Podstawa logarytmu naturalnego
Podstawa logarytmu naturalnego (inaczej liczba Eulera lub liczba Nepera) w przybliżeniu wynosi 2,7182818 (ciąg A001113 w OEIS), oznacza się ją literą e.
Spis treści |
[edytuj] Definicja
Liczba e jest zdefiniowana na kilka równoważnych sposobów.
[edytuj] Granica ciągu
Jako granica ciągu, e jest określana przez
- Dowód zbieżności
Wykażemy, że ciąg
jest niemalejący i ograniczony z góry, a zatem jest zbieżny.
Połóżmy
. Przypomnijmy, że dla dodatnich liczb
zachodzi następująca nierówność Cauchy'ego między ich średnią arytmetyczną a geometryczną:
- (*)

Rozważając
oraz xn + 1 = 1 otrzymujemy
a stąd
więc również
i
. Czyli ciąg (an)n jest niemalejący.
Połóżmy
i zauważmy, że
.
Z nierówności (*) zastosowanej do
oraz xn + 2 = 1 otrzymujemy, że:
.
Stąd
a więc też
. Czyli ciąg
jest niemalejący. Ponieważ
, to możemy wywnioskować że ciąg (bn) jest nierosnący, a stąd
.
Ciąg (an) jest więc niemalejący i ograniczony z góry (np. przez b1), a więc jest zbieżny.
[edytuj] Suma szeregu
Jako suma szeregu, e jest określana przez
gdzie n! jest silnią liczby n.
[edytuj] Przy pomocy całki
Liczbę e można także zdefiniować jako jedyną liczbę rzeczywistą taką że:
(to znaczy, że liczba e to taka, że pole powierzchni pod hiperbolą f(t) = 1 / t od 1 do e jest równe 1).
[edytuj] Przy pomocy funkcji
Liczbę e można również zdefiniować jako taki argument funkcji
- f(x) = x1 / x, x > 0
dla którego jej wartość jest największa.
[edytuj] Właściwości
- e jest liczbą niewymierną (co udowodnił Leonhard Euler), a nawet przestępną (co udowodnił Charles Hermite).
- e jest podstawą takiej funkcji wykładniczej, że styczna do jej wykresu w punkcie (0, 1) ma współczynnik kierunkowy równy 1
- e jest podstawą takiego logarytmu, że styczna do wykresu funkcji logarytmicznej o tej podstawie w punkcie (1,0) ma współczynnik kierunkowy równy 1.
- pochodna funkcji

- całka funkcji
, gdzie C jest dowolną stałą całkowania. - z definicji wprost wynika, że funkcja wykładnicza o podstawie e jest odwrotną do logarytmu naturalnego:
- Jest jednym z elementów wzoru Eulera (zwanego też "najpiękniejszym wzorem matematyki"), wiążącej e z innymi słynnymi liczbami: jednostką urojoną i, π, jednością i zerem:
[edytuj] Wzory na obliczenie e
[edytuj] Granice ciągów
(oba to tzw. wzory Stirlinga)
[edytuj] Szeregi nieskończone
[edytuj] Iloczyny nieskończone
| Tę sekcję należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: niektóre przydałoby się zapisać "wzorem ogólnym" (bez kropek) przy pomocy dużego pi, bo nie zawsze łatwo się go domyśleć. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
[edytuj] Kultura e
W celu zapamiętania kolejnych cyfr dziesiętnych liczby e tworzone są wierszyki, a nawet opowiadania (podobnie jak o liczbie π), w których długość każdego kolejnego słowa równa się kolejnej cyfrze w rozwinięciu dziesiętnym e:
"We present a mnemonic to memorize a constant so exciting that Euler exclaimed: '!' when first it was found, yes, loudly '!'. My students perhaps will compute e, use power or Taylor series, an easy summation formula, obvious, clear, elegant!"
- Gdzie znak "!" oznacza cyfrę 0.
[edytuj] Inne interpretacje liczby e
Wkładamy do pewnego banku jedną złotówkę. Załóżmy, że oprocentowanie wkładu (stopa procentowa) w skali rocznej wynosi 100%. Ale odsetki mogą być doliczane do kwoty podstawowej w różnorodny sposób. Jeśli będą obliczane po upływie roku, to na koniec roku będziemy mieli 2 złote. Jeśli będą dwa okresy kapitalizacji (czyli odsetki obliczane dwa razy w roku), to na koniec roku będziemy mieć
, czyli 2,25 złotego. W przypadku kapitalizacji co kwartał otrzymamy
, co w przybliżeniu wynosi 2,44 zł. Jeśli kapitalizacja odbywała się w sposób ciągły (czyli liczba okresów dąży do nieskończoności) to na koniec roku otrzymamy
czyli e złotych.
[edytuj] Dowód niewymierności e
Używamy n-tego przybliżenia e, które zapisujemy en:

Szacujemy błąd 



Z tego wynika, że
, gdzie 0 < θ < 1
Dowód przez zaprzeczenie:
Załóżmy, że e jest liczbą wymierną. Czyli da się ją przedstawić w postaci
gdzie
.
W tym wzorze bierzemy tak duże n, żeby było większe od q.
Wówczas: 
Mnożąc stronami przez n! dostajemy: 
, więc 
, więc 
Zostały same liczby całkowite poza
, która całkowita nie jest.
To dowodzi sprzeczności, a więc i nieprawdziwości twierdzenia, że "e jest wymierne".
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Bogdan Miś: Tajemnicza liczba e i inne sekrety matematyki. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1989.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- (ang.) http://mathworld.wolfram.com/e.html
- (ang.) http://planetmath.org/encyclopedia/EulerianNumber.html.
- (ang.) http://antwrp.gsfc.nasa.gov/htmltest/gifcity/e.1mil



więc również
i
. Czyli ciąg
.
.


, gdzie C jest dowolną 


![e = \lim_{n\to\infty} \frac{n}{\sqrt[n]{n!}}](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/1/e/c/1ece0ee65e250a7a3ec0a38140ef258c.png)




![e = \left [ \sum_{k=0}^\infty \frac{(-1)^k}{k!} \right ]^{-1}](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/a/e/e/aee6e89e7dadfca2d0f4ab8ef07da7e2.png)
![e = \left [ \sum_{k=0}^\infty \frac{1-2k}{(2k)!} \right ]^{-1}](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/3/4/7/347be98b47bdc3e043fe243d36c189c9.png)




![e = \left [ \sum_{k=0}^\infty \frac{4k+3}{2^{2k+1}\,(2k+1)!} \right ]^2](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/6/c/4/6c4187bccdf5b7cea4115c87ffa31868.png)
![e = \frac{-12}{\pi^2} \left [ \sum_{k=1}^\infty \frac{1}{k^2} \ \cos \left ( \frac{9}{k\pi+\sqrt{k^2\pi^2-9}} \right ) \right ]^{-1/3}](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/e/4/5/e45d6782b12f1cbbf792d43528cffdb3.png)

![e=2\cdot\sqrt{\frac{4}{3}}\cdot\sqrt[4]{\frac{6\cdot 8}{5\cdot 7}}\cdot\sqrt[8]{\frac{10\cdot 12\cdot 14\cdot 16}{9\cdot 11\cdot 13\cdot 15}}\cdots](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/2/b/f/2bf6a1e1c53b597e30cbcdd9a0dde022.png)

