Leon Kapliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Henryk Rodakowski: Portret Leona Kaplińskiego (zaginiony)
Miecznik i Wacław (1857)

Leon Henryk Kapliński (ur. 4 maja 1826 w Petrykozach, zm. 16 marca 1873 w Miłosławiu) – polski malarz i działacz społeczny.

Urodził się w rodzinie ziemiańskiej wywodzącej się ze środowiska Frankistów. Jego ojciec, Jan, był członkiem loży wolnomularskiej.

Leon Kapliński studiował prawo i filozofię w Warszawie i Wrocławiu. Uczestniczył w spiskach przeciwko uciskowi carskiemu, uciekł przed aresztowaniem do Wielkopolski, gdzie został zatrzymany przez pruską policję pod zarzutem udziału w ruchach rewolucyjnych na Górnym Śląsku. Uczestniczył w wydarzeniach Wiosny Ludów 1848. Został uwięziony w berlińskim więzieniu Moabit, był sądzony w procesie berlińskim.

W tym samym roku wyjechał do Paryża, gdzie pozostał do roku 1871.

Uczestniczył w życiu polskiej emigracji niepodległościowej, związanej z Hôtelem Lambert, towarzyszył księciu Witoldowi Czartoryskiemu (synowi Adama Jerzego) w podróży na Bliski Wschód.

Ożenił się z Heleną Michaliną Hryniewiecką 19 lipca 1864 w Paryżu. W roku 1871 przeniósł się do Krakowa. Był zaprzyjaźniony z Henrykiem Rodakowskim, Janem Matejką i Cyprianem Kamilem Norwidem.

Zmarł w Miłosławiu.

Kapliński studiował malarstwo w Polsce i w Paryżu u Ary Scheffera i Josepha Nicolasa Roberta-Fleury. Na jego malarstwo wywarł wpływ Henryk Rodakowski. Należał do malarzy akademickich, dalekich od ówczesnej awangardy malarskiej. Pisał wiersze, oraz krótkie opowiadanie „Nad Wisłą”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons