Lidia Grychtołówna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lidia Grychtołówna (ur. 18 lipca 1928 w Rybniku) – polska pianistka i pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Gry fortepianowej zaczęła uczyć się od rodziców w wieku lat 3. Następnie, od 6 roku życia uczyła się u Wandy Chmielowskiej. W latach 1941-44 uczyła się prywatnie u Karola Szafranka. W latach 1945-1951 studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach pod kierunkiem Wandy Chmielowskiej. Po ukończeniu studiów z najwyższym wyróżnieniem kontynuowała naukę u prof. Zbigniewa Drzewieckiego, a w latach 1957-1959 brała udział w kursach pod kierownictwem Artura Benedettiego Michelangeliego.

Jest laureatką VII miejsca na V Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie w 1955. W 1956 zdobyła III nagrodę na Międzynarodowym konkursie Pianistycznym im. Roberta Schumanna w Berlinie. W latach 1958 i 1959 otrzymała nagrody pozaregulaminowe na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Ferruccio Busoniego w Bolzano i konkursie w Rio de Janeiro.

Koncertowała w całej Europie, Ameryce Południowej, Australii, Stanach Zjednoczonych, Meksyku, na Kubie, w Japonii, Chinach i Tajlandii. Ma bardzo szeroki repertuar sięgający od Bacha, przez Mozarta, Beethovena, Chopina, Schumanna, aż po klasyków XX wieku. Dokonała wielu nagrań płytowych, telewizyjnych i radiowych. Brała udział w międzynarodowych festiwalach muzycznych w Bergen, Atenach, Taorminie, Warszawie, Adelajdzie, Perth, Berlinie oraz Dubrowniku.

Prof. Lidia Grychtołówna zasiadała w jury Konkursów Chopinowskich, a także innych międzynarodowych konkursów. Prowadzi działalność pedagogiczną na Uniwersytecie Jana Gutenberga w Moguncji.

Jest żoną muzykologa Janusza Ekierta.