Lennie Tristano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lennie Tristano
Lennie Tristano 1947 (Gottlieb).jpg
Lennie Tristano 1947
Zdjęcie: William P. Gottlieb
Imię i nazwisko Leonard Joseph Tristano
Pseudonim Lennie Tristano
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1919
Chicago
Data i miejsce śmierci 18 listopada 1978
Nowy Jork
Instrument fortepian
Gatunek jazz (cool jazz, bebop, post bop, jazz awangardowy)
Zawód muzyk (pianista, kompozytor, nauczyciel muzyki)
Powiązania Lee Konitz, Warne Marsh
Instrument
fortepian

Leonard Joseph Tristano (ur. 19 marca 1919 w Chicago, zm. 18 listopada 1978 w Nowym Jorku[1]) – amerykański kompozytor i pianista jazzowy.

Ociemniały w dzieciństwie. Potrafił grać na wielu instrumentach. Naukę muzyki rozpoczął w wieku 4 lat. Ukończył z wyróżnieniem American Conservatory. Prowadził zespół dixielandowy, a później również zespoły taneczne. W 1944 skoncentrował się na grze na fortepianie.

W 1946 przeniósł się do Nowego Jorku. Założył zespół w składzie: Lee Konitz, Arnold Fishkin, Warne Marsh, Billy Bauer, Willie Denis.

Pierwszą płytę nagrał w 1949 dla Capitolu. Teoretycznie uznany za twórcę cool jazzu. Muzyka szkoły Tristano w znacznym stopniu uformowała wyobrażenia laików o cool jazzie jako o muzyce chłodnej, intelektualnej, pozbawionej emocji. Z pewnością właśnie Lennie Tristano i jego muzycy improwizowali ze szczególną swobodą, a centrum ich zainteresowania stanowiła improwizacja linearna.

Stronił od występów publicznych. W 1962 nagrał płytę solową The New Lennie Tristano, która została uznana za kamień milowy w historii pianistyki jazzowej. Występował okazjonalnie w Blue Note. Pomimo że był Amerykaninem, wyznawał europejską koncepcję sztuki, dlatego też był znacznie popularniejszy w Anglii i Francji niż w rodzinnym kraju.

Był jednym z niewielu, którzy wywarli wpływ na rozwój jazzu i przyczynili się do tego, że ten gatunek muzyki został uznany za sztukę. Nie dążył ani do sławy ani do zaszczytów. Powiedział kiedyś: "Sztuka nie jest komercyjna – kiedy staje się towarem, przestaje być sztuką".

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1946 Holiday in Piano (EmArcy)
  • 1949 Crosscurrents (Capitol)
  • 1950 Wow [live] (Jazz)
  • 1952 Live in Toronto 1952 (Jazz)
  • 1952 Descent into the Maelstrom (Inner City)
  • 1955 Lennie Tristano Quartet (Atlantic)
  • 1955 New York Improvisations (Elektra)
  • 1958 Continuity (Jazz)
  • 1960 Solo in Europe (Unique Jazz)
  • 1962 The New Tristano (Rhino)
  • 1964 Note to Note (Jazz)
  • 1979 Live at Birdland 1949 (Jazz Records), nagrany w 1949
  • 2001 Concert in Copenhagen [live] (Orchard)
  • 2001 Lennie Tristano: Manhattan Studio (Jazz)
  • 2001 The Lost Tapes (Jazz Factory)
  • 2003 Lennie's Pennies (Proper)
  • 2006 I Can't Get Started
  • 2007 Abstraction and Improvisation (Five Four)

Przypisy