Letov Š-50

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Letov Š-50
Dane podstawowe
Państwo  Czechosłowacja
Producent Letov
Typ samolot rozpoznawczy i lekki bombowy
Konstrukcja średniopłat o konstrukcji metalowej, kabina zakryta, podwozie trójkołowe – stałe
Załoga 3 osoby (pilot, obserwator, strzelec pokładowy)
Historia
Data oblotu 1938
Wycofanie ze służby 1939
Dane techniczne
Napęd 2 silniki gwiazdowe, 9-cylindrowe, chłodzone powietrzem Avia Rk-17
Moc 420 KM (309 kW) (każdy)
Wymiary
Rozpiętość 17,30 m
Długość 12,60 m
Wysokość 4,70 m
Powierzchnia nośna 43,00 m²
Masa
Własna 2 475 kg
Startowa 5 708 kg
Osiągi
Prędkość maks. 305 km/h
Prędkość przelotowa 260 km/h
Pułap 6 200 m
Zasięg 1 300 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
3 karabiny maszynowe wz. 30 kal. 7,92 mm
600 kg bomb
Użytkownicy
Czechosłowacja, Niemcy

Letov Š-50czechosłowacki samolot rozpoznawczy i lekki bombowy, zbudowany w 1938 roku w wytwórni Letov w Pradze

Historia[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 1936 roku czechosłowackie Ministerstwo Obrony Narodowej opracował program budowy prototypów samolotów kilku kategorii, którego celem opracowanie nowoczesnych samolotów dla lotnictwa wojskowego. W programie podano szczegółowe wymagania taktyczno-techniczne różnych typów samolotu w tym dla trzymiejscowego dziennego i nocnego taktycznego samolotu obserwacyjnego i rozpoznawczego bliskiego zasięgu. Na podstawie tych wymagań czechosłowacka wytwórnia lotnicza Letov opracował projekt samolotu Letov Š-50. Projekt samolotu opracowany został przez konstruktora Aloisa Šmolika i był to pierwszy w historii wytwórni Letov samolot o całkowicie metalowej konstrukcji. Wyposażony był jako pierwszy samolot czechosłowacki w mechanicznie obracaną wieżyczkę strzelecką firmy Tatra na grzbiecie kadłuba. W prototypie zastosowano stałe podwozie i silniki gwiazdowe typu Avia Rk-17, ale w maszynach seryjnych zamierzano zamontować podwozie chowane i mocniejsze silniki francuskie Gnôme-Rhône 14M o mocy po 700 KM (515 kW), co miało spowodować wzrost prędkości maksymalnej do 370 km/h. Budowa prototypu trwała jednak dość długo ze względu na brak doświadczenia w budowie całkowicie metalowych samolotów. W 1937 roku na wielkiej narodowej wystawie lotniczej w Pradze pokazano drewnianą makietę samolotu w skali 1:1. Oblot prototypu Letov Š-50 planowano początkowo na marzec 1938 roku, ale właściwe próby w locie rozpoczęły się dopiero w listopadzie 1938 roku. Po zajęciu Czechosłowacji przez Niemcy w marcu 1939 roku samolot został przez nich przejęty i otrzymał cywilną niemiecką rejestracją D-OPCO oraz swastykami na usterzeniu. Samolot wystawiono w lecie 1939 roku na międzynarodowej wystawie lotniczej w Brukseli, na stanowisku Protektoratu Czech i Moraw. Po wystawie samolot wrócił do zakładów, a następnie przekazano go do ośrodka doświadczalnego Luftwaffe w Rechlinie, gdzie przeprowadzono szereg testów. W trakcie tych testów uległ on uszkodzeniu, powrócił wtedy do wytwórni, gdzie ostatecznie go zezłomowano.


Użycie w lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

Samolot Letov Š-50 używany był tylko do testów fabrycznych, a po zajęciu Czechosłowacji przechodził testy w ośrodku doświadczalnym Luftwaffe w Rechlinie.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Samolot Letov Š-50 był dwusilnikowy trzymiejscowy średniopłat wolnonośny z zakrytymi kabinami załogi, konstrukcja całkowicie metalowa. Podwozie stałe trójkołowym z kółkiem ogonowym.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Václav Nemeček: Československa letadla 1918-1945. T. 1. Praha: Nase Vojsko, 1983.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]