Leon Gościcki

Z Wikipedii

Leon Gościcki (ur. 12 września 1870 we wsi Tarały, powiat Pułtusk, zm. 20 października 1948), polski duchowny katolicki, proboszcz w Goworowie, członek Rady Stanu.

Pochodził z rodziny szlacheckiej. Kształcił się w IV gimnazjum w Warszawie, następnie studiował w Seminarium Duchownym w Płocku; otrzymał święcenia kapłańskie 29 czerwca 1895. Pracował jako duszpasterz na kilku placówkach w diecezji płockiej, w 1919 został proboszczem w Goworowie; kierował parafią goworowską do końca życia. W sierpniu 1920 został w Goworowie aresztowany przez wojsko bolszewickie razem z wikariuszem oraz miejscowym rabinem i zagrożony uprowadzeniem. Ocalał dzięki ukryciu się i zdecydowanemu wystąpieniu w jego obronie parafian, w tym miejscowych Żydów. Ks. Gościcki był również archidiakonem kapituły płockiej oraz prałatem papieskim. Działał w szeregu organizacji społecznych, szczególnie w okresie I wojny światowej; pełnił m.in. funkcję prezesa Okręgowego Zarządu Polskiej Macierzy Szkolnej, przewodniczącego Rady Szkolnej Okręgowej, prezesa Okręgowego Towarzystwa Rolniczego. W 1918 został członkiem Rady Stanu.

Wiele aktywności w działalności społecznej poświęcił budownictwu kościelnemu. Budował lub rozbudowywał kościoły w Rostkowie (jako wikariusz parafii Przasnysz), Małkini i Goworowie, zasiadał w Diecezjalnej Komisji Konserwatorsko-Artystycznej w Płocku. W latach 1914-1915 na łamach "Miesięcznika Pasterskiego Płockiego" ogłosił cykl artykułów Luźne uwagi dla przystępujących do budowy lub restauracji kościoła, wydał również książkę Budowa świątyni - wskazówki praktyczne przy wznoszeniu i odbudowie kościołów oraz zdobieniu ich wnętrza (1916, wydanie II rozszerzone 1947).

Źródła:

• ks. Edmund Szewczak, Leon Gościcki, w: Polski Słownik Biograficzny, tom VIII, 1960