Lepus othus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lepus othus[1]
Merriam, 1900
Arctic Hare.jpg
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd zajęczaki
Rodzina zającowate
Rodzaj Lepus
Podrodzaj Lepus
Gatunek Lepus othus
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lepus (Lepus) othus – gatunek zajęczaka z rodziny zającowatych i rodzaju Lepus, zamieszkujący zachodnią Alaskę.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Zarówno samce, jak i samice mierzą 50–70 cm długości ciała z ogonem dochodzącym do 8 cm. Tylne stopy mają długość 20 cm, co ułatwia poruszanie się po powierzchni śniegu. Używają ich również do obrony przed drapieżnikami. Ich uszy są krótsze niż u większości innych gatunków zajęcy, dzięki czemu tracą przez nie mniej ciepła w czasie zimy. Ich sierść w szacie letniej jest, z wyjątkiem spodu, koloru szaro-brązowego, natomiast w szacie zimowej przybiera w całości barwę białą[3].

L. othus jest samotnikiem i zwykle tylko w sezonie rozrodczym, w kwietniu i maju, tworzy grupy. Samica wydaje rocznie jeden miot, w którym znajduje się od 4 do 8 młodych. Zajączki rodzą się w czerwcu i lipcu, z pełną okrywą włosową i otwartymi oczyma, dzięki czemu są aktywne już wkrótce po urodzeniu[3].

Taksonomia i zasięg[edytuj | edytuj kod]

L. othus jest jednym z trzech, obok eurazjatyckiego zająca bielaka i kanadyjsko-grenlandzkiego zająca polarnego, gatunków zajęcy z podrodzaju Lepus. Zając ten znany jest z zachodniej Alaski (Stany Zjednoczone), włączając w to Półwysep Alaska, jednak istnieją dawne doniesienia o populacji z rosyjskiej Czukotki, która opisana została jako podgatunek Lepus (Lepus) othus tschuktschorum Nordquist, 1883. Jeśli zostaną potwierdzone, to właściwa nazwa gatunku będzie brzmiała Lepus (Lepus) tschuktschorum Nordquist, 1883[4]

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

L. othus występuje często w tundrze i na skalistych lub krzewiastych terenach, gdzie jego kamuflaż zapewnia ochronę przed drapieżnikami. Odżywia się roślinnością zielną. Aktywny jest głównie o świcie i zmierzchu. Do polujących na niego drapieżników należą lisy, niedźwiedzie polarne, rosomaki, łasice i ptaki drapieżne. Również ludzie polują na ten gatunek, chodź częściej dla futra i sportu niż mięsa[3].

Przypisy

  1. Lepus othus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Lepus othus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 Lisa DeBruine: Lepus othus Alaskan hare. Animal Diversity Web. [dostęp 2013-11-21].
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Lepus (Lepus) othus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2013-11-21]