Lepnica rozdęta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lepnica rozdęta
Silene-vulgaris-170704-800-1.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd goździkowce
Rodzina goździkowate
Rodzaj lepnica
Gatunek lepnica rozdęta
Nazwa systematyczna
Silene vulgaris (Moench) Garcke
Fl. N. Mitt.-Deutschland ed. 9:64. 1869
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Morfologia

Lepnica rozdęta, l. zwyczajna, l. pospolita (Silene vulgaris (Salisb.) Sm.) – gatunek rośliny należący do rodziny goździkowatych (Caryophyllaceae). Jest szeroko rozprzestrzeniony na półkuli północnej, rośnie dziko w Europie, Azji i północnej Afryce, zadomowił się także na Azorach[2]. W Polsce pospolity[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Długość 15-50 cm[4].
Łodyga
Wzniesiona, rozgałęziona, naga, osiąga wysokość do 1 m. Cała roślina ma niebieskawe zabarwienie nadane jej przez warstwę wosku[5]
Liście
Eliptyczne do lancetowatych, zaostrzone.
Kwiaty
Zebrane w luźne wierzchotki. Płatki korony białe, dwudzielne. przykoronka brak lub jest tylko śladowy. Kielich gładki, niebieskozielonkawy, beczułkowaty, rozdęty, z siatką 20 nerwów połączonych poprzecznymi anastomozami[4][6]. Ząbki kielicha szerokie, trójkątne
Owoc
Luźno tkwiąca w rozdętym kielichu torebka na króciutkim trzonku.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, chamefit[4][3]. Siedlisko: suche murawy, żwirowiska, skarpy, przydroża, ubogie darnie, nasypy z kruszywa kamiennego, płytkie wapienne gleby[4]. Uważana za chwast[7]. Kwitnie od maja do września[4]. Kwiaty zasobne w nektar, zapylane głównie przez motyle nocne i błonkówki[5]. Kwiaty otwierają się całkowicie dopiero nocą i wydzielają w nocy słaby zapach[5]. Rozmnaża się przez nasiona, ale również poprzez podziemne rozłogi[5]. Liczba chromosomów 2n = 24[3]. Może się ukorzeniać na głębokości 1 m[4].

Systematyka i zmienność[edytuj | edytuj kod]

  • W obrębie rodziny goździkowatych należy do podrodziny Caryophylloideae i plemienia Sileneae[2]
  • Występuje jeden podgatunek Silene vulgaris subsp. vulgaris, który ma wiele synonimów: Behen vulgaris Moench, Cucubalus latifolius Mill., Cucubalus venosus Gilib. Silene cucubalus Wibel, Silene latifolia (Mill.) Rendle & Britten, Silene venosa Asch.[2].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Czasem jest wykorzystywana jako pasza dla bydła i pożytek pszczeli[4].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Caryophyllales (ang.). Angiosperm Phylogeny Website, 2001–. [dostęp 2009-10-07].
  2. 2,0 2,1 2,2 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-05].
  3. 3,0 3,1 3,2 Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Ursula Stichmann-Marny, Erich Kretzschmar: Przewodnik. Rośliny i Zwierzęta. Warszawa: Multico, 1997, s. 284. ISBN 83-7073-092-2.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.
  6. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  7. Włodzimierz Tymrakiewicz: Atlas chwastów. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1976, s. 78.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ursula Stichmann-Marny, Erich Kretzschmar: Przewodnik. Rośliny i Zwierzęta. Warszawa: Multico, 1997. ISBN 83-7073-092-2.