Lepnica rozdęta
| Lepnica rozdęta | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Rząd | goździkowce |
| Rodzina | goździkowate |
| Rodzaj | lepnica |
| Gatunek | lepnica rozdęta |
| Nazwa systematyczna | |
| Silene vulgaris (Moench) Garcke Fl. N. Mitt.-Deutschland ed. 9:64. 1869 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Lepnica rozdęta, l. zwyczajna, l. pospolita (Silene vulgaris (Salisb.) Sm.) – gatunek rośliny należący do rodziny goździkowatych (Caryophyllaceae). Jest szeroko rozprzestrzeniony na półkuli północnej, rośnie dziko w Europie, Azji i północnej Afryce, zadomowił się także na Azorach[2]. W Polsce pospolity[3].
Spis treści |
[edytuj] Morfologia
- Pokrój
- Długość 15-50 cm[4].
- Łodyga
- Wzniesiona, rozgałęziona, naga, osiąga wysokość do 1 m. Cała roślina ma niebieskawe zabarwienie nadane jej przez warstwę wosku[5]
- Liście
- Eliptyczne do lancetowatych, zaostrzone.
- Kwiaty
- Zebrane w luźne wierzchotki. Płatki korony białe, dwudzielne. przykoronka brak lub jest tylko śladowy. Kielich gładki, niebieskozielonkawy, beczułkowaty, rozdęty, z siatką 20 nerwów połączonych poprzecznymi anastomozami[4][6]. Ząbki kielicha szerokie, trójkątne
- Owoc
- Luźno tkwiąca w rozdętym kielichu torebka na króciutkim trzonku.
[edytuj] Biologia i ekologia
Bylina, chamefit[4][3]. Siedlisko: suche murawy, żwirowiska, skarpy, przydroża, ubogie darnie, nasypy z kruszywa kamiennego, płytkie wapienne gleby[4]. Uważana za chwast[7]. Kwitnie od maja do września[4]. Kwiaty zasobne w nektar, zapylane głównie przez motyle nocne i błonkówki[5]. Kwiaty otwierają się całkowicie dopiero nocą i wydzielają w nocy słaby zapach[5]. Rozmnaża się przez nasiona, ale również poprzez podziemne rozłogi[5]. Liczba chromosomów 2n = 24[3]. Może się ukorzeniać na głębokości 1 m[4].
[edytuj] Systematyka i zmienność
- W obrębie rodziny goździkowatych należy do podrodziny Caryophylloideae i plemienia Sileneae[2]
- Występuje jeden podgatunek Silene vulgaris subsp. vulgaris, który ma wiele synonimów: Behen vulgaris Moench, Cucubalus latifolius Mill., Cucubalus venosus Gilib. Silene cucubalus Wibel, Silene latifolia (Mill.) Rendle & Britten, Silene venosa Asch.[2].
[edytuj] Zastosowanie
Czasem jest wykorzystywana jako pasza dla bydła i pożytek pszczeli[4].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Caryophyllales (ang.). Angiosperm Phylogeny Website, 2001–. [dostęp 2009-10-07].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-05].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Ursula Stichmann-Marny, Erich Kretzschmar: Przewodnik. Rośliny i Zwierzęta. Warszawa: Multico, 1997, s. 284. ISBN 83-7073-092-2.
- ↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.
- ↑ Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
- ↑ Włodzimierz Tymrakiewicz: Atlas chwastów. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1976, s. 78.
[edytuj] Bibliografia
- Ursula Stichmann-Marny, Erich Kretzschmar: Przewodnik. Rośliny i Zwierzęta. Warszawa: Multico, 1997. ISBN 83-7073-092-2.
