestwo Węgier Węgry :
Ferenc Szobota
Vilmos Rácz
Pál Szalay
István Jankovich
42,9

Półfinał 3

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Cesarstwo Niemieckie Ces. Niemieckie :
Otto Röhr
Max Herrmann
Erwin Kern
Richard Rau
42,3 WR OR Q
2 Kanada Kanada :
Frank McConnell
Frank Lukeman
Harry Beasley
John Howard
43,5NR[3]

Finał[edytuj | edytuj kod]

Zmiana osady niemieckiej.

Finał rozegrano 9 lipca.

Rau, próbując nadrobić straty pierwszych zmian, skończył bieg tuż za Applegarthem, lecz ostatecznie Niemcy zostali zdyskawlifikowani za przekroczenie strefy zmiany przez Erwina Kerna. Srebro przyznano Szwedom.

Miejsce Zawodnicy Czas
1 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Wielka Brytania :
David Jacobs
Henry Macintosh
Victor d'Arcy
William Applegarth
42,4NR[4]
2 Szwecja Szwecja :
Ivan Möller
Charles Luther
Ture Person
Knut Lindberg
42,6
Cesarstwo Niemieckie Ces. Niemieckie :
Otto Röhr
Max Herrmann
Erwin Kern
Richard Rau
Dyskwalifikacja

Przypisy

  1. Janusz Waśko, John Brant, György Csiki, Andrzej Socha: National Records Evolution 1912 – 2012. Zamość: 2013, s. 197. ISBN 978-83-62033-30-0.
  2. Janusz Waśko, John Brant, György Csiki, Andrzej Socha: National Records Evolution 1912 – 2012. Zamość: 2013, s. 195. ISBN 978-83-62033-30-0.
  3. Janusz Waśko, John Brant, György Csiki, Andrzej Socha: National Records Evolution 1912 – 2012. Zamość: 2013, s. 186. ISBN 978-83-62033-30-0.
  4. Janusz Waśko, John Brant, György Csiki, Andrzej Socha: National Records Evolution 1912 – 2012. Zamość: 2013, s. 189. ISBN 978-83-62033-30-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]