Lemmiscus curtatus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lemmiscus curtatus[1]
(Cope, 1868)
Lemmiscus curtatus w okolicy Mono County (Kalifornia)
Lemmiscus curtatus w okolicy Mono County (Kalifornia)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd Myomorpha
Nadrodzina Muroidea
Rodzina chomikowate
Podrodzina nornikowate
Rodzaj Lemmiscus
Thomas, 1912
Gatunek Lemmiscus curtatus
Synonimy
  • Lagurus curtatus (Cope, 1868)[1]
  • Arvicola curtata Cope, 1868[1]
  • Arvicola decurtata Coues, 1877[1]
  • Arvicola pallidus Merriam, 1888[2]
  • Arvicola pauperrima Cooper, 1868[2]
  • Microtus intermedius Taylor, 1911[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies

Lemmiscus curtatus – gatunek gryzonia z rodziny chomikowatych (Cricetidae), zamieszkujący tereny zachodniej części Ameryki Północnej[4][2][5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

L. curtatus jest małym gryzoniem o gęstym, miękkim i stosunkowo długim futerku wybarwionym w części grzbietowej na kolor płowoszary, a na brzuchu na srebrnoszary. Uszy i nos są płowe, a łapy jasnoszare. Włosy u podstawy są ciemnoszare. Silnie owłosiony ogon w górnej części jest ciemnoszary, a w dolnej biały. L. curtatus wymienia futro dwa razy w roku. Ubarwienie zimowe jest nieco jaśniejsze od letniego. Długość ciała od 100 do 142 mm, krótkiego ogona – nie przekracza 30 mm. Masa ciała dorosłego osobnika wynosi od 17 do 38 g. Ucho jest krótkie – od 9 do 16 mm[6][5][2].

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Największą aktywność L. curtatus wykazuje wieczorem. Zimą nie zapada w sen zimowy. Na wolności samica może rodzić we wszystkich porach roku. Możliwe są nawet 3–4 mioty w ciągu roku. Po trwającej około 25 dni ciąży na świat przychodzi średnio 4–6 młodych, ślepych i pozbawionych sierści. Po 21 dniach młode się usamodzielniają, a po upływie około 2 miesięcy osiągają dojrzałość płciową[5][2].

Większość autorów określało gatunek jako stadny, ale badania przeprowadzone w południowej części stanu Idaho w 1984 roku[7] sugerują, że (przynajmniej w okresie letnim) zwierzęta prowadzą życie samotnicze lub w parach. Naukowcy nie znaleźli bowiem potwierdzenia dla tezy o kolonijnej strukturze społecznej L. curtatus – nie napotkali wspólnych systemów nor, ani wspólnego gromadzenia żywności[5].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

L. curtatus zasiedla obszary zachodniej części Ameryki Północnej, gdzie dominuje bylica Artemisia tridentata – roślina wykorzystywana jako podstawa wyżywienia. Siedliska L. curtatus są wyraźniej bardziej suche od typowych dla innych nornikowatych[5][2].

Kopalne ślady[edytuj | edytuj kod]

Kopalne ślady występowania gatunku w środkowym plejstocenie odkryto w Porcupine Cave Pit w Kolorado[6], ale także w Nowym Meksyku, czyli daleko poza obecnym zakresem występowania[5]. W południowym Idaho odkryto skamieniałe szczątki przodków L. curtatus datowane na okres pliocenu[8]. W plejstocenie z Europy przeniknęły na kontynent amerykański przeniknął Mimomys hordijki, gatunek blisko spokrewniony L. curtatus. Naukowcy nie określają, czy był to bezpośredni przodek obecnych L. curtatus[9].

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

L. curtatus jest roślinożercą. Żywi się bylicami Artemisia tridentata, kwiatostanami, liśćmi i łodygami traw (ale bez ich nasion), Krascheninnikovia z rodziny szarłatowatych, gorczycą i roślinami strączkowymi[5]. Prawdopodobnie Artemisia tridentata odgrywa większą rolę w żywieniu w sezonie zimowym[7].

Siedlisko[edytuj | edytuj kod]

L. curtatus prowadzi życie podziemne. Buduje dość płytki system nor – na głębokości około 12,5 ± 2,6 cm. Tunele są wypłaszczone na dole i zwykle dość niskie. Większość badanych nor miało prostą, liniową budowę z 3–5 wyjść. Komora gniazdowa była wysłana korą bylicy Artemisia tridentata[7] oraz trawami[5].

Część badaczy jest przekonana, że występowanie L. curtatus jest ściśle związane z siedliskami Artemisia tridentata[5]. Struktura nor w siedlisku badanym w 1984 roku w Idaho sugerowała, że zwierzęta zajmowały je pojedynczo lub w parach, ale nie w kolonii[7].

Wymiary nor
(Mullican, 1987)[7]
Wymiar zakres wymiarów wymiar średni
głębokość korytarzy (cm) 8,8–20,3
szerokość korytarzy (cm) 4,6–5,2
wysokość korytarzy (cm) 3,1–3,4
długość korytarzy w norze (m) 0,7–4,6 1,9
średnica komory gniazdowej (cm) 12,4

L. curtatus czasami wykorzystują opuszczone nory innych gryzoni, na przykład gofferów czy Chaetodipus penicillatus z rodziny szczuroskoczkowatych[5].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Lemmiscus curtatus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Lynn E. Carroll, Hugh H. Genoways. Lagurus curtatus. „Mammalian Species”. 124, s. 1–6, 1980 (ang.). 
  3. Lemmiscus curtatus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Lemmiscus curtatus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 19 stycznia 2013]
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 5,8 5,9 Alma H. Winward. SAGEBRUSH VOLE: Lemmiscus curtatus. „Colorado Sagebrush. Taxonomy, distribution, ecology & management”, s. A82–A90, 2005. Colorado Division of Wildlife (ang.). 
  6. 6,0 6,1 Anthony D. Barnosky, Christopher J. Bell. Evolution, climatic change and species boundaries: perspectives from tracing Lemmiscus curtatus populations through time and space. „Proceedings of the Royal Society B”. 270, s. 2585–2590, 2003. The Royal Society. doi:10.1098/rspb.2003.2543. ISSN 8452 0962 8452 (ang.). 
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 Tim R. Mullican, Barry L. Keller. Title Burrows of the sagebrush vole (Lemmiscus curtatus) in southeastern Idaho. „Great Basin Naturalist”. 47 (2), s. 276-279, 1987. 
  8. Dennis R. Ruez, Philip A. Gensler. Fossil Lemmiscus curtatus (Rodentia, Arvicolinae) from Hagerman Fossil Beds National Monument, Idaho. „Northwestern Naturalist”. 87 (3), s. 240-245, 2006. Society for Northwestern Vertebrate Biology. [240:FLCRAF2.0.CO;2 doi:dx.doi.org/10.1898/1051-1733(2006)87[240:FLCRAF]2.0.CO;2] (ang.). 
  9. Alexey S. Tesakov, Thijs van Kolfschoten. The Early Pleistocene Mimomys hordijki (Arvicolinae, Rodentia) from Europe and the origin of modern nearctic sagebrush voles (Lemmiscus). „Palaeontologia Electronica”. Society of Vertebrate Paleontology (ang.).