Lew Diomin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Załoga Sojuza 15 na znaczku wydanym w ZSRR. Giennadij Sarafanow i Lew Diomin (po prawej)

Lew Stiepanowicz Diomin ros. Лев Степанович Дёмин (ur. 11 stycznia 1926 w Moskwie – zm. 18 grudnia 1998 w Gwiezdnym Miasteczku), pułkownik lotnictwa, kosmonauta radziecki, Lotnik Kosmonauta ZSRR.

Wykształcenie i służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

  • 1941 – ukończył w Moskwie szkołę podstawową nr 354.
  • 1945 – rozpoczął naukę w wojskowych szkołach lotniczych ale z uwagi na wadę wzroku trafił ostatecznie do wojskowej szkoły mechaników lotniczych, którą ukończył w czerwcu 1947 i przez pewien czas służył w armii w tym charakterze.
  • 1949 – z wyróżnieniem zakończył lotniczą szkołę łączności i przez kilka lat służył w jednostkach zajmujących się rozpoznaniem radiolokacyjnym.
  • 1961 - ukończył Wydział Radiotechniki Wojskowej Lotniczej Akademii Inżynieryjnej im. N. Żukowskiego. Później pozostał na uczelni.
  • wrzesień 1961 – styczeń 1963 - był starszym pracownikiem jednego z laboratoriów Centralnego Instytutu Naukowo-Badawczego Lotnictwa (ЦНИИ ВВС), gdzie zajmował się samonaprowadzającymi rakietami klasy „ziemia - ziemia”.
  • 15 maja 1963 – po obronie pracy na Wojskowej Lotniczej Akademii Inżynieryjnej im. N. Żukowskiego uzyskał stopień kandydata nauk technicznych w zakresie obrony przeciwrakietowej.
  • 13 sierpnia 1983 – rozkazem Ministra Obrony ZSRR, z powodu choroby, został przeniesiony do rezerwy.

Kariera kosmonauty i służba w Centrum Przygotowań Kosmonautów[edytuj | edytuj kod]

  • 10 stycznia 1963 – został członkiem drugiej grupy kosmonautów radzieckich.
  • 19631965 – przeszedł dwuletni cykl ogólnych przygotowań do lotu w kosmos.
  • styczeń 1965 – Domin, po pomyślnie zakończonym szkoleniu, został skierowany do zespołu kosmonautów, którzy przygotowywali się do lotu w kosmos w ramach programów nadzorowanych przez wojsko.
  • maj 1965 – styczeń 1966 – razem z Gieorgijem Bieriegowojem w załodze rezerwowej, jako kosmonauta-badacz, przygotowywał się do lotu na statku kosmicznym Woschod 3. Program Woschod został jednak zakończony zaledwie po dwóch lotach i wszystkie kolejne zaplanowane loty zostały odwołane.
  • 19661974 – szkolił się wspólnie z innymi wybranymi kosmonautami w ramach programu wojskowej stacji orbitalnej Ałmaz. Pod koniec 1971 ćwiczył w załodze razem z Pawłem Popowiczem. Od jesieni 1972 do lutego 1973 - razem z Giennadijem Sarafanowem w trzeciej (rezerwowej) załodze przygotowywał się do lotu na stację orbitalną Ałmaz (ОПС-101 «Алмаз»). Niestety kilkanaście dni po starcie stacja uległa dehermetyzacji w związku z czym wszystkie loty załogowe w jej kierunku zostały odwołane. Nieczynna stacja otrzymała oficjalną nazwę Salut 2.
    Później, podobnie jak poprzednio, razem z Giennadijem Sarafanowem, rozpoczął przygotowania do lotu na pokładzie drugiej stacji orbitalnej Ałmaz (ОПС-101-2 «Алмаз»). Obiekt ten po wyniesieniu na orbitę otrzymał nazwę Salut 3. Obaj zostali mianowani do drugiej stałej załogi.
  • 2628 sierpnia 1974 – wziął udział w locie statku kosmicznego Sojuz 15.
    Po powrocie z tej misji nigdy więcej nie został wyznaczony do lotu w kosmos.
  • 19741978 – w Centrum Przygotowań Kosmonautów im. J. A. Gagarina dowodził niektórymi grupami kosmonautów.
  • 19781983 – pełnił funkcję zastępcy naczelnika 1. Wydziału Centrum Przygotowań Kosmonautów ds. naukowo-badawczych i doświadczalnych.
  • 26 stycznia 1982 – zwolniono Diomina z oddziału kosmonautów.

Loty załogowe[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 1974 został inżynierem pokładowym drugiej podstawowej ekspedycji na stację orbitalną Salut 3. Dowódcą misji był Giennadij Sarafanow. Statek kosmiczny Sojuz 15 wystartował 26 sierpnia 1974. Domin miał wówczas 48 lat i był najstarszym człowiekiem jaki znalazł się w kosmosie. Zgodnie z planem lotu statek załogowy miał połączyć się ze stacją orbitalną, a kosmonauci wykonać na jej pokładzie zadania o charakterze wojskowym. Zadania tego nie udało się jednak zrealizować, ponieważ awarii uległ system zbliżania Sojuza. Silniki korekcyjne pojazdu zamiast wyhamowywać rozpędzały kapsułę. Kosmonautom udało się zbliżyć do celu swojej misji jedynie na odległość 30 – 40 metrów. W tych warunkach misję przerwano. Pojazd nie dysponował bowiem odpowiednim zapasem paliwa. Kosmonauci po dwóch dobach lotu, 28 sierpnia 1974 wylądowali na Ziemi około 50 km od miasta Celinogad. Po raz pierwszy podczas radzieckich wypraw załogowych lądowanie nastąpiło nocą.

Władze radzieckie po zakończonym locie podały, że program lotu został wykonany a zadaniem załogi było jedynie przećwiczenie na orbicie technik zbliżania do stacji kosmicznej. O planach połączenia ze stacja nie wspomniano ani słowem.

Po opuszczeniu oddziałów kosmonautów[edytuj | edytuj kod]

W latach 19831988 – pracował w Ministerstwie Geologii ZSRR. Nadal uczestniczył w procesie szkolenia kosmonautów z zakresu geologii. Od 1988 przez pewien czas był pracownikiem naukowym zjednoczenia ”Jużmorgeologia” (Южморгеология). Na emeryturę przeszedł w 1989.

Zmarł w Gwiezdnym Miasteczku 18 grudnia 1998 po długotrwałej chorobie nowotworowej.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wykaz lotów[edytuj | edytuj kod]

Loty kosmiczne, w których uczestniczył Lew S. Diomin
Data startu Data lądowania Statek kosmiczny Funkcja Czas trwania
1
26.08.1974
28.08.1974
«Sojuz 15»
Inżynier pokładowy
2 dni 12 minut i 11 sekund.
Łączny czas spędzony w kosmosie — 2 dni 12 minut i 11 sekundy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]