Les Misérables

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Les Misérables
Tytuł oryginalny Les Misérables
Muzyka Claude-Michel Schönberg
Słowa Alain Boublil,
Herbert Kretzmer
Na podstawie Nędznicy, Wiktor Hugo
Teatr Palais des Sports, Paryż,
Barbican Centre, Londyn
Data premiery wrzesień 1980, Paryż

8 października 1985, Londyn
30 października 1989, Gdynia

Producenci Cameron Mackintosh
Reżyseria John Caird
Kierownictwo muzyczne John Cameron
Choreografia Trevor Nunn
Scenografia John Napier
Kostiumy Andreane Neofitou
Światło David Hersey
Obsada Colm WilkinsonJean Valjean
Roger AllamJavert
Patti LuPoneFantyna
Michael BallMariusz
David BurtEnjolras
Frances RuffelleEponina

Les Misérablesmusical Claude-Michela Schönberga powstały na podstawie powieści Wiktora Hugo Nędznicy. Musical składa się z dwóch aktów (z prologiem oraz epilogiem), trwa ok. 3 godzin.

Historia spektaklu[edytuj | edytuj kod]

Paryż[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wersja musicalu powstała w języku francuskim. Twórcą oryginalnego libretta francuskiego był Alain Boublil – autor prawie wszystkich tekstów do musicali Claude-Michela Schönberga. Na początku powstał album koncepcyjny, sprzedano ca. 260 000 kopii. Na jesieni francuski reżyser filmowy Robert Hossein przeniósł go na deski sceniczne. Premiera miała miejsce we wrześniu 1980 w Pałacu Sportów w Paryżu. Spektakl cieszył się olbrzymim zainteresowaniem, lecz po około 100 przedstawieniach zszedł z afisza z powodu innych zobowiązań właścicieli Pałacu (zakontraktowane wcześniej występy cyrkowe). Około 40 000 zawiedzionych widzów nie obejrzało spektaklu.

Londyn[edytuj | edytuj kod]

Queen's Theatre wystawiający Les Misérables na West Endzie

W roku 1982 rozpoczęły się prace nad angielską wersją spektaklu. Angielskie libretto stworzył Herbert Kretzmer[1] , brytyjski dziennikarz i tekściarz. Około 1/3 tekstu było dosłownym tłumaczeniem wersji francuskiej, kolejne 1/3 było jego interpretacją, pozostała 1/3 materiału była nowym, oryginalnym tekstem. Spektakl uległ bowiem znacznym zmianom i poszerzeniu, m.in. o nieistniejący w pierwowzorze prolog (dziejący się w roku 1815). Premiera miała miejsce w dniu 8 października 1985 roku w Barbican Centre. Mimo początkowych złych recenzji spektakl od początku podbił serca publiczności i osiągnął oszałamiający sukces – jest grany w Londynie bez przerwy do dnia dzisiejszego. W międzyczasie spektakl przenosił się dwa razy (w 1985 i 2004) na inną scenę i obecnie grany jest w Queen's Theatre. Londyńskie przedstawienie pobiło 2 światowe rekordy długości grania spektaklu musicalowego:

  • jest grane bez przerwy od ponad 27 lat
  • 5 stycznia 2010 odbyło się dziesięciotysięczne przedstawienie[2]

25 rocznica[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2010 minęło 25 lat od chwili londyńskiej premiery spektaklu. Z tej okazji przygotowano następujące przedsięwzięcia rocznicowe:

  • w dniu 19 grudnia 2009 spektaklem w Cardiff rozpoczęło się jubileuszowe rocznicowe tournée (25th Anniversary International Tour), które dotarło m.in. do Manchesteru, Norwich, Birmingham, Edynburga, Bristolu, Salford i Southampton. Na ponad miesiąc przedstawienie zawitało do Paryża[3].
  • w dniach 14 września – 2 października 2010 Tour dotarł do Londynu, przedstawienia wystawiano na scenie Barbican Center, zagrano 22 spektakle[4]
  • w dniu 3 października 2010 odbyły się 2 koncerty galowe w O2 Dome[5]. Koncert był transmitowany na żywo i z poślizgiem m.in. w kinach Wielkiej Brytanii, Irlandii, Kanady, Niemiec i Danii. Pod koniec listopada 2010 zapis tych koncertów został wydany na DVD i Blu-Ray.

Obie inscenizacje otrzymały unowocześnioną aranżację, zarówno muzyczną (zmieniono orkiestrację utworów) jak i graficzną - w dużej części inspirowaną grafikami Victora Hugo.

Broadway[edytuj | edytuj kod]

Premiera nowojorska miała miejsce w dniu 12 marca 1987, gdzie odbyło się 6680 spektakli do momentu zdjęcia z afisza 18 maja 2003 (3 najdłużej grany spektakl w historii Broadwayu). Spektakl po przearanżowaniu i reorkiestracji wszedł na deski ponownie 9 listopada 2006 i był grany do stycznia 2008 roku. Łączna ilość spektakli na Broadwayu wyniosła 7143[6].

Polska[edytuj | edytuj kod]

Gdynia[edytuj | edytuj kod]

W latach 1989-2000 spektakl w reżyserii Jerzego Gruzy i w przekładzie libretta Andrzeja Jareckiego i Gustawa Gottesmana był wystawiany w gdyńskim Teatrze Muzycznym im. Danuty Baduszkowej (wersja non-replica, scenografia: Łucja i Bruno Sobczakowie). Premiera miała miejsce 30 czerwca 1989 roku.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Warszawa[edytuj | edytuj kod]

Równolegle z inscenizacją w Teatrze Muzycznym w Gdyni trwały prace nad inscenizacją w Operetce Warszawskiej z librettem w tłumaczeniu Wojciecha Młynarskiego[potrzebne źródło], jednak spektakl nie uzyskał licencji.

We wrześniu 2009 rozpoczęły się przesłuchania do inscenizacji w warszawskim Teatrze Muzycznym Roma w reżyserii Wojciecha Kępczyńskiego[7]. Premiera miała miejsce 25 września 2010[8] , natomiast pierwsze przedstawienie biletowane zagrano 26 września. W spektaklu warszawskim wykorzystano nowe tłumaczenie libretta autorstwa Daniela Wyszogrodzkiego. Przedstawienie było wystawiane w wersji non-replica (scenografia: Grzegorz Policiński, kostiumy: Magdalena Tesławska i Paweł Grabarczyk, projekty projekcji: Adam Keller), wykorzystano w nim nowocześniejsze rozwiązania techniczne niż w oryginale londyńskim, najpoważniejszą zmianą była rezygnacja ze sceny obrotowej, ruch dekoracji rozwiązano poprzez zdalnie sterowane platformy sceniczne pozycjonowane laserowo.

Ostatnie, 355 przedstawienie odbyło się w dniu 12 maja 2012 roku. Na scenie wystąpili wszyscy wykonawcy i dublerzy głównych ról zastępując się nawzajem w kolejnych scenach[9].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

[10]

Inne inscenizacje[edytuj | edytuj kod]

Spektakl do chwili obecnej był wystawiany w 43 krajach i 292 miastach. Powstały 22 wersje językowe. Łączna ilość profesjonalnych spektakli przekracza 38 000, które obejrzało ponad 55 milionów widzów[11][12].

Akcja[edytuj | edytuj kod]

Akt I[edytuj | edytuj kod]

Tulon/Digne 1815 Jean Valjean opuszcza galery w Tulonie po odbyciu 19 lat więzienia za kradzież chleba i wielokrotne usiłowanie ucieczki. Wypuszczający go na wolność inspektor policji Javert wręcza mu żółty paszport byłego galernika (Work Song). Valjean początkowo cieszy się z odzyskanej swobody, jednak szybko przekonuje się, że posiadanie paszportu wyjawia wszystkim jego przeszłość (On Parole). Załamanemu Valjeanowi z pomocą przychodzi biskup miasta Digne, który zaprasza byłego więźnia do siebie na nocleg i kolację. W nocy Valjean ucieka zabierając srebrne naczynia. Zostaje złapany przez żandarmów i przyprowadzony na konfrontację do domu biskupa, który oznajmia, że naczynia zostały przez niego podarowane włóczędze. Po uwolnieniu Valjeana i wyjściu żandarmów biskup obdarowuje go jeszcze srebrnymi lichtarzami prosząc, by za pieniądze ze sprzedaży stał się dobrym człowiekiem. (Valjean Arrested/Valjean Forgiven) Valjean przechodzi przemianę duchową i postanawia zmienić swoje życie (What Have I Done?), drze paszport (zrywając warunki zwolnienia warunkowego) i zmienia tożsamość.

Montreuil-sur-Mer 1822 Przed fabryką w mieście Montreuil gromadzi się tłum biedaków i robotników. Jedna z robotnic, Fantyna zajęta jest czytaniem listu, co wzbudza zainteresowanie. Inna z kobiet wyrywa Fantynie list z ręki i obwieszcza wszystkim wynikający z jego treści fakt, że adresatka ma nieślubne dziecko, które oddała na przechowanie. Informacja dociera do majstra, który wyrzuca dziewczynę z pracy (At the End of the Day). Bezrobotna Fantyna sprzedaje naszyjnik, potem swoje włosy, lecz jedyną szansą zarobku staje się prostytucja (Lovely Ladies). Upokorzona Fantyna wdaje się w bójkę z potencjalnym klientem. Interweniuje Javert, grożąc dziewczynie więzieniem (Fantine's arrest). Zapobiega temu jednak Madeleine (mer miasta i właściciel fabryki) który po wysłuchaniu Fantyny każe wysłać ją do szpitala.

Na ulicy powstaje zamieszanie, gdy wóz konny przygniata jednego z mieszkańców Montreuil (Cart Crash). Madeleine ratuje mu życie podnosząc wóz. Ten pokaz siły fizycznej zwraca uwagę Javerta, który opowiada merowi historię o Jeanie Valjean – nadludzko mocarnym galerniku z Tulonu, który przez wiele lat ukrywał się przed policją, lecz został niedawno schwytany w Arras. Jean Valjean (bo nim w istocie jest "Madeleine") jest wstrząśnięty, ktoś inny ma zapłacić za jego winy (Who Am I?). Postanawia wyjawić przed sądem prawdę.

Niearesztowany Valjean wraca do szpitala, by pomóc Fantynie, jest już jednak za późno na interwencję lekarską. Umierająca kobieta (Fantine's Death: Come To Me) prosi Valjeana o to, by zaopiekował się jej córeczką Cosette, Valjean obiecuje to zrobić. Pojawia się Javert, po wymianie zdań (Confrontation) Valjean obezwładnia inspektora i ucieka.

Montfermeil 1822

Pierwowzór loga musicalu – mała Cosette

Ośmioletnia Cosette, córka Fantyny przebywa w karczmie karczmarza Thenardiera i jego żony. Wykorzystywana jako służąca i zmuszana do pracy ponad siły, jest też ofiarą ciągłych szyderstw ze strony Thenardierowej (Castle on a Cloud) i jej córeczki, swojej rówieśnicy Eponiny. W nocy mała Cosette zostaje wysłana po wodę ze studni w lesie. W tym czasie w karczmie odbywa się hulanka (Master of the House). Ludyczną atmosferę przerywa pojawienie się Valjeana z odnalezioną w lesie Cosette. Mężczyzna proponuje Thenardierom wykup dziecka, na co ci po wytargowaniu 1500 franków się zgadzają (Thénardier Waltz). Cosette odchodzi z nowym przybranym ojcem do Paryża.

Paryż, 1832 Na paryskiej ulicy zbierają się mieszkańcy najbiedniejszej dzielnicy miasta, Saint-Denis – prostytutki, żebracy, ulicznicy i złodzieje (Look Down). Nastoletni ulicznik Gavroche opowiada o urokach życia na ulicy, prostytutka kłoci się ze starą żebraczką, zaś studenci sympatyzujący z radykalnymi ideami, Enjolras i Mariusz Pontmercy obserwują nastroje tłumu. Z grupy przestępców wyłaniają się Thenardierowie i nastoletnia Eponina, usiłująca zwrócić na siebie uwagę przystojnego Mariusza. Cała rodzina szykuje napad na filantropa. Rychle pojawia się też ten ostatni, a jest nim Valjean w towarzystwie prawie dorosłej Cosette. Wybucha bójka, ale pojawienie się patrolu policji z Javertem ratuje napadniętych. Valjean z córką wykradają się cichaczem, jednak złapany Thenardier denuncjuje ich inspektorowi. Mariusz jest od pierwszego wejrzenia oczarowany Cosette. Prosi Eponinę o to, by znalazła dla niego jej adres. Choć sama zakochana w Pontmercym, Eponina zgadza się.

Mariusz udaje się na spotkanie polityczne koła republikańskiego pod wodzą Enjolrasa (ABC Cafe / Red and Black), jest jednak rozkojarzony swoją miłością. Z mieszanymi uczuciami słucha przemów Enjolrasa szykującego powstanie zbrojne, a także pijackich wygłupów innego studenta – Grantaire'a. Ulega jednak powszechnemu entuzjazmowi (Do You Hear the People Sing?) i obiecuje dołączyć do przyjaciół na barykadach.

Cosette w ogrodzie swego domu usiłuje dowiedzieć się od ojca, dlaczego tak niewiele wie o swojej przeszłości. Ten jednak uparcie milczy. Dziewczyna zastanawia się też, co znaczą jej uczucia dla nieznanego jej jeszcze Mariusza. Mariusz pojawia się wieczorem w ogrodzie przyprowadzony przez Eponinę. (Rue Plumet/In My Life). Cosette i Mariusz wyznają sobie miłość (A Heart Full of Love), Eponina wpada w rozpacz. Randkę przerywa gang Thenardiera, który postanowił napaść Valjeana w jego własnym domu (Plumet Attack). Napastników płoszy jednak krzykiem Eponina. Mariusz ucieka, a Valjean dochodzi do wniosku, że został wyśledzony przez Javerta i pora uciekać z Francji do Londynu. Akt kończy scena zbiorowa, każda z głównych postaci śpiewając własny motyw muzyczny w kontrapunkcie antycypuje dalsze losy (One Day More).

Akt II[edytuj | edytuj kod]

5-6 czerwca 1832 – barykady Studenci budują barykadę na ulicy Villette (At the Barricade <Upon These Stones>). Dowodzi Enjolras, w szeregach powstańców są Gavroche, Mariusz i Eponina w męskim przebraniu. Chcąc chronić Eponinę, Mariusz wysyła ją z listem pożegnalnym do Cosette (On My Own). Eponina spotyka przed domem Valjeana i oddaje mu pismo, a potem słucha, jak ten głośno odczytuje treść listu. Zrozpaczona jego treścią, wraca na barykadę. W trakcie powrotu zostaje postrzelona i kona w ramionach Mariusza (A Little Fall of Rain). Powstańcy odpierają pierwszy atak na barykadę (Night of Anguish). W międzyczasie demaskują w swoich szeregach prowokatora – to Javert, wysłany przez prefekta policji, by siać zwątpienie wśród buntowników (Little People). Egzekucja schwytanego zostaje odłożona - Javert zostaje uwięziony w pobliskiej karczmie. Tymczasem do walczących dołącza Valjean, od razu włączając się do boju i zabijając snajpera celującego w Enjolrasa. Jako nagrodę za ten czyn prosi o możliwość zastrzelenia Javerta, na co wszyscy się zgadzają; jednak kiedy zostaje z policjantem sam na sam wypuszcza go wolno oddając strzał w powietrze.

Zapada noc, wszyscy obrońcy barykady wspominają przy winie minione dni (Drink with Me), a następnie udają się na spoczynek. Tylko Valjean wśród ciemności modli się o zachowanie życia Mariuszowi (Bring Him Home). Następnego dnia w czasie kolejnego szturmu ginie Gavroche wysłany poza barykadę po naboje (The Second Attack <Death of Gavroche>), a w czasie kolejnego uderzenia wojska cała barykada zostaje zniszczona (The Final Attack). Od strzałów snajperów giną wszyscy, ratuje się tylko Valjean i ciężko ranny Mariusz (instrumentalny Sewers) schodząc do kanałów. Inspektor Javert robiąc inspekcję upadłej barykady nie znajduje trupa Valjeana.

Po stłumieniu powstania Valjean ucieka kanałami wraz z nieprzytomnym Mariuszem na plecach. W kanałach spotyka najpierw Thenardiera (który obdziera ze złotych zębów i zegarków zabite ofiary zamieszek – Dog Eat Dog <The Sewers>), a następnie Javerta. Błaga go o możliwość odwiezienia Mariusza do domu i deklaruje dobrowolny powrót do więzienia, kiedy tylko zapewni już przyszłość Cosette. Inspektor udziela zgody, światopogląd nie pozwala mu jednak zaakceptować łaski i dobroci z ręki zbrodniarza - Javert popełnia samobójstwo rzucając się z mostu do Sekwany (Javert's Suicide).

Mariusz wraca do zdrowia pod opieką Cosette. Przed ślubem obojga młodych (Wedding Chorale) Valjean wyjawia Mariuszowi, że jest byłym galernikiem i postanawia usunąć się w cień, by jego przeszłość nigdy nie zmąciła wizerunku i szczęścia przybranej córki. Na weselu pojawiają się nuworysze Thenardier z żoną (Beggars at the Feast), żądając od Mariusza pieniędzy w zamian za wyjawienie rodzinnej tajemnicy. Thenardier oznajmia, że widział Valjeana w kanałach w noc upadku ostatniej barykady i pokazuje pierścień, z którego okradł wtedy Mariusza. W ten sposób Pontmercy dowiaduje się, że to Valjean uratował mu życie wynosząc z kanałów.

Epilog Mariusz i Cosette biegną do domu Valjeana, by zaprosić go z powrotem do swojego domu. Jest już jednak za późno – starzec umiera, błogosławiąc przybraną córkę. Pojawiają się duchy Fantyny i Eponiny, by zabrać jego duszę do nieba (Valjean's Death), a po chwili dołączają do nich także widma wszystkich zabitych na barykadzie, by wspólnie zaśpiewać finałową pieśń nadziei na lepszą przyszłość (Finale).

Postaci[edytuj | edytuj kod]

Postaci występujące w musicalu w kolejności pojawiania się na scenie.

Postać Głos[13] Opis postaci
Jean Valjean tenor Więzień, zwolniony warunkowo z więzienia po 19 latach. Łamie warunki zwolnienia, ukrywa się zmieniając nazwisko. Adoptuje Cosette, córkę Fantyny
Javert baryton lub
bas-baryton
Policjant, jego obsesją jest rygorystyczne stosowanie prawa. Nieustępliwie ściga zbiega Valjeana.
Biskup Myriel baryton Gości Valjeana w swym domu. Obdarowuje go srebrami, zapoczątkowując tym jego przemianę moralną.
Fantyna mezzosopran Uwiedziona, pozostawiona z małym dzieckiem. Traci pracę, staje się prostytutką by utrzymać swoje dziecko oddane w opiekę Thénardierom.
Cosette – dziecko mezzosopran Córka Fantyny, 8 lat. Ciężko pracuje fizycznie w karczmie Thénardierów.
Madame Thénardier mezzosopran Wulgarna żona Thénardiera.
Éponine dziecko rola niema Ośmioletnia rozpieszczana córka Thénardierów. Wychowuje się z Cosette.
Thénardier baryton lub tenor Drobny złodziejaszek, prowadzi karczmę.
Gavroche sopran chłopięcy Uliczny paryski łobuziak.
Enjolras baryton lub tenor Przywódca ruchu studenckiego.
Mariusz Pontmercy tenor Student, bliski Éponine, lecz zakochany w Cosette.
Éponine mezzosopran Dorosła córka Thénardierów, w łachmanach. Zakochana bez wzajemności w Mariuszu.
Cosette sopran Zakochuje się z wzajemnością w Mariuszu.
Grantaire baryton Grantaire – alkoholik, darzący uwielbieniem Enjolrasa.

Utwory[edytuj | edytuj kod]

Akt I
Akt II


Nagrania[edytuj | edytuj kod]

Muzyczne[edytuj | edytuj kod]

Musical doczekał się kilkudziesięciu nagrań płytowych w wielu językach – angielskim, niemieckim, niemieckim austriackim, rosyjskim, francuskim, duńskim, szwedzkim, hiszpańskim, węgierskim, czeskim, hiszpańskim argentyńskim, norweskim, japońskim oraz polskim.

Za najbardziej znaczące uważa się:

  • London Original Cast Recording – premierowa obsada z West Endu (1985)[14]
  • Broadway Original Cast Recording – premierowa obsada z Broadwayu (1986)
  • Complete Symphonic Recording – album studyjny na bazie ówczesnej obsady (1988),
    • australijskiej
    • londyńskiej
    • nowojorskiej
  • The Dream Cast in Concert z okazji dziesięciolecia angielskojęzycznej premiery musicalu (1995).
  • Dream the Dream - zapis z koncertu w Manchesterze w ramach 25th Anniversary Tour (2010)

Istnieją dwie wersje francuskojęzyczne:

  • Original French Version – album koncepcyjny (z 1980) roku z pierwotnymi tekstami, nie zawiera później dokomponowanych utworów (w tym prologu)[15].
  • Parisian Revival Version – zapis z paryskiego wznowienia (w roku 1991), libretto jest tłumaczone z wersji angielskiej

Jedynym pełnym zapisem całości spektaklu jest trzypłytowy Complete Symphonic Recording zawierającym również recytatywy. Nie zawiera 2 utworów z oryginalnej wersji londyńskiej z 1985 (Little People /wersja wcześniejsza/ oraz I Saw Him Once), które zostały usunięte z libretta i nie są obecnie wykonywane na scenie.

W dniu 15 kwietnia 2011 wydano na CD polską wersję w wykonaniu artystów stanowiących obsadę spektaklu w teatrze muzycznym Roma[16]. Pojedyncza płyta zawiera wybór 20 utworów i nie jest pełnym zapisem spektaklu.

Tabela zawiera zestawienie utworów na wymienionych wydaniach płytowych.

Tytuł oryginalny
Tytuł polska wersja
Londyn    1985 Broadway  1987 Dream Cast 1995 Symphonic 1988 Paryż      1980 Paryż      1991 Warszawa  2011
Overture/Work Song
Uwertura/Schyl kark
Yes Yes Yes Yes No Yes Yes
On Parole No No Partially Yes No No No
Valjean Arrested, Valjean Forgiven Partially Partially Yes Yes No Partially No
Valjean's Soliloquy (What Have I Done?) Yes Yes Yes Yes No Yes No
At the End of the Day
Kiedy kończy się dzień
Yes Yes Yes Yes Yes Yes Yes
I Dreamed a Dream
Wyśniłam sen
Yes Yes Yes Yes Yes Yes Yes
Lovely Ladies
Miłe panie
Yes Yes Partially Yes Partially Yes Yes
Fantine's Arrest No No Yes Yes Yes No No
The Runaway Cart No No Partially Yes No No No
Who Am I? – The Trial
Kim mam być
Yes Yes Yes Yes No Yes Yes
Come to Me (Fantine's Death) Yes Yes Yes Yes No Yes No
The Confrontation Yes Yes Yes Yes No Yes No
Castle on a Cloud
Zamek pośród chmur
Partially Partially Partially Yes Yes Partially Yes
Master of the House
Kramu tego król
Partially Partially Partially Yes Partially Partially Partially
The Bargain No No Partially Yes Yes No No
The Waltz of Treachery Yes Yes Yes Yes Yes Yes No
Look Down Partially Yes Yes Yes Yes Yes No
The Robbery No No No Yes Partially No No
Javert's Intervention No No No Yes No No No
Little People (Former) * Yes No Partially No Yes No No
Stars
Gwiazdy
Yes Yes Yes Yes No Yes Yes
Éponine's Errand No No No Yes No No No
The ABC Café / Red and Black Partially Partially Yes Yes Partially Partially No
Do You Hear the People Sing?
Słuchaj kiedy śpiewa lud
Yes Yes Yes Yes Yes Yes Yes
I Saw Him Once * Yes No No No No No No
In My Life
Z biegiem lat
Partially Yes Partially Yes Partially Yes Yes
A Heart Full of Love
Jest w sercu mym
Partially Yes Yes Yes Partially Yes Yes
The Attack on Rue Plumet Partially Partially Partially Yes Partially Partially No
One Day More!
Jeszcze dzień!
Yes Yes Yes Yes Yes Yes Yes
At the Barricade (Upon These Stones) No Partially No Yes No Partially No
On My Own
Sama tak
Yes Yes Yes Yes No Yes Yes
Building the Barricade Partially Yes Yes Yes No Yes No
Javert's Arrival No Yes Yes Yes No Yes No
Little People No Partially Yes Yes No Partially No
A Little Fall of Rain
To tylko pada deszcz
Yes Yes Yes Yes Yes Yes Yes
Night of Anguish No Yes Yes Yes Yes No No
The First Attack No Partially Yes Yes Partially Partially No
Drink With Me
Wino pij
Yes Yes Yes Yes Yes Yes Yes
Bring Him Home
Daj mu żyć
Yes Yes Yes Yes No Yes Yes
Dawn of Anguish No No No Yes No No No
The Second Attack (Death of Gavroche) No No No Yes Yes No No
The Final Battle No No Yes Yes No No No
The Sewers No No Yes Yes No No No
Dog Eats Dog Yes Yes Yes Yes No Yes No
Javert's Suicide
Samobójstwo Javerta
Partially Partially Yes Yes Partially Yes Yes
Turning
Płynie, płynie
Yes Yes Yes Yes No Yes Yes
Empty Chairs at Empty Tables
Pusty stół i puste krzesła
Yes Yes Yes Yes No Yes Yes
Every Day (Marius and Cosette) No No Yes Yes No No No
Valjean's Confession No No No Yes Yes No No
The Wedding Chorale Partially Partially Partially Yes Yes Partially No
Beggars at the Feast Yes Yes Partially Yes No Yes No
Valjean's Death
Epilog
Partially Partially Yes Yes Partially Partially Yes
Finale
Epilog
Yes Yes Yes Yes No Yes Yes

Yes = cały utwór na płycie

Partially = część utworu na płycie

No = brak utworu na płycie

*Utwory te po premierze londyńskiej w 1985 zostały usunięte z libretta musicalu
Tytuły polskie podano kursywą - tylko dla utworów z polskiego wydania .

Wizualne[edytuj | edytuj kod]

Koncerty galowe[edytuj | edytuj kod]

Istnieją dwa wizualne zapisy musicalu. Pierwszym jest The Dream Cast in Concert (1995) zapis koncertu z okazji dziesięciolecia angielskiej wersji musicalu[17]. Jest to wersja galowa pozbawiona ruchu scenicznego, aktorzy śpiewają do stacjonarnych mikrofonów.

Pod koniec listopada 2010 ukazał się na DVD i Blu-ray zapis koncertu z okazji 25 rocznicy londyńskiej premiery, który odbył się 3 października 2010 w Londynie w hali O2 Dome[18]. Również ta wersja koncertowa jest statyczna (śpiew do stojących mikrofonów), aczkolwiek starano się uzyskać zminimalizowany ruch sceniczny.

Adaptacja filmowa[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Les Misérables. Nędznicy.

W marcu 2011 ogłoszono, że Tom Hooper (reżyser nominowanego do Oskara Jak zostać królem) podpisał kontrakt na reżyserowanie filmowej adaptacji Les Misérables[19], we wrześniu podano pierwsze dane dotyczące obsady - główne role mieli zagrać Hugh Jackman (Valjean) i Russell Crowe (Javert)[20] oraz Amanda Seyfried (Cosette) i Anne Hathaway jako Fantyna. Początek zdjęć miał miejsce w marcu 2012 a premiera kinowa miała miejsce w grudniu 2012.[21] Film zdobył łącznie 3 statuetki Oscara, jedną z nich otrzymała Anne Hathaway.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]