Li Hongzhang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Li.
Li Hongzhang
Li Hongzhang
Chińskie nazwisko i imię
Hanyu pinyin Lǐ Hóngzhāng
Wade-Giles Li Hung-chang
Zn. tradycyjne 李鴻章
Zn. uproszczone 李鸿章

Li Hongzhang (ur. 15 lutego 1823, zm. 7 listopada 1901) – chiński polityk, wojskowy i dyplomata, jedna z najważniejszych osobistości schyłkowego okresu Qing.

Był protegowanym i współpracownikiem Zeng Guofana, wraz z nim brał udział w tłumieniu powstań tajpingów, a następnie Nian. Opowiadał się za reformą systemu panującego w Chinach, jednak selektywnie i w oparciu o dwór cesarski[1]. W 1864 roku jako jeden z pierwszych przekonywał dwór, że plany wypędzenia cudzoziemców są nierealne, ich dominacja wynika z przewagi w uzbrojeniu, a Państwo Środka, chcąc odzyskać dawną potęgę, powinno zająć się przyswojeniem sobie najnowszych zdobyczy techniki i budową systemu edukacji. Tym samym, wraz z Zengiem, stał się jednym z patronów ruchu na rzecz wzmocnienia państwa[2].

W latach 1870–1895 sprawował urząd gubernatora generalnego stołecznej prowincji Zhili, biorąc znaczny udział we wczesnej industrializacji kraju. W 1872 roku założył Kompanię Handlowej Żeglugi Parowej, otrzymującą subsydia na przewóz ryżu z delty Jangcy do Pekinu[3]. W latach 80. nadzorował tworzenie nowoczesnej chińskiej floty, zakupując pierwsze krążowniki i sprowadzając brytyjskich doradców[4].

Starał się jak najszybciej zakończyć konflikt o Wietnam z Francją i negocjował pokój w czasie i po wojnie chińsko-francuskiej (1884-85)[5]. Po wybuchu w 1894 roku wojny chińsko-japońskiej próbował doprowadzić do jak najszybszego jej zakończenia, przekonując że zakończy się ona dotkliwą klęską[4]. Jako dowódca floty został skierowany na front jako jeden z głównodowodzących wojsk chińskich. Po rozgromieniu chińskiej floty w bitwie u ujścia Yalu podpisał kończący wojnę traktat z Shimonoseki.

Podczas powstania bokserów wbrew rozkazom z Pekinu nie poparł rebelii[6]. Po upadku powstania negocjował ze strony chińskiej podpisanie protokołu końcowego.

Przypisy

  1. Jakub Polit: Chiny. Warszawa: Wydawnictwo Trio, 2004, s. 400. ISBN 83-88542-68-0.
  2. Fairbank 1996 ↓, s. 199.
  3. Fairbank 1996 ↓, s. 200.
  4. 4,0 4,1 Fairbank 1996 ↓, s. 201.
  5. Sino-French War 1884-5. W: Bruce A. Elleman: Modern Chinese Warfare, 1795-1989. London i New York: Routledge, 2001, s. 60-62, 82-93. ISBN 978-0415214742.
  6. Fairbank 1996 ↓, s. 212.
Wikimedia Commons
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Li Hongzhang

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • John K. Fairbank: Historia Chin. Nowe spojrzenie. Gdańsk: Wyd. Marabut, 1996. ISBN 83-85893-79-2.