Lidzija Jarmoszyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lidzija Jarmoszyna
Лідзія Ярмошына
Data i miejsce urodzenia 29 stycznia 1953
Słuck, Białoruska SRR, ZSRR
Przewodnicząca Centralnej Komisji Republiki Białorusi ds. Wyborów i Prowadzenia Republikańskich Referendów
Okres urzędowania od 6 grudnia 1996

Lidzija Michajłauna Jarmoszyna (biał. Лідзія Міхайлаўна Ярмошына, ros. Лидия Михайловна Ермошина, Lidija Michajłowna Jermoszyna; ur. 29 stycznia 1953 w Słucku, obwód miński, Białoruska SRR, ZSRR) – białoruski prawnik i działacz państwowy, przewodnicząca Centralnej Komisji ds. Wyborów i Prowadzenia Republikańskich Referendów Republiki Białorusi; wielokrotnie wyrażano opinie o tym że na swojej posadzie przewodniczącej CKW Lidzija Jarmoszyna organizowała fałszowanie wyborów na Białorusi.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Słucku w rodzinie wojskowego. Ukończyła Wydział Prawa Kaliningradzkiego Uniwersytetu Państwowego w 1975 roku. Pracowała jako konsultant ds. prawnych w Kaliningradzie i Bobrujsku oraz asystentka prokuratora rejonu październikowego w Kaliningradzie.

Od 1988 roku doradczyni prawna, a później również szefowa Departamentu Prawnego Miejskiego Komitetu Wykonawczego w Bobrujsku. W 1992 roku nominowana w skład Centralnej Komisji Wyborczej i Referendalnej Republiki Białorusi. Od 1996 roku pozostaje jej przewodniczącą.

7 kwietnia 2003 roku uhonorowana tytułem Zasłużonego Prawnika Republiki Białorusi.

Opinie na temat udziału w fałszowaniu wyborów[edytuj | edytuj kod]

Według raportu przygotowanego przez polską Fundację Wolność i Demokracja, Lidzija Jarmoszyna w czasie pełnienia funkcji przewodniczącej Centralnej Komisji ds. Wyborów wielokrotnie kierowała fałszowaniem wyborów parlamentarnych i prezydenckich[1]. 2 lutego 2011 roku znalazła się na liście pracowników organów administracji Białorusi, którzy za udział w domniemanych fałszerstwach i łamaniu praw człowieka w czasie wyborów prezydenckich w 2010 roku otrzymali zakaz wjazdu na terytorium Unii Europejskiej[2].

Przypisy

  1. Białoruski system represji…. s. 45.
  2. Pouny spis 208 biełaruskich czynounikau, jakim zabaronieny ujezd u ES (biał.). Nasza Niwa, 2011-10-11 12:05. [dostęp 2011-10-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]