Libańska Partia Komunistyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
الـحـزب الشـيـوعـي اللبـنـانـي
Hizb ash-shuy‘uī al-lubnānī
Flag of the Lebanese Communist Party.svg
Lider Khaled Hadadi
Data założenia 1924 (zdelegalizowana od 1925 do 1943)
Adres siedziby Bejrut
Deklarowana
ideologia polityczna
komunizm, marksizm-leninizm, sekularyzacja
Deklarowane
poglądy gospodarcze
socjalizm
Członkostwo
międzynarodowe
Komintern (do 1943)
Młodzieżówka Ittihad al-Shabab al-Democrati al-Lubnani
http://lcparty.org/
http://jammoul.net

Libańska Partia Komunistyczna (arab.: الـحـزب الشـيـوعـي اللبـنـانـي) – lewicowa partia polityczna, działająca w Libanie. Została założona w 1924 roku. Mimo że większość przywódców partii wywodziła się z rodzin chrześcijańskich, w okresie libańskiej wojny domowej należała ona do lewicowego, propalestyńskiego i w większości muzułmańskiego Libańskiego Ruchu Narodowego, a następnie Libańskiego Narodowego Frontu Oporu. Jej zbrojne ramię, Gwardia Ludowa walczyła zbrojnie z Siłami Libańskimi, Armią Południowego Libanu i Izraelem. Libańska Partia Komunistyczna nawiązała przyjazne stosunki z Syrią. Na początku XXI wieku część czołowych działaczy (m.in. George Hawi i Elias Atallah) opuściło ugrupowanie, tworząc w 2004 roku antysyryjski Demokratyczny Ruch Lewicy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

1924[edytuj | edytuj kod]

Libańska Partia Komunistyczna została oficjalnie założona 24 października 1924, w libańskiej miejscowości Hadath, na południe od Bejrutu. Pierwsze spotkanie składało się z pracowników związkowych, tworzących po raz pierwszy w Libanie niezależne związki zawodowe (wcześniej związki zawodowe były kontrolowane przez Francuzów). W spotkaniu uczestniczyli również uczeni, naukowcy, pisarze i dziennikarze, którzy aktywnie promowali idee rewolucji francuskiej, i którzy byli zaznajomieni z pismami Karola Marksa i Fryderyka Engelsa. Początkowo partia nosiła nazwę "Libańska Partia Ludowa", próbując ominąć francuski zakaz "bolszewickiej" działalności[1].

Partia została uznana za nielegalną, ale zakaz został odwołany podczas II wojny światowej.

W niepodległym Libanie[edytuj | edytuj kod]

W ciągu pierwszych dwóch dekadach niepodległości Libanu, LCP nie cieszyła się sukcesami. W roku 1943 partia brała udział w wyborach parlamentarnych, ale nie udało się zdobyć żadnych mandatów w Izbie Deputowanych. LCP ponownie wystartowała w 1947 roku, ale wszyscy jej kandydaci zostali pokonani, a partia została ponownie zakazana w 1948. W połowie 1960 roku, Departament Stanu USA szacuje członków partii na około 3000.

W 1970 minister spraw wewnętrznych Kamal Jumblatt, zalegalizował partię. Pozwoliło to wielu przywódców LCP, w tym sekretarza generalnego Nicolasa Shawi, aby startować w wyborach w 1972 roku. Choć zdobyli po kilka tysięcy głosów, żaden z nich nie uzyskał miejsca w parlamencie.

W czasie wojny domowej[edytuj | edytuj kod]

Na początku 1970, LCP założył dobrze wyszkoloną milicję, "Gwardia Ludowa", który aktywnie uczestniczył w walkach na początku libańskiej wojny domowej. LCP dołączyło do w większości muzułmańskiego koalicji pro-palestyńskiej, mimo tego że członkowie partii byli głównie wyznania chrześcijańskiego, (głównie kościoła greckokatolickiego i ormiańskiego[2]).

W latach 80 wpływy LCP spadły. W 1983 Trypolisie sunniccy bojówkarze z Islamskiego Ruchu Zjednoczenia (Tawhid), zamordowali pięćdziesięciu komunistów. W 1987 wraz z druzami z Socjalistycznej Partii Postępu, LCP walczył przez tydzień w walce z bojówkami szyickimi z Amal w Zachodnim Bejrucie, konflikt, został zatrzymany przez wojska syryjskie[3].

W 1987 roku, odbył się V Zjazd Partii. W latach 1984 i 1987 wielu przywódców i członków partii zostało zamordowanych przez islamskich fundamentalistów.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy