Lex Fufia Caninia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Lex Fufia Caninia - rzymska ustawa wydana w 2 p.n.e., która ograniczała możliwość wyzwalania niewolników. Odnosiła się do wyzwoleń dokonywanych w drodze manumissio testamento (wyzwolenie formalne w drodze testamentu). Ograniczało liczbę wyzwalanych niewolników w zależności od stanu posiadania właściciela. Bez ograniczeń można było wyzwolić tylko 2 niewolników, po czym tylko ułamkową część ogółu, przy czym ten ułamek zmniejszał się ze wzrostem liczby niewolników. Górną granicę wyzwoleń w testamencie była liczba 100 niewolników.

Właściciel posiadający:

  • 3 niewolników mógł wyzwolić tylko 2,
  • od 4 do 10 niewolników - mógł wyzwolić tylko ich połowę,
  • od 10 do 30 niewolników – mógł wyzwolić tylko tylko jedną trzecią,
  • od 30 do 100 niewolników – jedną czwartą,
  • od 100 do 500 niewolników – mógł wyzwolić jedną piątą niewolników.

Większej liczby niż stu niewolników nie wolno było wyzwolić. [1]

Przypisy

  1. Sentencje Paulusa 4,14,4 przekład Władysław Rozwadowski "Prawo rzymskie. Zarys wykładu wraz z wyborem źródeł" Poznań 1992 s.250