Lena Żelichowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lena Żelichowska
Lena Żelichowska, 1934
Lena Żelichowska, 1934
Imię i nazwisko Helena Żelichowska
(po mężu Norblin)
Data
i miejsce urodzenia
12 sierpnia 1910
Warszawa, Polska
Data
i miejsce śmierci
14 października 1958
San Francisco, Stany Zjednoczone
Zawód aktorka
Współmałżonek Juliusz Stefan de la Gourdaine Norblin
Lata aktywności 1926 – 1939
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lena Żelichowska, właśc. Helena Żelichowska (ur. 12 sierpnia 1910 w Warszawie, zm. 14 października 1958 w San Francisco) – polska aktorka przedwojenna. Żona malarza Juliusza Stefana de la Gourdaine Norblina (1892-1952). Matka wirtuoza gitary klasycznej Andrew Norblina (ur. 1944)[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka Jerzego i Henryki z domu Fronczak[2]. Jako dwuletnia dziewczynka została oddana na wychowanie, a w wieku sześciu lat rozpoczęła naukę baletu w szkole Piotra Zajlicha. Jako nastolatka (1926-29) występowała w Teatrze Wielkim, a następnie w stołecznych teatrzykach rewiowych: "Morskie Oko", "Wesoły Wieczór", "Rex", "Hollywood" i in. W Teatrze Nowym występowała w 1934 roku, a od 1935 do wybuchu II wojny światowej grała w Teatrze Letnim i Cyruliku Warszawskim.

W kinie zadebiutowała w 1933 roku, u boku Ordonki w Szpiegu w masce. Szybko zdobyła popularność, zaliczano ją do największych gwiazd filmu i teatru. Ostatnią jej rolą była gwiazda kabaretu Kamilla, dla której tracą głowę "wszyscy" mężczyźni. Film wszedł na ekrany w czasie okupacji.

Po wybuchu wojny ewakuowała się wraz z mężem do Rumunii, potem przebywała w Indiach (tam urodził się ich syn), wreszcie po wojnie wyjechała do USA (1946)[3]. Nie wróciła już na scenę. Imała się różnych zajęć. Po samobójczej śmierci męża w 1952 pracowała jako manicurzystka. Zmarła 6 lat później w wieku 48 lat.

Syn odziedziczył po niej talent muzyczny. Pierwszą gitarę tylko w połowie sfinansowała mu matka, gdyż nie było jej stać, żeby kupić synowi na urodziny wymarzony instrument. Andrew został sierotą w wieku 14 lat. Dziś, ponad sześćdziesięcioletni muzyk z czcią wspomina rodziców, nie mówi jednak po polsku[4]. Artysta wystąpił w filmie dokumentalnym o swoim ojcu: Stefan Norblin w reżyserii Roberta Ćwiklińskiego.

Po latach prochy Leny Żelichowskiej i jej męża Stefana Norblina zostały sprowadzone do Polski i pochowane (12 października 2012) na warszawskich Starych Powązkach[5].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Spektakle teatralne (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • 1930 – Codziennie dancing, "Morskie Oko"
  • 1930 – Pieniądze dla wszystkich, "Morskie Oko"
  • 1931 – Kocha... lubi... szanuje..., teatr "Wesoły Wieczór"
  • 1932 – Banda naprzód, "8.30"
  • 1932 – Bawmy się w miłość, "Wesołe Oko"
  • 1933 – Piękna Galatea, "Banda"
  • 1933 – Zjazd gwiazd, "Rex"
  • 1933 – Ram–pam–pam, "Cyganeria"
  • 1934 – Cyganeria rozfikana, "Cyganeria"
  • 1934 – Hulaj Banda, "Stara Banda w Hollywood"
  • 1934 – Co w trawie piszczy
  • 1935 – Na jeża, "Cyrulik Warszawski"
  • 1935 – Muzyka na ulicy, "Teatr Letni w Warszawie"
  • 1936 – Ogród rozkoszy, "Cyrulik Warszawski"
  • 1936 – Król pod parasolem, "Cyrulik Warszawski"
  • 1937 – Słońce Meksyku, "Teatr Wielki"
  • 1937 – Podwójne życie panny Leny, "Wielka Rewia"
  • 1939 – Pakty i fakty

Przypisy

  1. wywiad The Better Part – Andrew Norblin: The Journey of a Guitarist (ang.)
  2. "Stefan and Lena Norblin" San Francisco Chronicle, 2012-10-07 [dostęp: 2012-10-19]
  3. na podstawie dokumentów linii S.S. General W.H. Gordon z 22 sierpnia 1946 r. – lista 4, pozycje nr 22÷24.
  4. na podstawie wywiadu z artystą (ang.)
  5. "Dzień poświęcony pamięci Stefana Norblina i Leny Żelichowskiej" - Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego [dostęp: 2012-10-19]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]