Leon IX

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Leon IX
Leo Nonus
Bruno, hrabia Egisheim-Dagsburg
Święty Kościoła katolickiego
Papież
Leon IX
Herb Leon IX
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1002
Eguisheim
Data i miejsce śmierci 19 kwietnia 1054
Rzym
Papież
Okres sprawowania 1049-1054
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 12 lutego 1049
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Święty
Leon
Wspomnienie 19 kwietnia

Leon IX (łac. Leo IX, właśc. Bruno, hrabia Egisheim-Dagsburg[1]; ur. 21 stycznia 1002 w Eguisheim, zm. 19 kwietnia 1054 w Rzymie[2]) – święty Kościoła katolickiego, papież w okresie od 12 lutego 1049 do 19 kwietnia 1054[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Był niemieckim papieżem, pochodzącym z Alzacji, kuzynem Henryka III[1]. Przed wyborem na papieża, współpracował ze swoim krewnym Konradem II, który 9 września 1027 roku powołał go na biskupa Toul[2]. Po śmierci Damazego II, lud rzymski chciał elekcji biskupa Lyonu, Halinarda, jednak król Henryk odmówił i, w grudniu 1048 roku w Wormacji wyznaczył na Stolicę Piotrową biskupa Brunona[2]. Ponieważ Leon chciał również zyskać aprobatę ludu rzymskiego, przyjął nominację dopiero w następnym roku[1].

Pontyfikat[edytuj | edytuj kod]

Rozpoczął reformę odnowy moralnej Kościoła, wzorując się na zasadach klasztoru Cluny[1]. Skupił dookoła siebie przedstawicieli kultury i Kościoła, jak Hugo Candidus z klasztoru w Remiremont, Humbert z klasztoru w Moyenmoutier, a także Hildebrand i Fryderyk z Liege[2]. Współpracował także z opatem Hugonem z Cluny i Piotrem Damianim[2].

Leon IX zwoływał liczne[3] synody, które zajmowały się głównie zwalczaniem w Kościele symonii i wprowadzeniem celibatu wśród kleru (papież przywrócił pokuty nałożone przez Klemensa II)[2]. Potępił Berengara z Tours, który twierdził, że podczas Eucharystii, chleb i wino tylko symbolicznie zmieniają się w ciało i krew Chrystusa[2]. Leon odbył także wiele podróży do Niemiec i Francji w celu odnowy kościelnej[1].

W maju 1053 roku, papież musiał chronić Państwo Kościelne przed atakami Normanów i w tym celu stanął na czele słabo uzbrojonej armii[2]. Bez pomocy cesarskiej (liczył wprawdzie na sojusz z cesarzem bizantyńskim Argyrosem) poniósł dotkliwą klęskę w bitwie pod Civitate[2]. Wówczas został wtrącony do więzienia na dziewięć miesięcy i zmuszony do oddania w lenno Robertowi Guiscardowi księstwa Apulii[4]. Sytuacja ta doprowadziła do konfliktu pomiędzy patriarchą Konstantynopola Michałem Cerulariuszem, a Kościołem rzymskim, jednak sytuacja polityczna wymagała uzyskania porozumienia[2]. W tym celu legaci papiescy (Leon przebywał jeszcze wówczas w więzieniu), na czele z kardynałem Humbertem, udali się na negocjacje w styczniu 1054 do Konstantynopola[2]. Obie strony pozostały jednak nieprzejednane, wskutek czego 16 lipca 1054 roku kardynał Humbert złożył na ołtarzu w Hagia Sofia bullę ekskomunikującą Cerulariusza[1]. Patriarcha Konstantynopola odpowiedział ekskomuniką Kościoła łacińskiego 24 lipca tego samego roku[2].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Papież został uwolniony z więzienia i 12 marca 1054 roku przewieziony z Benewentu do Rzymu[2]. Był już wtedy słaby i schorowany, przez co zmarł ok. miesiąc później – 19 kwietnia[2]. Tuż po śmierci papieża, doszło do schizmy wschodniej (lipiec 1054) – rozłamu z Patriarchatem Wschodu[1].

Jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 19 kwietnia[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 71-72. ISBN 83-7006-437-X.
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 205-207. ISBN 83-06-02633-0.
  3. Praca zbiorowa: Oxford – Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Cesarstwo Niemieckie – Arabowie na półwyspie pirenejskim. T. 17. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 55. ISBN 978-83-7425-697-1.
  4. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona: Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza. T. 4. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, s. 351. ISBN 83-85719-85-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Damazy II
Emblem of the Papacy SE.svg Papież Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Wiktor II