Leon Prauziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Obraz Leona Prauzińskiego przedstawiający walki przy moście Chwaliszewskim w Poznaniu

Leon Prauziński (ur. 15 maja 1895 w Poznaniu, zm. 6 stycznia 1940) – polski malarz i rysownik.

Uczęszczał do gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim i Poznaniu. W 1915 został powołany do armii niemieckiej i walczył na froncie zachodnim. Brał udział w powstaniu wielkopolskim w grupie Stanisława Nogaja. 27 grudnia 1918 brał udział w wybuchu walk powstańczych, m.in. w zdobywaniu Prezydium Policji i w walkach o most Chwaliszewski. Uczestniczył także w zdobywaniu Wolsztyna, Zbąszynia i Miejskiej Górki. Później walczył także w wojnie polsko-bolszewickiej.

W 1920 uzyskał maturę w Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu, a w 1921 ukończył szkołę podchorążych. W latach 1921-1923 Leon Prauziński, na podstawie wykonanych w czasie powstania wielkopolskiego rysunków i szkiców namalował 12 obrazów olejnych ukazujących sceny walk powstańczych. Podczas okupacji obrazy Prauzińskiego zostały zniszczone przez Niemców. Pozostały po nich jedynie pocztówkowe reprodukcje wydane w okresie międzywojennym. W latach 1923-1924 studiował na wydziale rolnym Uniwersytetu Poznańskiego. W dniu 19 kwietnia 1927 ożenił się z Ireną Masuth i miał dwóch synów: Macieja (1927) i Wojciecha (1930). W 1927 roku wyjechał na studia do Monachium, gdzie rok później ukończył wydział malarstwa i sztuk pięknych. Po powrocie do kraju m.in. ilustrował czasopisma i książki.

1 listopada 1939 został aresztowany przez gestapo i osadzony w Forcie VII. W wytoczonym mu przez hitlerowców procesie – tragifarsie głównym dowodem jego „winy” wobec Rzeszy Niemieckiej były właśnie wspomniane obrazy, uwieczniające bohaterski czyn zbrojny powstańców wielkopolskich. Został zamordowany w Forcie VII w dniu 6 stycznia 1940.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]