Leonard Skierski

Leonard Skierski
generał dywizji
Data i miejsce urodzenia	26 kwietnia 1866 Stopnica, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci	1940 Charków, ZSRR
Przebieg służby
Stanowiska	dowódca 4. Armii, inspektor armii
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia

Leonard Skierski (ur. 26 kwietnia 1866 w Stopnicy, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – generał-major Armii Imperium Rosyjskiego i generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się w starej rodzinie szlacheckiej (herbu Puchała) wyznania kalwińskiego (ewangelicko-reformowanego) jako syn Henryka Skierskiego i jego żony Heleny z Hassmanów. Jego młodszy brat Stefan Skierski (1873–1948) był pastorem i wieloletnim superintendentem (biskupem) Kościoła Ewangelicko-Reformowanego.

W związku z wyznaniem ewangelickim, nie dotyczyło go ograniczenie imperatorskie o ograniczeniu służby w armii carskiej Polaków wyznania katolickiego, wstąpił ochotniczo do wojska. Ukończył Woroneski Korpus Kadetów i Michajłowską Szkołę Artyleryjską w Petersburgu w 1887. Mianowany do stopnia oficerskiego w 1888 w 3 Brygadzie Artylerii Gwardii. W latach dziewięćdziesiątych XIX w. uczestniczył w ekspedycji w Pamir. W 1906 pułkownik artylerii armii carskiej.

W początkach I wojny światowej dowodził drugim dywizjonem 3 Brygady Artylerii Gwardii. W lutym 1915 został awansowany do stopnia generała majora, szef sztabu 21 Korpusu Armijnego. 28 kwietnia 1917 inspektor artylerii 5 Korpusu Armijnego. Po wybuchu rewolucji lutowej 1917 zorganizował w 5 Korpusie Stowarzyszenie Żołnierzy Polaków, z zamiarem tworzenia IV Korpusu Polskiego w Rosji. Był aresztowany przez bolszewików, ale udało mu się zbiec na Ukrainę, gdzie wstąpił do II Korpusu Polskiego w Rosji gen. Eugeniusza de Henning-Michaelisa. Po rozbrojeniu Korpusu przez wojska austro-węgierskie, Skierski uniknął aresztu i walczył w oddziałach "białych".

Od maja 1919 w Wojsku Polskim. Od 1 czerwcu 1919 zweryfikowany generałem dywizji. W dniach przewrotu majowego 1926 opowiedział się po stronie J. Piłsudskiego, aresztowany przez zwolenników rządu. Zwolniony, potem faworyzowany przez piłsudczyków. Był m.in.:

• dowódcą 7 Dywizji Piechoty V - VII 1919 w powstaniu śląskim
• dowódcą 1 Dywizji Strzelców Polskich armii Hallera VII - IX 1919, walczył na Wołyniu,
• dowódcą 13 Dywizji Piechoty, IX - XII 1919,
• dowódcą 4 Dywizji Piechoty, XII 1919 - V 1920, udział w wyprawie kijowskiej,
• dowódca Grupy Operacyjnej V - VII 1920, w wojnie polsko-bolszewickiej
• dowódcą 4 Armii VII 1920 - II 1921, udział w bitwie o Warszawę i kontruderzeniu Wojska Polskiego w wojnie polsko-bolszewickiej, 4 Armia w walkach osiągnęła rz. Słucz na Wołyniu. Za walki odznaczony Virtuti Militari drugiej klasy.
• inspektorem Armii nr III w Toruniu, II 1921 – X 1926,
• inspektor armii w Warszawie, X 1926 - XII 1931.

W grudniu 1931 został przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł w Warszawie. Działał w stowarzyszeniach Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Polsce. W 1936 został wybrany przewodniczącym Synodu Kościoła. 17 września 1939 przebywał gościnnie u gen. S. Sołłohuba-Dowoyno w majątku Ziołowo k. Kobrynia. Po agresji sowieckiej 17 września 1939 i aneksji wschodnich terenów II Rzeczypospolitej, pomimo pozostawania w stanie spoczynku został przez NKWD aresztowany i wywieziony do obozu w Starobielsku, a następnie w 1940 zamordowany w siedzibie NKWD w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP, Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała broni. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Komandorski Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Wielka Wstęga Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1938 - „za wybitne zasługi na polu pracy społecznej”)
• Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Walecznych (czterokrotnie)
• Złoty Krzyż Zasługi
• Order św. Sawy I klasy (Jugosławia)

Bibliografia

• Jadwiga Szulc, Eugeniusz Szulc: Cmentarz ewangelicko-reformowany w Warszawie. Warszawa: PIW, 1989. ISBN 83-06-01759-5.
• Henryk P. Kosk, Generalicja polska, t. 2, wyd. Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 2001, ISBN 83-87103-81-0
• T. Kryska Karski S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, wyd. Editions Spotkania Warszawa 1991.