Leonard Skierski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Leonard Wilhelm Skierski
Leonard Wilhelm Skierski
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1866
Stopnica, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 1940
Charków, ZSRR
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego Wojsko Polskie
Jednostki 4 Dywizja Piechoty
4 Armia
Inspektorat Armii Nr III
GISZ
Stanowiska dowódca dywizji piechoty
dowódca armii
inspektor armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Wielki Orderu św. Sawy Order Białego Lwa III Klasy (Czechy)
Gen. Leonard Skierski, gen. Paul Henrys i marszałek Józef Piłsudski, sierpień 1920 r.

Leonard Wilhelm Skierski (ur. 26 kwietnia 1866 w Stopnicy, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – generał-major Armii Imperium Rosyjskiego i generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Leonard Wilhelm Skierski urodził się 26 kwietnia 1866 w Stopnicy, w starej rodzinie szlacheckiej herbu Puchała, wyznania kalwińskiego (ewangelicko-reformowanego) jako syn Henryka Skierskiego i jego żony Heleny z Hassmanów. Jego młodszy brat Stefan Skierski (1873–1948) był pastorem i wieloletnim superintendentem (biskupem) Kościoła Ewangelicko-Reformowanego.

W związku z wyznaniem ewangelickim, nie dotyczyło go ograniczenie imperatorskie o ograniczeniu służby w armii carskiej Polaków wyznania katolickiego, wstąpił ochotniczo do wojska. Ukończył Woroneski Korpus Kadetów i Michajłowską Szkołę Artyleryjską w Petersburgu w 1887. Mianowany do stopnia oficerskiego w 1888 w 3 Brygadzie Artylerii Gwardii. W latach dziewięćdziesiątych XIX w. uczestniczył w ekspedycji w Pamir. W 1906 pułkownik artylerii armii carskiej.

W początkach I wojny światowej dowodził drugim dywizjonem 3 Brygady Artylerii Gwardii. W lutym 1915 został awansowany do stopnia generała majora, szef sztabu 21 Korpusu Armijnego. 28 kwietnia 1917 inspektor artylerii 5 Korpusu Armijnego. Po wybuchu rewolucji lutowej 1917 zorganizował w 5 Korpusie Stowarzyszenie Żołnierzy Polaków, z zamiarem tworzenia IV Korpusu Polskiego w Rosji. Był aresztowany przez bolszewików, ale udało mu się zbiec na Ukrainę, gdzie wstąpił do II Korpusu Polskiego w Rosji gen. Eugeniusza de Henning-Michaelisa. Po rozbrojeniu Korpusu przez wojska austro-węgierskie, Skierski uniknął aresztu i walczył w oddziałach „białych”.

Od maja 1919 roku w Wojsku Polskim. 25 lipca 1919 roku został zwolniony z czynnej służby i zaliczony do I Rezerwy. 26 sierpnia 1919 roku został ponownie powołany do czynnej służby w Wojsku Polskim i przydzielony do armii generała Hallera[1].

W 1920 roku, w czasie wojny polsko-bolszewickiej, w trakcie działań pościgowych, rozpoczętych pod stolicą po Bitwie warszawskiej, dowodził 4 Armią. Kierowany przez niego związek operacyjny i 2 Armia gen. Edwarda Rydza-Śmigłego, 25 września zdobyły Grodno i rozbiły sił bolszewickie w jego rejonie. Przypieczętowało to sukces operacji niemeńskej[2].

20 września 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała podporucznika, „w artylerii z grupy b. Korpusów Wschodnich i b. armii rosyjskiej”[3].

28 lutego 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała porucznika, „w artylerii z grupy b. Korpusów Wschodnich i b. armii rosyjskiej”[4]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z dnia 1 czerwcu 1919 roku w korpusie generałów[5].

W dniach przewrotu majowego 1926 opowiedział się po stronie J. Piłsudskiego, aresztowany przez zwolenników rządu. Zwolniony, potem faworyzowany przez piłsudczyków. Był m.in.:

Z dniem 31 grudnia 1931 roku został przeniesiony w stan spoczynku[6].

Na emeryturze osiadł w Warszawie. Działał w stowarzyszeniach Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Polsce. W 1936 roku został wybrany przewodniczącym Synodu Kościoła. 17 września 1939 roku przebywał gościnnie u generała Stanisława Sołłohuba-Dowoyno w majątku Ziołowo koło Kobrynia. Po agresji sowieckiej 17 września 1939 i aneksji wschodnich terenów II Rzeczypospolitej, pomimo pozostawania w stanie spoczynku został przez NKWD aresztowany i wywieziony do obozu w Starobielsku, a następnie w 1940 roku zamordowany w siedzibie NKWD w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku został awansowany pośmiertnie do stopnia generała broni[7]. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 90 z 25 września 1919 roku, poz. 3297.
  2. Piotr Szubarczyk: Operacja niemeńska. naszdziennik.pl, 26 września 2013. [dostęp 26 września 2013].
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 29 września 1920 roku, poz. 858.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 19 marca 1921 roku, poz. 317.
  5. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 3, 870.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 247.
  7. M.P. z 2007 r. Nr 85, poz. 885
  8. Dekret Wodza Naczelnego L. 2763 z 15 marca 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 13 poz. 409
  9. 10 listopada 1938 „za wybitne zasługi na polu pracy społecznej” M.P. z 1938 r. Nr 258, poz. 592
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 123 z 20 listopada 1925 roku, s. 661.
  11. 17 marca 1930 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska” M.P. z 1930 r. Nr 98, poz. 143
  12. Zarządzenie Prezydenta RP G.M.I.L. 6094/1926 z 23 marca 1926 Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 16, s. 106
  13. Zarządzenie Prezydenta RP G.M.I.L. 3149/1926 z 30 stycznia 1926 Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 12, s. 70

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jadwiga Szulc, Eugeniusz Szulc: Cmentarz ewangelicko-reformowany w Warszawie. Warszawa: PIW, 1989. ISBN 83-06-01759-5..
  • Henryk P. Kosk, Generalicja polska, t. 2, wyd. Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 2001, ISBN 83-87103-81-0
  • T. Kryska Karski S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, wyd. Editions Spotkania Warszawa 1991.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]