Leon Kapliński
Leon Kapliński (ur. 1824 w Lisowie, zm. 1873 w Miłosławiu) – polski malarz i działacz społeczny.
Urodził się w rodzinie ziemiańskiej wywodzącej się ze środowiska Frankistów. Jego ojciec, Jan, był członkiem loży wolnomularskiej.
Leon Kapliński studiował prawo i filozofię w Warszawie i Wrocławiu. Uczestniczył w spiskach przeciwko uciskowi carskiemu, uciekł przed aresztowaniem do Wielkopolski, gdzie został zatrzymany przez pruską policję pod zarzutem udziału w ruchach rewolucyjnych na Górnym Śląsku. Uczestniczył w wydarzeniach Wiosny Ludów 1848. Został uwięziony w berlińskim więzieniu Moabit, był sądzony w Procesie Berlińskim.
W tym samym roku wyjechał do Paryża, gdzie pozostał do roku 1871.
Uczestniczył w życiu polskiej emigracji niepodległościowej, związanej z Hôtelem Lambert, towarzyszył księciu Witoldowi Czartoryskiemu (synowi Adama Jerzego) w podróży na Bliski Wschód.
Ożenił się z Heleną Hryniewiecką. W roku 1871 przeniósł się do Krakowa. Był zaprzyjaźniony z Henrykiem Rodakowskim, Janem Matejką i Cyprianem Kamilem Norwidem.
Zmarł w Miłosławiu.
Kapliński studiował malarstwo w Polsce i w Paryżu u Ary Scheffera i Josepha Nicolasa Roberta-Fleury. Na jego malarstwo wywarł wpływ Henryk Rodakowski. Należał do malarzy akademickich, dalekich od ówczesnej awangardy malarskiej. Pisał wiersze, oraz krótkie opowiadanie „Nad Wisłą”.
Bibliografia[edytuj]
- artyzm.com Biografia
- Biografia
- Łukasz Krzywka: Sztuk-mistrz polski Leon Kaplinski (1826-1873), Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, 1994 ISBN 83-229-1155-6
