Lew Rywin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lew Rywin
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1945
Niżny Alkiejew,
Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka,
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich
Zawód producent filmowy
Lata aktywności 1990-2003
Wikicytaty Lew Rywin w Wikicytatach

Lew Rywin (ur. 10 listopada 1945 w Niżnym Alkiejewie) – polski producent filmowy i aktor.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Niżnym Alkiejewie w Związku Radzieckim w rodzinie żydowskiej, jako syn Welwela (19221989)[1] i Anastazji (19231991)[2] Rywinów[potrzebne źródło]. Do Polski przyjechał wraz z rodziną w 1959 roku. Pierwszym miejscem pobytu była Legnica, w której stacjonowały wojska Armii Czerwonej. W Legnicy zdał maturę i w 1962 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Wrócił do Polski latem 1979 roku i został zatrudniony przez agencję Interpress[potrzebne źródło] jako tłumacz amerykańskich ekip relacjonujących wizytę Jana Pawła II w Polsce.

W 1983 roku Lew Rywin został wiceszefem Radiokomitetu. W latach 19841991 pracował w TVP, od 1984 roku jako dyrektor agencji Centralnej Wytwórni Programów i Filmów Telewizyjnych POLTEL należącej do Radiokomitetu, do 1989 roku jako szef biura handlu zagranicznego, a potem jako zastępca prezesa ds. finansowych i administracyjnych. W roku 1991 założył Heritage Films, jedną z największych polskich firm zajmujących się produkcją filmów. Później został na kilka lat prezesem Canal+ Polska, a do 2003 roku szefem rady nadzorczej tej firmy.

Afera korupcyjna[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: afera Rywina.

W lipcu 2002 roku, powołując się najpierw na premiera Leszka Millera, potem na grupę trzymającą władzę, zaproponował prezesowi spółki Agora Wandzie Rapaczyńskiej, a także redaktorowi naczelnemu Gazety Wyborczej Adamowi Michnikowi umieszczenie w ustawie o radiofonii i telewizji zapisu, umożliwiającego Agorze kupno kanału telewizyjnego Polsat w zamian za 17,5 mln dolarów dla Sojuszu Lewicy Demokratycznej i prezesurę kanału dla siebie. Adam Michnik potajemnie nagrał Lwa Rywina i z półrocznym opóźnieniem ujawnił publicznie nagranie, co spowodowało wszczęcie śledztwa oraz powołanie sejmowej komisji śledczej. Lew Rywin został skazany prawomocnym wyrokiem sądu na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 tys. za pomoc w płatnej protekcji ze strony nieustalonej grupy osób.

Wyroki[edytuj | edytuj kod]

18 kwietnia 2005 roku Lew Rywin rozpoczął odbywanie kary w Areszcie Śledczym przy ulicy Rakowieckiej w Warszawie. Zwolniony 1 czerwca 2005 roku po 43 dniach. Od listopada 2005 roku do listopada 2006 roku ponownie przebywał w zakładzie karnym. 14 listopada 2006, decyzją sądu, wyszedł warunkowo na wolność. Do 14 listopada 2008 roku podlegał okresowi warunkowemu.

20 listopada 2009 roku został zwolniony z aresztu, w którym przebywał od pół roku[3]. Musiał jednak wpłacić poręczenie majątkowe w wysokości 500 tys. zł.[3]Do aresztu trafił w sprawie śledztwa dotyczącego korupcji, płatnej protekcji i fałszowania dokumentacji medycznej[3].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Jako producent[edytuj | edytuj kod]

a także sitcomu 13 posterunek (1997-2000, reż. Maciej Ślesicki)

Jako aktor[edytuj | edytuj kod]

Grał również role epizodyczne w kilku filmach przez siebie wyprodukowanych.

Przypisy

  1. Grób Welwela Rywina w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie.
  2. Grób Anastazji Rywin w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie.
  3. 3,0 3,1 3,2 tbe: Lew R. już na wolności. „Ten areszt był zbyt długi”. W: PAP [on-line]. Wirtualna Polska, 20 listopada 2009. [dostęp 21 listopada 2009].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]