Lewis Bernstein-Namierowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lewis Bernstein-Niemirowski (1915)

Lewis Bernstein Namier znany jako Bernstein oraz Namier (ur. 27 czerwca 1888 w Woli Okrzejskiej– zm.19 sierpnia 1960) – angielski historyk, polityk, działacz syjonistyczny.

Urodzony w bogatej, zlaicyzowanej i spolonizowanej rodzinie żydowskiej jako Ludwik Bernstein[1]. Studiował we Lwowie, Lozannie, gdzie wywarły na niego znaczny wpływ wykłady Vilfredo Pareto oraz w Londynie (London School of Economics).

W roku 1906 Bernstein wyemigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie kilka lat potem uzyskał brytyjskie obywatelstwo (1913 rok). W latach 1914-1915 walczył w jednostce strzelców brytyjskich na froncie pierwszej wojny światowej, został jednak zdemobilizowany z powodu wady wzroku.

Następnie, już jako Namier, zajmował stanowisko eksperta w brytyjskich ministerstwach propagandy (1915-1917), informacji (1917-1918) oraz w ministerstwie spraw zagranicznych (1918-1920). Był głównym antagonistą Romana Dmowskiego i wrogiem odradzającej się państwowości polskiej. Był prawdopodobnie głównym winowajcą sfałszowania linii demarkacyjnej zwanej linią Curzona, którą przekazano do akceptacji przedstawicielom dyplomacji sowieckiej[potrzebne źródło]. Sfałszowany, jak sądzą niektórzy historycy, przez Namiera wariant linii odcinał Lwów od Polski.

Po rezygnacji brytyjskich władz rządowych z jego usług Bernstein-Namier pracował w Balliol College (1920-1921), następnie został przedsiębiorcą. Jako aktywny działacz syjonistyczny pełnił funkcję sekretarza politycznego Agencji Żydowskiej w Palestynie (1929-1931) i współpracownika Chaima Weizmanna. Pomimo późniejszej konwersji na anglikanizm Namier do końca życia pozostawał cennym sprzymierzeńcem ruchu syjonistycznego. Był projektodawcą stworzenia przez rząd brytyjski Żydowskiej Siły Zbrojnej w Palestynie oraz organizatorem pomocy Żydom, którzy uszli przed nazistowskimi prześladowaniami z Niemiec. W latach 1931-1953 zajmował stanowisko profesora na uniwersytecie w Manchester. Lewis Bernstein Namier był najbardziej znany jako historyk osiemnastowiecznej monarchii brytyjskiej, brytyjskiego systemu partyjnego i parlamentarnego. Specjalizował się również w historii dyplomacji,gdzie jako admirator Sigmunda Freuda zajmował się "psychohistorią" czyli zastosowaniem metod psychoanalizy do badania wpływu aspektów psychologicznych na decyzje dyplomatyczne i zachowania dyplomatów oraz polityków. Uważany był za historyka "reakcyjnego", a jego metody badawcze uznawano za kontrowersyjne. Uważano go również za czołowego germanofoba w brytyjskich sferach intelektualnych.[potrzebne źródło]

Dzieła i prace[edytuj | edytuj kod]

  • The Structure of Politics at the Accession of George III, 1929.
  • England in The Age of the American Revolution, 1930.
  • Skyscrapers and other Essays, 1931. Contains his essays on Austrian Galicia.
  • In the Margin of History, 1939.
  • Conflicts: Studies in Contemporary History, 1942.
  • 1848: The Revolution of the Intellectuals, 1944.
  • Facing East: essays on Germany, the Balkans and Russia in the twentieth century, 1947.
  • Diplomatic prelude, 1938–1939, 1948.
  • Europe in Decay: A Study in Disintegration, 1936–40, 1950.
  • Avenues of History, 1952.
  • In the Nazi era, 1952.
  • Basic Factors in Nineteenth-Century European History, 1953.
  • Monarchy and the party system : the Romanes Lecture delivered in the Sheldonian Theatre 15 May 1952, 1952.
  • Personalities and powers, 1955.
  • Vanished Supremacies; essays on European history, 1812–1918, 1958.
  • Crossroads of Power: essays on eighteenth-century England, 1962.
  • The House of Commons, 1754–1790, 1966, 1964, edited by John Brooke & Sir Lewis Namier.

Przekłady w języku polskim[edytuj | edytuj kod]

  • 1848 – rewolucja intelektualistów, Universitas, Kraków 2013.

Przypisy

  1. Andrzej A. Zięba: Historyk jako produkt historii, czyli o tym, jak Ludwik Bernstein przekształcał się w Lewisa Namiera [w:] Historyk i historia (studia dedykowane pamięci Prof. Mirosława Frančicia), red. Adam Walaszek, Krzysztof Zamorski. Kraków: 2005, s. 149-174.