Leonor Fini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Leonor Fini

Leonor Fini (ur. 30 sierpnia 1907, zm. 18 stycznia 1996) – argentyńska malarka surrealistyczna pochodzenia włoskiego.

Urodziła się w Buenos Aires w Argentynie, wychowywała się w Trieście we Włoszech. W wieku 17 lat przeniosła się do Mediolanu, a następnie do Paryża. Tam poznała: Paula Éluarda, Maxa Ernsta, Georges'a Bataille'a, Henri Cartier-Bressona, Pabla Picasso, André Pieyre de Mandiargues oraz Salvadora Dalí i jego żonę Galę[1][2][3]. Podróżowała po Europie samochodem Cartier-Bressona, który w czasie jednej z takich podróży wykonał słynne zdjęcie Fini nago w basenie. Zdjęcie to sprzedano w 2007 za 305 000 dolarów (co jest ceną rekordową za jego pracę)[1].

Malowała portrety Jeana Geneta, Anny Magnani, Jacques'a Audiberti, Alidy Valli, Jeana Schlumbergera (projektant biżuterii) i Suzanne Flon, jak również wielu innych znanych celebrytów Paryża.

Mimo bliskich związków z kręgiem surrealistów, sama nie uważała się za jedną z nich[4][5][3]. Jednak jej prace wystawiano często razem z dziełami surrealistów. Jej obrazy są bardzo osobiste i symboliczne, czasem nieco teatralne. Widać w nich fascynację kobiecym ciałem i seksualnością[5]

Podczas pracy dla Elsy Schiaparelli zaprojektowała flakon perfum Shocking, który stał się standardowym produktem firmy Schiaparelli[2]. Projektowała też kostiumy i dekoracje dla teatru, baletu i opery[5]. Zaprojektowała kostiumy do filmów Renato CastellaniRomeo i Julia (1954) i Johna Hustona Walk with Love and Death (1968)[6].

Była raz zamężna, na krótko, z Fedrico Venezianim. Od 1941 roku była związana z włoskim arystokratą, byłym konsulem w Monako Stanislao Leprim, który pod jej wpływem zajął się malarstwem surrealistycznym[3]. Od 1952 roku Fini związała się z polskim pisarzem i publicystą Konstantym Jeleńskim[3]. Od tego roku aż do śmierci Lepriego (1980) i Jeleńskiego (1987), mieszkali razem we troje w domu w Paryżu, prowadząc intensywne życie towarzyskie i obracając się wśród bohemy artystycznej[7]. Wszyscy troje byli biseksualni i prowadzili także dość swobodne życie seksualne, wchodząc w zewnętrzne związki[7]. Za namową Jeleńskiego Fini udostępniła Galerii Lambert (pomysłodawcą i założycielem był Kazimierz Romanowicz) listę adresów marszandów, kolekcjonerów, snobów i bywalców salonów oraz krytyków sztuki.

W 1970 roku napisała trzy powieści: Rogomelec, Moumour, Contes pour enfants Vélu i Oneiropompe[8].

Zilustrowała też wiele utworów wielkich pisarzy i poetów, w tym Edgara Allana Poe, Charles'a Baudelaire'a i Szekspira.

Jej życie stało się tematem filmu dokumentalnego Chrisa Vermorckena Leonore Fini z 1991 roku[2][9].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Leonor Fini at CMF Gallery (ang.). CMF Gallery. [dostęp 2010-08-18].
  2. 2,0 2,1 2,2 Leonor Fini w bazie Notable Names Database (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Piotr Szarota: Leonor Fini (pol.). Wysokie Obcasy, 2000-13-09. [dostęp 2010-08-18].
  4. Whitney Chadwick: Leonor Fini, Women and the Surrealist Movement (ang.). Weinstein Gallery. [dostęp 2010-08-18].
  5. 5,0 5,1 5,2 Leonor Fini (ang.). Spaightwood Galleries. [dostęp 2010-08-18].
  6. Leonor Fini w bazie IMDB (ang.). [dostęp 2010-08-18].
  7. 7,0 7,1 Aleksandra Klich, Kot, Kot, nie odchodź. Wysokie Obcasy Extra nr 2(11)/2012, ss.64-68.
  8. Leonor Fini (ang.). Baterby's Gallery. [dostęp 2010-08-18].
  9. baza IMDB – film "Leonor Fini" (ang.). [dostęp 2010-08-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]