Lewicowi Eserowcy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lewicowi Eserowcy – w 1917 roku, na łamach rosyjskiej Partii Socjalistów-Rewolucjonistów doszło do podziału między tą częścią działaczy, która poparła rząd tymczasowy, ustanowiony po rewolucji lutowej, a tymi którzy popierali bolszewików.

Większość działaczy pozostała w ramach głównego nurtu partii, ale probolszewicka mniejszość określana była jako lewicowi eserowcy. Przywódczynią grupy lewicowych eserowców została Maria Spiridonowa. W wyniku rozłamu, lewicowi eserowcy oddzielili się od reszty partii. Podział nie został zakończony przed wyborami do Konstytuanty, pierwszego znaczącego wyborczego starcia w chłopskich sowietach, wyniki wyborów pokazały że obydwie grupy eserowców w regionach wiejskich miały mniej więcej równe poparcie.

Rewolucja październikowa[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Rewolucja październikowa.

Lewicowi Eserowcy po rewolucji październikowej zostali partnerami koalicyjnymi bolszewików, zrezygnowali jednak z koalicji w proteście przeciwko podpisaniu traktatu brzeskiego.

Rosyjska wojna domowa[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Wojna domowa w Rosji.

W połowie lipca 1918 roku, lewicowi eserowcy próbowali wywołać powstanie na obszarach które władze bolszewickie oddały Niemcom w ramach traktatu bolszewickiego, zwolennicy eserowców zamieszani byli w zabójstwo niemieckiego ambasadora Wilhelma von Mirbacha i marszałka von Eichorna. Zabójstwo von Mirbacha dało sygnał nieudanemu powstaniu w dniu 6 lipca 1918 roku i było częścią planu ententy, mającego podważyć pozycję Lenina[1]. W późniejszym okresie niektórzy lewicowi eserowcy stali się pełnoprawnymi członkami Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy