Les Misérables. Nędznicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Les Misérables (film))
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Les Misérables. Nędznicy
Les Misérables
Gatunek Musical, dramatyczny
Rok produkcji 2012
Data premiery Wielka Brytania 5 grudnia 2012
Polska 25 stycznia 2013
Kraj produkcji  Wielka Brytania
Język angielski
Czas trwania 152 minuty
Reżyseria Tom Hooper
Scenariusz William Nicholson, Alain Boublil,
Claude-Michel Schönberg,
Herbert Kretzmer
Główne role Hugh Jackman, Russell Crowe,
Anne Hathaway,
Eddie Redmayne,
Amanda Seyfried,
Samantha Barks,
Helena Bonham Carter
Muzyka Claude-Michel Schönberg
Zdjęcia Danny Cohen
Scenografia Eve Stewart, Su Whitaker
Kostiumy Paco Delgado
Montaż Chris Dickens
Produkcja Tim Bevan, Eric Fellner,
Debra Hayward
Cameron Mackintosh
Wytwórnia Working Title Films
Dystrybucja Universal Pictures
Budżet 61,000,000 $ (szacowany)

Les Misérables. Nędznicybrytyjski musical filmowy, ekranizacja musicalu scenicznego Les Misérables, który oparty jest na powieści Victora Hugo Nędznicy z 1862 roku.

Ekranizację planowano nakręcić już w latach osiemdziesiątych XX wieku, lecz dopiero w 2011 rozpoczęto produkcję. W marcu 2012 rozpoczęto zdjęcia, premiera filmu miała miejsce w grudniu 2012. Podczas 85 gali rozdania Oskarów film wyróżniono trzema statuetkami w kategoriach:

  • najlepszej aktorki drugoplanowej (dla Anne Hathaway),
  • najlepszej charakteryzacji oraz
  • najlepszego montażu dźwięku.

Wszyscy aktorzy wykonujący w filmie partie śpiewane wykonywali na żywo na planie filmu, podkład muzyczny był dogrywany w procesie postprodukcji.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

1815, skazaniec Jean Valjean zostaje zwolniony warunkowo z tulońskich galer przez strażnika Javerta po odsiedzeniu 19 lat za kradzież bochenka chleba (oraz wielokrotnych prób ucieczki). Galernik jest przeganiany z miasta do miasta ze względu na jego status społeczny. Biskup Myriel oferuje mu nocleg i posiłek, Valjean okrada go w nocy ze sreber stołowych i ucieka, zostaje jednak szybko złapany przez żandarmów. Biskup oświadcza, że srebro było darem, co skutkuje zwolnieniem więźnia. Po odejściu żandarmów biskup zobowiązuje skazańca do odmiany swego życia. Valjean przeżywa wstrząs moralny. Łamie warunki zwolnienia i znika pod zmienionym nazwiskiem.

1823. Osiem lat później Valjean (pod zmienionym nazwiskiem Madeleine) jest właścicielem szwalni i merem miasteczka Montreuil-sur-Mer. Nowym szefem żandarmów w mieście zostaje mianowany Javert. Ma on pewne podejrzenia co do osoby mera, ale nie potrafi ich skonkretyzować. Podejrzenia wzrastają, gdy Madeleine okazując nadludzką siłę ratuje przygniecionego wozem woźnicę. Javert składa donos do Paryża.

W międzyczasie Fantyna, jedna z pracownic szwalni Valjeana zostaje zdemaskowana jako nieślubna matka, wysyłająca pieniądze na utrzymanie swej córki Cosette, do oberżystów Thénardierów. Zarządca szwalni, urażony odrzuceniem swych zalotów przez Fantynę, wyrzuca ją z pracy pozostawiając bez środków do życia. Fantyna w desperacji sprzedaje kolejno: naszyjnik, włosy, zęby, w końcu własne ciało - stając się prostytutką. Zostaje aresztowana przez Javerta po awanturze z napastliwym klientem, z władzy żandarma zostaje wyrwana przez Madeleine'a, który rozpoznaje w niej byłą pracownicę. Chorą zabiera do szpitala.

Komisarz Javert przybywa na audiencję. Prosi mera o zdymisjonowanie. Ujawnia, że złożył na niego donos, podejrzewając że Madeleine jest byłym zbiegiem Valjeanem. Tymczasem prawdziwy Valjean został podobno właśnie ujęty gdzie indziej. Madeleine/Valjean całą noc bije się z myślami: czy ma dalej taić swoją przeszłość skazując na dożywocie niewinnego, czy ujawnić się skazując na upadek siebie i swą firmę wraz z pracownikami. W dniu procesu domniemanego Valjeana pojawia się na sali sądowej, ujawnia swą tożsamość i znika wracając do szpitala, gdzie leży Fantyna. Ta, na łożu śmierci powierza mu dalszą opiekę nad córką. Javert usiłuje aresztować Valjeana, lecz ten ucieka, następnie odnajduje karczmę Thénardierów, płaci ich wygórowane żądania finansowe i zabiera Cosette do Paryża. Przedziera się przez obstawione policją rogatki, ścigany w zaułkach miasta przez Javerta dostaje się do ogrodu klasztornego. W klasztorze znajduje na kilka następnych lat schronienie dzięki wstawiennictwu ogrodnika Faucheleventa, który okazuje się być ocalonym spod wozu woźnicą.

Dziewięć lat później (1832) w Paryżu narastają nastroje rewolucyjne powodowane biedą. Grupa zrewolucjonizowanych studentów planuje powstanie wobec monarchii. Przewodzi im Enjolras, wśród sympatyków jest m.in. Marius Pontmercy, ubogi student nie chcący korzystać z majątku swego dziadka rojalisty. Mieszka obok Thénardierów, którzy utraciwszy karczmę przenieśli sie do Paryża żyjąc z drobnych przestępstw i oszustw. Ich córka, nastoletnia Éponine jest w Mariuszu zakochana, on traktuje ją jako swą przyjaciółkę.

Valjean z nastoletnią córką Cosette rozdają jałmużnę biedakom. Marius, przyciągając spojrzenie Cosette zakochuje się w niej od razu i z wzajemnością. Thénardierowie udając biedaków chcą wyłudzić jałmużnę, jednak rozpoznając Valjeana pozbawiają go wolności chcąc wycisnąć więcej pieniędzy. Z "ocaleniem" przychodzi patrol żandarmerii prowadzony przez Javerta, Valjeanowi udaje się niezauważenie oddalić z córką, zanim policjant zostaje uświadomiony, kto mu się wymknął z rąk. Marius prosi Époninę o pomoc w ustaleniu adresu nieznanej piękności.

W winiarni Enjolras zagrzewa nastroje zwolenników, gdy dociera informacja, że bohater ludu, generał Lamarque właśnie zmarł. Studenci postanawiają wykorzystać pogrzeb do wzniecenia powstania.

Éponine doprowadza Mariusa do domu Cosette. Ich miłosne wyznania ranią jej serce, chwilę później staje przed innym wyzwaniem. Pod dom Valjeana przybywa gang Thénardiera w celach rabunkowych. Éponine w dylemacie lojalności ostrzega krzykiem Mariusa przed niebezpieczeństwem, zdekonspirowany gang ucieka. Alarm wzbudza także czujność Valjeana, który postanawia jak najszybciej uciec za granicę sądząc, że to Javert depcze mu po piętach. Cosette zostawia ukradkiem list do Mariusa, który przejmuje Éponine nie oddając go odbiorcy. Załamany Marius nie mając nic do stracenia przyłącza sie do rewolty, za nim podąża zakochana Éponine.

Następnego dnia studenci wstrzymują kondukt pogrzebowy Lamarque'a, w efekcie tumultu padają strzały i giną ludzie. Szybko rosną barykady. Javert przebiera się za powstańca i dołącza do rewolty jako szpieg, lecz zostaje szybko zdemaskowany przez ulicznego łapserdaka Gavroche'a i uwięziony na zapleczu. Podczas pierwszego ataku na barykadę ginie Éponine osłaniając własnym ciałem Mariusa przed kulą. Konając oddaje mu list od Cosette i ujawnia swe ukrywane uczucie. Marius przeżywa załamanie.

Rekonstrukcja barykady na planie filmowym Les Misérables w Greenwich

Marius prosi Gavroche'a o dostarczenie Cosette listu. Pismo trafia w ręce Valjeana i zostaje przeczytane. Dowiadując się o ukrytej miłości przybranej córki Valjean zmienia plany i udaje się w zdobytym mundurze wojskowym na barykadę by chronić Mariusa. Natychmiast zyskuje zaufanie powstańców ocalając Enjolrasa od strzału snajpera. W "nagrodę" prosi o możliwość egzekucji Javerta. Jednakże gdy znajdują sie na uboczu, Valjean uwalnia bezwarunkowo inspektora i pozoruje egzekucję strzałem w powietrze. Wstrząśnięty Javert, ocalony przez (w jego mniemaniu) zbrodniarza oddala się.

Do studentów nie dołącza lud Paryża, osamotnieni powstańcy postanawiają walczyć aż do śmierci. W istocie, w ostatecznym szturmie prawie wszyscy giną. Wcześniej w próbie zdobycia nabojów zostaje zastrzelony Gavroche. Przeżywa natomiast ranny i nieprzytomny Marius oraz nietknięty Valjean, który wraz z rannym na plecach ucieka kanałami. W trakcie ucieczki zostają okradzeni przez Thénardiera. Przy wyjściu z kanałów czeka już inspektor Javert, który chce zatrzymać zbiega. Valjean ignoruje nakaz pozostania pod groźba zastrzelenia, mija inspektora oznajmiając, że musi ocalić rannego. Javert jest niezdolny do zatrzymania zbiega, przeżywa nierozwiązywalny konflikt sumienia pomiędzy obowiązkiem prawnym (zatrzymać zbiega) a moralnym (ocalić człowieka, który ocalił mu życie). Sumienie nakazuje mu popełnić samobójstwo przez skok do Sekwany.

Marius nieświadomy osoby zbawcy dochodzi do zdrowia w domu dziadka. Valjean widzi szczęście przybranej córki, postanawia nie ingerować dalej w jej życie. Ujawnia przed ślubem młodych Mariusowi swą przeszłość i celowość zniknięcia z ich życia. Marius początkowo zszokowany chce go zatrzymać, po ochłonięciu przyznaje Valjeanowi rację przysięgając zachowanie prawdy w tajemnicy.

Wesele Mariusa i Cosette jest zakłócone przez wizytę nuworyszy Thénardierów. Podczas próby szantażu Marius dowiaduje się, że to Valjean wyniósł go z barykady (jako dowód służy pierścień zdjęty z ręki Mariusa w kanale) i ocalił jego życie. Marius i Cosette spieszą do klasztoru, gdzie schorowany i zgnębiony brakiem córki Valjean umiera w samotności.

Młodzi docierają w ostatniej chwili, Valjean przed śmiercią zdąża ich jeszcze pobłogosławić. Po konającego byłego galernika przybywa dusza Fantine, która wraz z biskupem Digne zabiera Valjeana w zaświaty, gdzie oczekują już na nich duchy Enjolrasa, Éponine, Gavroche'a i innych studentów poległych na barykadzie.

Różnice film - musical[edytuj | edytuj kod]

Reżyser Tom Hooper nie chciał nakręcić wiernej ekranizacji przedstawienia na deskach teatru, lecz przyjął koncepcję realistycznego zbliżenia się (o ile to było możliwe) do pierwowzoru - powieści Nędznicy. Do filmu dodano zatem wątki i sceny i postaci wyeliminowane (z braku czasu i potrzeby uproszczenia fabuły) w musicalu scenicznym, a występujące w powieści. Są to m.in:

  • przybycie inspektora Javerta do Montfermeuill
  • złożenie samokrytyki przez Javerta po oskarżeniu mera
  • sceny po opuszczeniu karczmy przez Valjeana i Cosette
    • podróż powozem do Paryża (w tym nowy, dodatkowo skomponowany utwór Suddenly)
    • ucieczka przed Javertem na rogatkach Paryża
    • schronienie w klasztorze
  • pogrzeb generała Lamarque
  • postrzelenie Époniny na barykadzie
  • śmierć części powstańców na piętrze kawiarni
  • postać dziadka Mariusza (Gillenormand)

Dokonano pewnych zmian w kolejności utworów, najpoważniejszą jest przesunięcie na później utworu I Dreamed a Dream oraz Stars (wcześniej w stosunku do wersji scenicznej).

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Hugh Jackman na premierze w Sydney (grudzień 2012)

W filmie role epizodyczne zagrało dwóch wykonawców z premiery londyńskiej musicalu Les Misérables z 1985 roku[1].

W rolach epizodycznych wystąpiło wielu wykonawców związanych współcześnie ze spektaklem na West Endzie, m.in. Alistair Brammer, Katy Secombe, Hadley Fraser, Linzi Hateley, Katie Hall.

Utwory muzyczne[edytuj | edytuj kod]

Film zawiera prawie wszystkie utwory z aktualnej wersji scenicznej musicalu (poza jednym - "Dog Eats Dog"), aczkolwiek wiele zostało znacznie skrócone (szczególnie "The Attack on Rue Plumet" i "Little People"). W utworze "Valjean's Death" partia Eponine jest wykonywana przez Biskupa. Wiele tekstów utworów zostało zmodyfikowane lub rozbudowane by uwidocznić różnice w narracji wersji musicalowej i filmowej. Zmieniono kolejność kilku utworów w stosunku do wersji scenicznej, dokomponowano również muzykę okazjonalną.

W ścieżce dźwiękowej znalazła się również całkowicie nowa kompozycja, "Suddenly", która startowała bez sukcesu w przyznaniu Oscarów w roku 2013 w kategorii najlepszej piosenki

  1. "Look Down" – Skazańcy, Javert, Valjean
  2. "On Parole" – Valjean, Biskup Digne
  3. "The Bishop" – Biskup Digne
  4. "Valjean's Soliloquy" – Valjean
  5. "At the End of the Day" – Biedacy, Nadzorca, Pracownicy, Kobiety z fabryki, Fantine, Valjean
  6. "The Runaway Cart" – Valjean, Javert
  7. "The Docks (Lovely Ladies)" – Marynarze, Stara Kobieta, Fantine, Dziwki, Alfons, Dentysta
  8. "I Dreamed a Dream" – Fantine
  9. "Fantine's Arrest" – Bamatabois, Fantine, Javert, Valjean
  10. "Who Am I?" – Valjean
  11. "Fantine's Death" – Fantine, Valjean
  12. "The Confrontation" – Javert, Valjean
  13. "Castle on a Cloud" – Młoda Cosette, Mme. Thénardier
  14. "Master of the House" – Thénardier, Mme. Thénardier, Goście Zajazdu
  15. "The Well Scene" – Valjean, Młoda Cosette
  16. "The Bargain" – Valjean, Thénardier, Mme. Thénardier
  17. "The Thénardier Waltz of Treachery" – Thénardier, Valjean, Mme. Thénardier, Młoda Cosette
  18. "Suddenly" – Valjean
  19. "The Convent" – Valjean
  20. "Stars" – Javert
  21. "Paris/Look Down" – Gavroche, Żebracy, Enjolras, Marius, Studenci
  22. "The Robbery" – Thénardier, Mme. Thénardier, Éponine, Valjean
  23. "Javert's Intervention" – Javert, Thénardier
  24. "Éponine's Errand" – Éponine, Marius
  25. "ABC Café/Red and Black" – Studenci, Enjolras, Marius, Grantaire, Gavroche
  26. "In My Life" – Cosette, Valjean, Marius, Éponine
  27. "A Heart Full of Love" – Marius, Cosette, Éponine
  28. "The Attack on Rue Plumet" – Thénardier, Złodzieje, Éponine, Valjean
  29. "On My Own" – Éponine
  30. "One Day More" – Valjean, Marius, Cosette, Éponine, Enjolras, Javert, Thénardier, Mme. Thénardier, Obsada Les Misérables
  31. "Do You Hear the People Sing?" – Enjolras, Studenci, Żebracy
  32. "Building the Barricade (Upon These Stones)" – Enjolras, Javert, Gavroche, Studenci
  33. "Javert's Arrival" – Javert, Enjolras
  34. "Little People" – Gavroche, Studenci, Enjolras, Javert
  35. "The First Attack" – Orkiestra
  36. "A Little Fall of Rain" – Éponine, Marius
  37. "Night of Anguish" – Enjolras, Marius, Valjean, Javert, Studenci
  38. "Drink With Me" – Grantaire, Marius, Gavroche, Studenci
  39. "Bring Him Home" – Valjean
  40. "Dawn of Anguish" – Enjolras, Marius, Gavroche, Studenci
  41. "The Second Attack" (Death of Gavroche) – Gavroche, Enjolras, Studenci, Oficer
  42. "The Final Battle" – Orkiestra
  43. "The Sewers" – Valjean, Javert
  44. "Javert's Suicide" – Javert
  45. "Turning" – Kobiety
  46. "Empty Chairs at Empty Tables" – Marius
  47. "A Heart Full of Love /Reprise/" – Marius, Cosette, Valjean, Gillenormand
  48. "Valjean's Confession" – Valjean, Marius
  49. "Suddenly [Reprise]" – Marius, Cosette
  50. "Wedding Chorale" – Chór, Marius, Thérnardier, Mme. Thérnardier
  51. "Beggars at the Feast" – Thénardier, Mme. Thénardier
  52. "Valjean's Death" – Valjean, Fantine, Cosette, Marius, Biskup Digne
  53. "Do You Hear the People Sing? /Reprise/" – Obsada Les Misérables
  54. "End Credits Suite" – Orkiestra

Skrócona wersja zapisu muzycznego została wydana 21 grudnia 2012[2], 19 marca 2013 wydano pełną dwupłytową wersję.

Produkcja filmu[edytuj | edytuj kod]

Wstępne plany[edytuj | edytuj kod]

W roku 1988 jako reżyser filmu był rozpatrywany Alan Parker, w roku 1991 był nim Bruce Beresford[3]. W 1992 roku producent Cameron Mackintosh poinformował, że film powstanie w koprodukcji z TriStar Pictures[4], lecz projekt nie doczekał się realizacji. W roku 2009, producent Eric Fellner rozpoczął negocjacje z Mackintoshem w celu otrzymania praw do realizacji, które zakończyły sie w 2011.[5]Fellner oraz scenarzysta William Nicholson napisali wstępny scenariusz w 6 tygodni[5].

Przygotowania do realizacji[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą oficjalną zapowiedzią powstania filmu była adnotacja w napisach końcowych płyty DVD/Blu-ray zawierającej zapis galowego koncertu Les Misérables: 25th Anniversary Concert z okazji 25 rocznicy premiery londyńskiej. W marcu 2011 podjęto decyzję, że reżyserem będzie Tom Hooper. Produkcja filmu rozpoczęła się w czerwcu 2011 w koprodukcji Camerona Mackintosha i Working Title Films. Hooper zaproponował Hugh Jackmana do roli Valjeana[6]. We wrześniu Jackman został oficjalnie ogłoszony jako Jean Valjean a Russell Crowe jako Javert[7]. W następnym miesiący Mackintosh potwierdził, że Fantine będzie zagrana przez Hathaway (wcześniej rozpatrywane były m.in. Amy Adams, Jessica Biel, Tammy Blanchard, Kristin Kreuk, Marion Cotillard, Kate Winslet oraz Rebecca Hall)[8]. W tym samym czasie do obsady dołączył Eddie Redmayne jako Marius Pontmercy. Do roli Éponine były przymierzane: Scarlett Johansson, Lea Michele, Tamsin Egerton, Taylor Swift oraz Evan Rachel Wood[9], lecz wybór Mackintosha padł na Samanthę Barks - solistkę z West Endu, która odtwarzała tą rolę m.in. w koncercie galowym z okazji 25 rocznicy musicalu[10].

Stosunkowo długo szukano odtwórczyni roli Cosette, casting miał miejsce w grudniu 2011 w Nowym Jorku[11]. W styczniu 2012 rolę otrzymała Amanda Seyfried. Wkrótce prasa potwierdziła udział Tveita jako Enjolrasa. W lutym 2012 odbyły się przesłuchania odtwórców epizodów[12] kilka dni później potwierdzono udział Heleny Bonham Carter jako Madame Thénardier, pod koniec miesiąca jako Monsieur Thénardier został zaanonsowany Sacha Baron Cohen[13]. Obsada zaczęła próby w styczniu 2012 a zdjęcia zaplanowano na marzec 2012.[14]

Zdjęcia[edytuj | edytuj kod]

Reżyser Tom Hooper na planie filmu w Winchester (kwiecień 2012)

Hooper przed realizacją potwierdził, że będzie dążył do wiernej adaptacji muzycznej ograniczając partie dialogowe do minimum, a film nie będzie nakręcany w technologii 3D uznając że nie podnosi ona jakości narracji, a może odciągać publiczność od fabuły[15]

Zdjęcia rozpoczęły się 8 marca 2012 w Gourdon w południowej Francji. Film był kręcony (z niewielkimi wyjątkami) w kolejności chronologicznej. Pozostałe ujęcia kręcono w Anglii , m.in. w Winchester, Winchester Cathedral Close, w bazie brytyjskiej marynarki wojennej w Portsmouth, dokach Chatham[16][17], Ewelme, Greenwich i Pinewood Studios[18][19][20] i zakończyły w czerwcu 2012 z jedną dokrętką wykonaną w Bath, Somerset w październiku[21]. Aktorzy grający główne role włożyli niejednokrotnie duży wysiłek w celu uwiarygodnienia postaci. Hathaway zdecydowała się obciąć przed kamerą własne włosy (do sceny sprzedaży włosów swojej bohaterki Fantyny)[22], do sceny agonii aktorka straciła w krótkim czasie 25 funtów[5]. Podobnie Jackman - do scen wstępnych filmu (jako galernik) stracił kilkanaście kilogramów pracując jednocześnie nad muskularną sylwetką, po czym musiał wrócić do wagi do późniejszych scen.

Postprodukcja[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie partie wokalne były nagrywane bezpośrednio na planie filmowym na pomocą mikrofonów bezprzewodowych, podkład muzyczny (elektryczne pianino) dla aktorów przekazywany był przez mikro-słuchawki[23]. To rozwiązanie dawało wykonawcom dużą swobodę w wyborze sposobu i zmian tempa interpretacji. Dogrywanie podkładu muzycznego do partii wokalnych rozpoczęło się 10 października 2012 w Londynie przy wykorzystaniu siedemdziesięcioosobowej orkiestry. Kompozytor Claude-Michel Schönberg dokomponował dodatkowy utwór i muzykę uzupełniającą do filmu[24] Odwrotnie niż przy nagrywaniu typowego soundtracku, w tej ekranizacji orkiestra musiała się dostosowywać do tempa wybranego wcześniej przez wokalistów.

Premiera[edytuj | edytuj kod]

Les Misérables. Nędznicy miało prapremierę 5 grudnia 2012 w Londynie, 25 grudnia 2012 w Stanach Zjednoczonych a 11 stycznia 2013 weszła na ekrany kin Wielkiej Brytanii[25][26][27]. Prapremiera londyńska miała miejsce w kinie Empire na Leicester Square[25], gdzie mistrzem ceremonii był Michael Ball, oryginalny odtwórca roli Mariusa z 1985 roku.

Premiera amerykańska była pierwotnie planowana na 7 grudnia została jednak opóźniona do 25 grudnia by nie kolidować z premierą The Hobbit: An Unexpected Journey, zaplanowaną na 14 grudnia[27]. Film w dystrybucji kinowej przyniósł dochód w wysokości ponad 440 milionów dolarów[28].

DVD / BluRay[edytuj | edytuj kod]

Film pojawił się na płytach w Wielkiej Brytanii i Europie w dniu 13 maja 2013 (na DVD, Blu-ray i VOD), natomiast w USA nieco wcześniej - 22 marca 2013. DVD zawierało 3 dodatki The Stars of Les Misérables, Creating the Perfect Paris oraz The Original Masterwork: Victor Hugo's Les Misérables z reżyserskim komentarzem. . The Blu-ray zawierał dodatkowo: Les Misérables Singing Live, Battle at the Barricade, The West End Connection, and Les Misérables On Location[29].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Anne Hathaway na ceremonii wręczenia Złotych Globów

Film został nominowany w 2013 do ośmiu Oscarów, w tym:

i otrzymał nagrody w 3 kategoriach:

Były to pierwsze Oscary dla musicalu od roku 2002 (wtedy dla Chicago) oraz pierwsze nagrody za jakąkolwiek adaptację powieści Nędznicy.

Film zdobył również 3 nagrody Złotych Globów w kategoriach:

  • Najlepszy film komediowy lub musical
  • Najlepszy aktor w filmie komediowym lub musicalu - Hugh Jackman
  • Najlepsza aktorka drugoplanowa - Anne Hathaway

oraz cztery nagrody nagrody BAFTA, w tym nagroda dla najlepszej aktorki drugoplanowej dla Hathaway.

Przypisy

  1. Stars of original Les Misérables get an encore they join the cast of new big screen remake
  2. Les Misérables Film Soundtrack Will Have Dec. 26 Release
  3. Musical Chairs – Turning Musicals into Film
  4. Cameron Mackintosh's Production of Les Misérables Celebrates Its 2,000th Performance
  5. 5,0 5,1 5,2 Inside the Fight to Bring 'Les Mis' to the Screen
  6. Hugh Jackman in Talks to Star in 'Les Misérables' Adaptation
  7. Hugh Jackman Is Russell Crowe's Quarry in Les Misérables Film
  8. Cameron Mackintosh Confirms Anne Hathaway for LES MISÉRABLES Film
  9. 'Les Misérables' Competition
  10. Awardsline.com
  11. Want to Be Cosette in the LES MIS Film?
  12. Auditions held in Chatham today for Les Misérables ,
  13. Sacha Baron Cohen Lands Part in Les Misérables
  14. Hugh Jackman Confirms LES MISÉRABLES to Begin Rehearsing in January, Film in March
  15. BBC News
  16. Les Misérables (2013)
  17. Heraldseriec.co.uk
  18. Twitter Watch: Hugh Jackman]
  19. so Misérable? Hugh Jackman looks glum
  20. Les Misérables set for a different kind of stage
  21. "Hollywood comes to Bath"
  22. Photos from The Dark Knight Rises
  23. Wywiad z reżyserem
  24. Les Misérables Film to Feature 70-Piece Orchestra
  25. 25,0 25,1 Les Miserables film gets world premiere in London
  26. Les Misérables (2012)
  27. 27,0 27,1 Les Misérables moves release date to Christmas Day
  28. Box Office Mojo
  29. Les Miserables Available on Blu-ray, DVD and On Demand March 22
  30. Nominacje Oscary 2013
  31. Anne Hathaway wins Oscar for role in Les Misérables

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Nagrody
Poprzednik
Artysta
Złoty Glob dla Najlepszego filmu komediowego lub musicalu
2012
Następca
Aktualne
Poprzednik
Octavia Spencer
za Służące
Oscar dla Najlepszej aktorki drugoplanowej

Anne Hathaway
2012

Następca
Lupita Nyong'o za Zniewolony