Lektor (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lektor
The Reader
Gatunek melodramat
Rok produkcji 2008
Data premiery Ziemia 10 grudnia 2008
Polska 13 marca 2009
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
 Niemcy
Język angielski
Czas trwania 123 minuty
Reżyseria Stephen Daldry
Scenariusz David Hare
Główne role Kate Winslet, Ralph Fiennes,
David Kross
Muzyka Nico Muhly
Zdjęcia Roger Deakins, Chris Menges
Scenografia Eva Stiebler, Brigitte Broch,
Erwin Prib
Kostiumy Donna Maloney, Ann Roth
Montaż Claire Simpson
Produkcja Donna Gigliotti, Anthony Minghella,
Redmond Morris, Sydney Pollack
Wytwórnia The Weinstein Company
Mirage Enterprises
Neunte Babelsberg Film
Filmförderungsanstalt
Deutsche Filmförderfonds
Medienboard Berlin-Brandenburg
Mitteldeutsche Medienförderung
Filmstiftung Nordrhein-Westfalen
Dystrybucja Stany Zjednoczone The Weinstein Company
Polska Kino Świat
Budżet 40.000.000 $ (szacowany)

Lektor (ang. The Reader) − amerykańsko-niemiecki melodramat z 2008 roku w reżyserii Stephena Daldry'ego. Scenariusz filmu autorstwa Davida Hare'a oparty jest na powieści Lektor (Der Vorleser z 1995 r.) Bernharda Schlinka. Zdjęcia do filmu były realizowane w Niemczech i Polsce w Lubelskim Muzeum na Majdanku[1].

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Niemcy (Neustadt), rok 1958. Piętnastoletni Michael Berg słabnie na ulicy. Pomocy chłopcu udziela starsza o ponad 20 lat Hanna Schmitz. Skutkiem spotkania jest romans obydwojga bohaterów. Hanna domaga się w trakcie każdej schadzki, aby chłopiec czytał jej książki. Namiętny romans kochanków przerwany jest przez nagłe zniknięcie kobiety. Mija osiem lat, Michael jest studentem prawa. W Niemczech trwają procesy nazistowskich zbrodniarzy; Michael uczestniczy w nich jako obserwator. Niespodziewanie w jednej z podsądnych rozpoznaje Hannę, która jest oskarżona o popełnienie zbrodni wobec Żydów w okupowanej Polsce. W trakcie procesu Michael poznaje nieznane oblicze swojej dawnej kochanki. Miłość do niej walczy w nim z potępieniem za to, co robiła, stara się na nowo określić swoje uczucia do niej; przełomowa wydaje się być wizyta w obozie zagłady. Pod koniec procesu chłopiec uświadamia sobie, że Hanna jest analfabetką, a jej analfabetyzm może być okolicznością łagodzącą wyrok. Kobieta jednak nie przyznaje się do tego, wybierając więzienie. Dręczony sprzecznymi motywacjami Michael w końcu także decyduje się nie ujawniać swojej wiedzy. Kobieta zostaje skazana na dożywocie.

Po latach, już jako wzięty prawnik, dręczony wyrzutami sumienia Michael zaczyna wysyłać dawnej kochance do więzienia nagrane przez siebie na kasetach magnetofonowych dzieła światowej literatury, te same, które kiedyś czytał jej podczas schadzek. Dla Hanny jest to impuls, aby nauczyć się czytać i pisać. Kiedy, po dwudziestu latach, Hanna ma zostać zwolniona z odbywania kary, Michael zgłasza się do więzienia ze zobowiązaniem, że znalazł jej mieszkanie i pracę. Daje jej jednak do zrozumienie, że nie może liczyć na nic więcej z jego strony. Hanna tuż przed wyjściem na wolność popełnia samobójstwo w celi. Pozostawia pożegnalny list, w którym prosi Michaela, aby przekazał zgromadzone przez nią pieniądze córce jednej ze swoich żydowskich ofiar. Po rozmowie z kobietą - zamieszkałą w Nowym Jorku - postanawia wpłacić środki na rzecz organizacji żydowskiej walczącej z analfabetyzmem. W ostatniej scenie Michael opowiada swojej dorosłej córce o kobiecie, która zmieniła całe jego życie.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

i inni

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]