Leszek Bakuła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Leszek Bakuła (ur. 4 grudnia 1930 w Ostrołęce, zm. 1997 w Ustce) - polski pisarz.

Leszek Bakuła studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim i filozofię – eksternistycznie u Leszka Kołakowskiego. Po studiach mimo bardzo dobrych wyników, przez swoje kontrowersyjne poglądy, otrzymał prace w małej wsi koło Kielc. Żonaty z Krystyną Bakułą.

W 1958 przeprowadzić się do Ustki, ponieważ komunistyczne władze nie pozwoliły mu zamieszkać w większym mieście. Tutaj łączył pracę polonisty w słupskim Technikum Mechanicznym z wykładami w Studium Nauczycielskim, czyli dzisiejszej Akademii Pomorskiej. Przez kilkanaście lat cenzura nie dopuszczała do druku jego książki „Wizna”. Ukazała się drukiem dopiero po powstaniu Solidarności w 1981. Bakuła założył Korespondencyjny Klub Młodych Pisarzy w Koszalinie i w Słupsku i do końca był ich przewodniczącym. Był też członkiem koszalińskiego Związku Literatów Polskich. Bakuła wydał razem pięć tomów poezji i sześć tomów prozy. W jego dorobku znajdują się też liczne publikacje w almanachach, encyklopediach i w prasie. Po długiej chorobie, w 1997 zmarł na raka. Ciało pisarza spoczywa na starym cmentarzu komunalnym w Ustce.

W Ustce corocznie organizowany jest konkurs literacki nazwany jego imieniem, a w sierpniu 2006 roku Rada Miasta Ustka nazwała jego imieniem także jedną z ulic kurortu.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Wizna - wyd. 1981
  • Biały bór
  • Czarny bór
  • Czerwony bór
  • Kontrapunkt
  • Leluje
  • Połów horyzontu
  • Wydmuchrzyca
  • Wyśniło się
  • Ziemia i morze: Wybór wierszy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]