Leo Belmont

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leo Belmont
Leopold Blumental
Leo Belmont
Data i miejsce urodzenia 8 marca 1865
Warszawa
Data i miejsce śmierci 19 października 1941
Warszawa
Miejsce spoczynku cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie
Zawód eseista, poeta, prozaik
Źródła Leopold Blumental w Wikiźródłach
Wikicytaty Leopold Blumental w Wikicytatach

Leo Belmont, właściwie Leopold Blumental (ur. 8 marca 1865 w Warszawie, zm. 19 października 1941 w Warszawie) – polski eseista, poeta, prozaik, znawca i tłumacz literatury francuskiej i rosyjskiej, założyciel Polskiego Związku Esperantystów.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie żydowskiej. W 1885 ukończył warszawskie V Gimnazjum Państwowe. Był absolwentem wydziału prawnego rosyjskiego Uniwersytetu Warszawskiego. W 1892 został wpisany na listę adwokatów przysięgłych w Petersburgu. Zarówno podczas pobytu w Rosji do 1904, jak i w Warszawie kontynuował działalność literacką i prawniczą. Był m.in. radcą prawnym Związku Artystów Scen Polskich i Stowarzyszenia Autorów ZAiKS.

W latach 1907–1913 wydawał czasopismo „Wolne Słowo”, gdzie zamieszczał własne prace krytycznoliterackie, m.in. o Tołstoju. Zajmował się judaistyką. Interesował się też językiem esperanto i był współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Esperantystów. Podczas II wojny światowej przebywał w getcie warszawskim, gdzie zmarł śmiercią naturalną. Pochowany został na cmentarzu ewangelicko-augsburskim przy ulicy Młynarskiej.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Powieść Belmonta W wieku nerwowym (1888) zawiera studium osobowości neurotycznej, charakterystycznej dla dekadencji. W późniejszym wieku napisał wiele romansów pseudohistorycznych, które w formie sensacyjnej opisywały romanse koronowanych głów, a także powieści filmowych (m.in. Droga człowieka na motywach filmu Cyrk Chaplina). Pisał też scenariusze filmowe.

Tłumaczył wiele utworów literatury rosyjskiej, niemieckiej, francuskiej, angielskiej, skandynawskiej. Był autorem m.in. przekładów m.in. Eugeniusza Oniegina Puszkina, Michała Strogowa Juliusza Verne'a[1], Andiejewa, Kuprina, Erenburga, Ałdanowa, Manna, Wassermanna, Zweiga, Feuchtwangera, Rostanda, Margueritte'a, Bulwera, Wilde'a.

Powieści[edytuj | edytuj kod]

  • W wieku nerwowym (1888)
  • Sprawa przy drzwiach zamkniętych
  • Markiza Pompadour, miłośnica królewska (1927)
  • Zaślubiny śmierci (1927)
  • Pani Dubarry (1927)
  • Kapłanka miłości Ninon de Laclos (1928)
  • Lady Hamilton (1928)
  • Droga człowieka (1928)
  • Niepotrzebny człowiek (1928)
  • Messalina (1930)

Zbiory[edytuj | edytuj kod]

  • Nowele i satyry
  • Rymy i rytmy

Scenariusze filmowe[edytuj | edytuj kod]

  • Strzał (1922)
  • Uwiedziona (1931)
  • Na podstawie Przeznaczenia powstał film Janusza Stara pod tym samym tytułem. Według Polskiego Słownika Biograficznego w czołówce filmu podano ze względów promocyjnych, że autorem scenariusza był sam pisarz. W rzeczywistości scenariusz opracował reżyser.

Przypisy

  1. W. Łachaciński, Bibliografia polskich przekładów utworów Juliusza Verne'a, Pruszków, brak daty wydania, s. 40.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Artur Hutnikiewicz: Młoda Polska. Wyd. IX - 5 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 426-427, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13850-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]