Lex Ogulnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Lex Ogulnia - ustawa rzymska wydana w 300 p.n.e., która dopuszczała plebejuszy do rzymskich kolegiów kapłańskich i zwiększała ilość kapłanów (pontifices[1]) z pięciu do dziewięciu. Tyberiusz Korunkaniusz był w roku 254 p.n.e. pierwszym plebejuszem piastującym stanowisko wielkiego pontyfika[2][3].

Inne ustawy rzymskie dotyczące plebejuszy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Pontifex [1]
  2. pontifex maximus [2]
  3. Encyklopedia historyczna świata. T. II. Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 2000, s. 395. ISBN 83-85909-54-0.