Leonardo Leo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leonardo Leo
Leonardo Leo.jpg
Leonardo Ortensio Salvatore de Leo
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1694
San Vito degli Schiavi (obecnie San Vito dei Normanni)
Data i miejsce śmierci 31 października 1744
Neapol
Zawód organista i kompozytor

Leonardo (Lionardo) Ortensio Salvatore de Leo (ur. 5 sierpnia 1694 w San Vito degli Schiavi (obecnie San Vito dei Normanni), zm. 31 października 1744 w Neapolu) – włoski kompozytor, organista i nauczyciel, przedstawiciel szkoły neapolitańskiej w muzyce.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Syn Corrido de Leo i Rosabetty Pinto. W 1709 roku przeniósł się do Neapolu i został uczniem Nicoli Fago w Conservatorio Santa Maria Della Pieta dei Turchini. W 1713 roku został zatrudniony jako organista w kaplicy wicekrólewskiej. W tym samym czasie został zatrudniony jako maestro di capella na służbie Markiza Stella. 13 maja 1714 roku odbyła się premiera jego pierwszej opery Il Pisistrato. Następnie otrzymał zamówienia na aranżacje oper, intermezza oraz serenaty, a w 1718 roku na swoją drugą operę Sofonisba. Od napisania swojej trzeciej opery Caio Gracco w 1720 roku otrzymuje nieprzerwanie do swej śmierci zamówienia na opery. W 1723 roku pisze swoją pierwszą operę dla teatru w WenecjiTimocrate. W tym samym roku komponuje swoją pierwszą operę komiczną La ’mpeca scoperta. Od tego momentu jest uważany za wiodącego kompozytora nowego gatunku zw. commedia musicale.

Po śmierci w 1725 roku Alessandra Scarlattiego awansował na pierwszego organistę kaplicy wicekrólewskiej. W latach 1726-1730 stracił swoją pozycję w Neapolu jako kompozytor opery seria na rzecz takich kompozytorów jak Leonardo Vinci oraz Johann Adolf Hasse[1]. Pisał wówczas opery seria dla teatrów w Rzymie i Wenecji, w Neapolu zaś kontynuował swoją karierę jako twórca opery komicznej. Po śmierci Vinciego[2], Leo został wiodącą postacią muzycznego życia Neapolu. Objął po nim stanowisko provicemaestro, a po śmierci Manciniego w 1737 został vicemaestro kaplicy królewskiej. W tym czasie otrzymywał zamówienia na opery z Bolonii, Turynu, Mediolanu jak również z dworu hiszpańskiego.

Leo zyskał również wielką sławę jako kompozytor muzyki religijnej, zwłaszcza oratoriów. Był także cenionym nauczycielem. W latach 17341737 nauczał jako vicemaestro w Conservatorio Santa Maria Della Pieta dei Turchini. W 1739 objął po Feo stanowisko primo maestro w Conservatorio Santo Onofrio. W 1741 roku przejął jako primo maestro obowiązki swojego nauczyciela Fago. Po śmierci Sarro w 1744[3] roku Leo został wreszcie maestro di cappella w kaplicy królewskiej. Najbardziej znanymi jego uczniami byli Niccolo Jommelli i Niccolò Piccinni.

Opery seria[edytuj | edytuj kod]

Opery komiczne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rok 1730 w biografii Leo jest symboliczny. Podczas karnawału w Wenecji w 1730 wystawiono operę Hassego Artaserse, w I połowie 1730 roku Hasse otrzymał nominację na kapelmistrza Königliche Capelle und Hammer-Musique na drezdeńskim dworze Augusta II Mocnego, Encyklopedia Muzyczna PWM, Tom III, Kraków, 1984, s.91.
  2. L. Vinci zmarł 28 maja 1730.
  3. D. Sarro zmarł 25 stycznia 1744.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Manfred Bukofzer: Muzyka w epoce baroku, PWN, Warszawa, 1970
  2. Józef Chomiński, Krystyna Wilkowska-Chomińska: Historia Muzyki, cz. I, PWM, Kraków, 1989
  3. Danuta Szlagowska: Muzyka baroku, Akademia Muzyczna w Gdańsku, Gdańsk, 1998