Leo Bersani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Leo Bersani (ur. 1931) - teoretyk literacki i profesor emerytowany literatury francuskiej Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley. W 1982 roku został zaproszony przez Michela Foucaulta na cztery konferencje naukowe w Collège de France. Poza literaturą francuską zajmuje się także psychoanalizą, teorią queer, malarstwem oraz sztuką filmową. Jest homoseksualny[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • The Fictions of Life and of Art (Oxford Univ. Press, 1965)
  • Balzac to Beckett (Oxford Univ. Press,1970)
  • A Future for Astyanax (Little, Brown, 1976)
  • Baudelaire and Freud (Univ. California Press, 1979)
  • The Death of Stéphane Mallarmé (Cambridge Univ. Press, 1981)
  • The Forms of Violence (razem z U. Dutoit, Schocken Books, N.Y., 1985)
  • The Freudian Body: Psychoanalysis and Art (Columbia University Press, 1986)
  • The Culture of Redemption (Harvard Univ. Press, 1990)
  • Arts of Impoverishment: Beckett, Rothko and Resnais (razem z U. Dutoit, Harvard Univ. Press, 1993);
  • Homos (Harvard Univ. Press, 1995)
  • Caravaggio's Secrets (razem z U. Dutoit, MIT Press, 1998)
  • Caravaggio (razem z U. Dutoit, British Film Institute, 1999)
  • Forming Couples: Godard's Contempt (razem z U. Dutoit, Legenda/European Humanities Research Centre, 2003)
  • Forms of Being: Cinema, Aesthetics, Subjectivity (razem z U. Dutoit, British Film Institute, 2004)
  • Intimacies (razem z Adam Phillips, Univ. Chicago Press, 2008)

Przypisy

  1. We wstępie do własnej książki Homos (strona 6): "Who are these others I repeatedly add to myself? If they share my own identity as a white, relatively prosperous gay man (...)". Leo Bersani Homos, Harvard Univ. Press, Cambridge, Mass. 1995, ISBN 0-674-40619-2

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]