Leukocytoza
| Inne określone zaburzenia dotyczące krwinek białych | |||
|
|||
Leukocytoza – zwiększona liczba krwinek białych (leukocytów) (oznaczenie: WBC - ang. white blood cells) w morfologii krwi obwodowej. Na liczbę leukocytów we krwi składają się różne rodzaje krwinek: neutrofile (40-75%), eozynofile (do 4%), bazofile (do 2%), limfocyty (20-40%) oraz monocyty (do 9%).[1]
W zależności od tego, który z rodzajów leukocytów występuje we krwi obwodowej w zwiększonej ilości (parametry uzyskiwane poprzez wykonanie rozmazu krwi obwodowej) mówimy o neutrofilii, eozynofilii, bazofilii, limfocytozie lub monocytozie. Najczęściej jednak leukocytoza przebiega z neutrofilią.
Spis treści |
Norma [edytuj]
Prawidłowa ilość leukocytów u dorosłego człowieka wynosi od 4000 do 10 000 w 1 mm³ krwi.
Przyczyny [edytuj]
Oznaczenie poziomu leukocytów we krwi obwodowej jest badaniem wysoce nieswoistym. Ilość leukocytów nawet u zdrowych osób jest zmienna i wzrasta na przykład w wyniku wysiłku fizycznego, czy w okresie ciąży. Przyczyną zwiększonej liczby leukocytów we krwi obwodowej może być między innymi ostra infekcja (wirusowa, bakteryjna lub spowodowana zakażeniem pasożytami, w stanach zapalnych, po operacji), choroba nowotworowa lub reakcja organizmu na przyjmowane leki. Do zwiększenia liczby leukocytów we krwi może dochodzić także po zjedzeniu pokarmów poddanych obróbce termicznej powyżej 68 stopni. Jest to zjawisko znane jako leukocytoza potrawienna.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Kazimierz Kuliczkowski, Maria Podolak-Dawidziak: Hematologia : skrypt. Wrocław: Akademia Medyczna im. Piastów Śląskich, 2007, s. 33. ISBN 978-83-7055-095-0.
