Lesistość

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Odsetek lasów w powierzchni ogólnej państw Europy w 1993 roku.

Lesistość – wskaźnik dotyczący stopnia pokrycia lasem określonej powierzchni; jest to stosunek procentowy powierzchni porośniętej lasami do całkowitej powierzchni danego obszaru. W 2010 r. powierzchnia lasów w Polsce wynosiła 9329 tys. ha co odpowiada lesistości 29,2%[1].

Dużą rolę od XVII do XIX wieku dotyczącą zmian lesistości odegrał rozwój górnictwa i kolejnictwa. W okresie tym nastąpił rozwój nieznanych dotychczas gałęzi przemysłu zużywających ogromne ilości surowca drzewnego, odkryto również technologię produkcji papieru opartą na surowcu drzewnym, a także technologię chemicznego przerobu drewna dla potrzeb przemysłu włókienniczego. Lesistość Polski, wynosząca jeszcze w 1920 r. około 38%, zmalała do 20,8% w 1945 r. Odwrócenie tego procesu nastąpiło w latach 1946–1970, kiedy w wyniku zalesienia ponad 1,2 mln ha lesistość wzrosła do 27,0%. Średni roczny rozmiar zalesień wynosił wówczas około 30 tys. ha, a w szczytowym okresie 19611965 – ponad 55 tys. ha. W wielu wypadkach powstawały lite, negatywne przyrodniczo uprawy szybko rosnącej sosny zwyczajnej.

Formalną podstawą prac zalesieniowych w Polsce jest „Krajowy program zwiększania lesistości” (KPZL), przyjęty przez Radę Ministrów 23 czerwca 1995 roku, przewidujący wzrost lesistości do 30% w 2020 r. i 33% w roku 2050. Podstawą do wykonywania odnowień jest ustawa o lasach.

Przypisy

  1. Mały Rocznik Statystyczny Polski 2011. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-07-21, s. 338. ISSN 1640-3630.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]