Lhasa apso

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lhasa apso
IMG 0258 - Lhasa Apso fêmea de 6 meses.jpg
Lhasa apso
Kraj patronacki Wielka Brytania
Kraj pochodzenia Tybet
Wymiary
Wysokość 25,5 - 28 cm
Masa 6-7 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa IX, Sekcja 5,
nr wzorca 227
AKC Non-sporting
ANKC Grupa 7 (Non-sporting)
CKC Grupa 6 (Non-sporting)
KC(UK) Utility
NZKC Non-sporting
UKC Grupa 8 - Companion dog
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Lhasa apso – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji psów tybetańskich. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów użytkowych[1]. Typ jamikowaty[2]. Nie podlega próbom pracy[3].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Psy te z Tybetu trafiły na Wyspy dzięki brytyjskiemu pułkownikowi i urzędnikowi Baleyowi, który w 1928 roku przywiózł z sobą do rodzinnych stron kilka sztuk psów tej rasy. Lhasa apso to nazwa nadana już w Wielkiej Brytanii. Nazwa wywodzi się od stolicy Tybetu. Był ulubieńcem arystokracji w dawnym Tybecie, psy z hodowli wysyłano w prezencie do USA.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Pies odważny o przyjacielskim, stanowczym charakterze. Inteligentny i pełen życia jest jednak dość podejrzliwy wobec obcych[4].

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Głowa lhasa apso

Włos długi (można obcinać do wybranej długości), o umaszczeniu dowolnym. Spotykane są także osobniki o każdej barwie włosa, od białej po czarną, także podpalane, łaciate i pręgowane.

Utrzymanie[edytuj | edytuj kod]

Bujna sierść wymaga systematycznej pielęgnacji, poza tym niewymagający. Dobrze nadaje się do trzymania w mieszkaniu, ale ceni sobie też ruch na wolnej przestrzeni.

Przypisy

  1. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 199.
  2. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 173.
  3. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 345.
  4. David Taylor: Księga psów. s. 116-117.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 28. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.