Liga Światowa siatkarzy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Liga Światowa siatkarzy (skrót ) – cykliczne, międzynarodowe rozgrywki w piłce siatkowej mężczyzn, organizowane corocznie (od roku 1990) przez Międzynarodową Federację Piłki Siatkowej (FIVB) oraz członków Rady Ligi Światowej (RLŚ) dla wybranych przez nie reprezentacji krajowych. Rozgrywki odbywają się od maja do lipca i stanowią one początek sezonu reprezentacyjnego.

Zaproszenia do udziału w każdej edycji LŚ dostają wyłącznie państwa, których siatkarskie federacje oraz męskie reprezentacje spełniają wszystkie ustalone wcześniej kryteria, uzyskując w ten sposób możliwość zdobycia znaczących nagród pieniężnych (w 2006 roku łączna pula nagród wyniosła 20 mln dolarów).

Spodek w Katowicach – miejsce rozgrywania turnieju finałowego LŚ w 2001 oraz w 2007.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Polska-Argentyna – LŚ 2005 w Bydgoszczy
Volleyball icon.jpg

Podczas – odbywającego się w Pradze w roku 1986 – II Światowego Kongresu Międzynarodowej Federacji Piłki Siatkowej stanowisko prezesa tej organizacji powierzono Meksykaninowi Rubenowi Acoście. Niemal od razu – wraz z grupą swych współpracowników – opracował on wieloletnią koncepcję, mającą na celu rozpropagowanie męskiej piłki siatkowej na świecie, po czym stopniowo zaczął wcielać ją w życie. Zasadniczą oś planu nowych władz FIVB stanowiło zwiększenie liczby oraz częstotliwości przeprowadzania wielkich imprez międzynarodowych o zasięgu globalnym, bowiem – odbywające się zaledwie raz na 4 lata – turnieje siatkarskie Igrzysk Olimpijskich oraz finały Mistrzostw Świata nie zaspokajały ich ambicji. Dlatego pod koniec lat 80. przygotowano projekt zorganizowania zupełnie nowych rozgrywek, mających się odbywać corocznie, w których uczestniczyłyby wyłącznie najlepsze krajowe reprezentacje świata. Imprezie nadano nazwę Liga Światowa, a jej pierwszą edycję przeprowadzono w 1990 roku.

Zasady[edytuj | edytuj kod]

Hala MOSiR w Łodzi – gospodarz 18 meczów w ramach LŚ w latach 1999-2008
Hala Atlas Arena w Łodzi – gospodarz 7 meczów w ramach LŚ w latach 2009-2013
Hala Łuczniczka w Bydgoszczy – 7 meczów w ramach LŚ w latach 2003-2007

Regulamin rozgrywek Ligi Światowej wielokrotnie ulegał zmianom. Najnowsze rozwiązania wprowadzono przed 22. edycją w roku 2011.

Od roku 2006 w fazie grupowej występuje 16 drużyn. Są one dzielone na cztery grupy, w których mecze do 2011 roku rozgrywane były przez sześć kolejnych weekendów systemem „każdy z każdym” (po dwa mecze u siebie i na wyjeździe).

Najnowsze zasady spotkań fazy grupowej wprowadzano przed 23. edycją w roku 2012. Począwszy od tej edycji 16 zespołów nie rozgrywa dwóch meczów z tym samym rywalem w ciągu jednego weekendu, ale bierze udział w czterech turniejach rozgrywanych na terenie państw każdej z tych drużyn, gdzie turniej toczy się systemem „każdy z każdym” (każdy zespół gra trzy mecze z każdym rywalem, przez trzy kolejne dni poczynając od piątku).

Ostatnia Faza Finałowa w roku 2011 została rozegrana w dniach 6-10 lipca 2011 roku w Gdańsku z udziałem ośmiu drużyn. Do turnieju finałowego awansowały po 2 najlepsze drużyny z każdej grupy eliminacyjnej (grupy: A – D), z uwzględnieniem udziału Polski. Ze względu na to, że Polska – gospodarz Fazy Finałowej – zajęła w swojej grupie miejsce trzecie, do Fazy Finałowej awansowały poza nią trzy najlepsze drużyny z drugich miejsc wyłonione po stworzeniu specjalnej tabeli.

Następnie po dwie najlepsze drużyny z każdej grupy Fazy Finałowej (grupy E i F) zagrały w półfinałach, tzw. Final Four (zwycięzcy grup „na krzyż” z drużynami, które zajęły drugie miejsca). Zwycięzcy półfinałów zagrali w finale, a pokonani – o brązowy medal. Po raz pierwszy w 2011 Polska zdobyła medal Ligi Światowej (w meczu o 3. miejsce pokonała reprezentację Argentyny).

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywki Ligi Światowej są prestiżowe, ale i dobrze płatne. W pierwszych szesnastu edycjach na nagrody przeznaczono 131 milionów dolarów, a suma nagród wzrosła od 1 miliona w pierwszej edycji do 20 milionów w 2006 roku.

W 2005 roku najlepsza drużyna w Final Four[1] miała zagwarantowaną nagrodę w wysokości miliona dolarów. Pozostałe trzy drużyny otrzymały kwoty odpowiednio mniejsze (drugie miejsce 450 tys. dolarów, trzecie 280 tys., czwarte 150 tys.). Siatkarze mogli też liczyć na gratyfikacje za zajęte miejsce w grupie eliminacyjnej (845 tys. za pierwsze miejsce, 830 tys. za drugie, 825 tys. za trzecie i 820 tys. za czwarte), za udział w poszczególnych meczach (za mecze w grupie przewidziano po 1000 dol. dla każdego zawodnika za wygraną oraz po 700 za porażkę) oraz za indywidualne osiągnięcia, tj. dla Najlepiej Punktującego – MVP (40 tys. dol.), Najskuteczniej Atakującego (17,2 tys.), Najlepiej Blokującego (17 tys.) i Najlepiej Serwującego (17 tys.). Łączna pula nagród w 2005 roku wyniosła 13,4 mln dolarów.

Nie wszystkie zdobyte pieniądze trafiają jednak na konta zawodników. Zgodnie z przepisami nagrody za miejsca należą do krajowych federacji i to one decydują, jak je rozdysponować.

Medaliści Ligi Światowej[edytuj | edytuj kod]

Edycja Rok Gospodarz Gold medal world centered-2.svg Złoto Silver medal world centered-2.svg Srebro Bronze medal world centered-2.svg Brąz
I 1990 Japonia Osaka  Włochy  Holandia  Brazylia
II 1991 Włochy Mediolan  Włochy  Kuba  ZSRR
III 1992 Włochy Genua  Włochy  Kuba  Stany Zjednoczone
IV 1993 Brazylia São Paulo  Brazylia  Rosja  Włochy
V 1994 Włochy Mediolan  Włochy  Kuba  Brazylia
VI 1995 Brazylia Rio de Janeiro  Włochy  Brazylia  Kuba
VII 1996 Holandia Rotterdam  Holandia  Włochy  Rosja
VIII 1997 Rosja Moskwa  Włochy  Kuba  Rosja
IX 1998 Włochy Mediolan  Kuba  Rosja  Holandia
X 1999 Argentyna Mar del Plata  Włochy  Kuba  Brazylia
XI 2000 Holandia Rotterdam  Włochy  Rosja  Brazylia
XII 2001 Polska Katowice  Brazylia  Włochy  Rosja
XIII 2002 Brazylia Belo Horizonte  Rosja  Brazylia  Jugosławia
XIV 2003 Hiszpania Madryt  Brazylia  Serbia i Czarnogóra  Włochy
XV 2004 Włochy Rzym  Brazylia  Włochy  Serbia i Czarnogóra
XVI 2005 Serbia Belgrad  Brazylia  Serbia i Czarnogóra  Kuba
XVII 2006 Rosja Moskwa  Brazylia  Francja  Rosja
XVIII 2007 Polska Katowice  Brazylia  Rosja  Stany Zjednoczone
XIX 2008 Brazylia Rio de Janeiro  Stany Zjednoczone  Serbia  Rosja
XX 2009 Serbia Belgrad  Brazylia  Serbia  Rosja
XXI 2010 Argentyna Córdoba  Brazylia  Rosja  Serbia
XXII 2011 Polska Gdańsk/Sopot  Rosja  Brazylia  Polska
XXIII 2012 Bułgaria Sofia  Polska  Stany Zjednoczone  Kuba
XXIV 2013 Argentyna Mar del Plata  Rosja  Brazylia  Włochy
XXV 2014 Włochy Florencja  Stany Zjednoczone  Brazylia  Włochy

Gospodarze Ligi Światowej[edytuj | edytuj kod]

Gospodarze Państwa (Lata)
6  Włochy (1991, 1992, 1994, 1998, 2004, 2014)
4  Brazylia (1993, 1995, 2002, 2008)
3  Polska (2001, 2007, 2011)
 Argentyna (1999, 2010, 2013)
2  Holandia (1996, 2000)
 Rosja (1997, 2006)
 Serbia i Czarnogóra/ Serbia (2005, 2009)
1  Japonia (1990)
 Hiszpania (2003)
 Bułgaria (2012)

Klasyfikacja medalowa[edytuj | edytuj kod]

Msc. Państwo Gold medal world centered-2.svg Silver medal world centered-2.svg Bronze medal world centered-2.svg Razem
1.  Brazylia 9 5 4 18
2.  Włochy 8 3 4 15
3.  Rosja ( ZSRR) 3 5 7 15
4.  Stany Zjednoczone 2 1 2 5
5.  Kuba 1 5 3 9
6.  Holandia 1 1 1 3
7.  Polska 1 0 1 2
8.  Serbia (Jugosławia oraz Serbia i Czarnogóra) 0 4 3 7
9.  Francja 0 1 0 1

Reprezentacja Polski w Lidze Światowej[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Polski występuje w turnieju nieprzerwanie od 1998 r. Dotychczas zdobyła dwa medale: brązowy w 2011 r. podczas finału rozegranego w hali Ergo Arena położonej na granicy Gdańska i Sopotu oraz złoty w 2012 r. podczas finału rozegranego w hali Arena Armeec w Sofii.

Liczba występów w Lidze Światowej[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Najdłuższy set w historii Ligi Światowej miał miejsce 28 maja 2011 w meczu PolskaUSA, trwał 45 minut, ostateczny wynik wyniósł aż 37:35 dla USA. Mecz odbywał się w łódzkiej Atlas Arenie, w fazie interkontynentalnej Ligi Światowej[2].

Najwyżej punktowany set w historii Ligi Światowej miał miejsce 9 lipca 2011 w meczu Brazylia - Argentyna, ostateczny wynik wyniósł aż 42:40 dla Brazylii. Mecz odbywał się w gdańskiej Ergo Arenie, w półfinale rozgrywek Ligi Światowej.[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Final Four – turniej finałowy z udziałem czterech drużyn.
  2. Match result.
  3. Liga Światowa. Brazylia pokonała Argentynę i jest już w finale.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]