Lew Sznirelman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lew Sznirelman
Лев Генрихович Шнирельман
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1905
Homel
Data i miejsce śmierci 24 września 1938
Moskwa
Zawód matematyk
Alma Mater Uniwersytet Moskiewski
Uczelnia Instytut Stiekłowa w Leningradzie (obecnie Petersburg)

Lew Gienrichowicz Sznirelman, ros. Лев Генрихович Шнирельман (ur. 2 stycznia 1905 w Homlu, zm. 24 września 1938 w Moskwie) – rosyjski matematyk (pochodzenia żydowskiego), członek–korespondent Akademii Nauk ZSRR. Prowadził badania w ramach teorii liczb, geometrii różniczkowej, Analizy Globalnej, oraz topologii. Jeden z wybitnych wyników Sznirelmana dotyczył hipotezy Goldbacha:

W roku 1995 Olivier Ramaré wykazał że niezbędna ilość liczb pierwszych w powyższej sumie to co najwyżej 7, w hipotezie Goldbacha jest to 3. Najmniejsza niezbędna liczba składników nazywana jest niekiedy stałą Sznirelmana. Od Sznirelmana pochodzi także pojęcie gęstości Sznirelmana definiowanej jako:

\sigma A = \inf_{n} \frac{A(n)}{n},

gdzie A(n) to ilość elementów zbioru A nie przekraczających n, inf to infimum.

Innym słynnym wynikiem Sznirelmana, uzyskanym wspólnie z Lusternikiem, było dowiedzenie hipotezy Poincarégo: każda rozmaitość Riemanna, homeomorficzna ze sferą 2-wymiarową, zawiera (co najmniej) trzy różne geodezyjne zamknięte.

Sznirelman był absolwentem Uniwersytetu Moskiewskiego (1925; jego promotorem był Nikołaj Łuzin), w latach 1934 - 1938 prowadził badania na Instytucie Stiekłowa w Moskwie oraz wykładał w Uniwersytecie Moskiewskim.