Liga Światowa siatkarzy
Liga Światowa siatkarzy (skrót LŚ) – cykliczne, międzynarodowe rozgrywki w piłce siatkowej mężczyzn, organizowane corocznie (od roku 1990) przez Międzynarodową Federację Piłki Siatkowej (FIVB) oraz członków Rady Ligi Światowej (RLŚ) dla wybranych przez nie reprezentacji krajowych.
Zaproszenia do udziału w każdej edycji LŚ dostają wyłącznie państwa, których siatkarskie federacje oraz męskie reprezentacje spełniają wszystkie ustalone wcześniej kryteria, uzyskując w ten sposób możliwość zdobycia znaczących nagród pieniężnych (w 2006 roku łączna pula nagród wyniosła 20 mln dolarów).
Spis treści |
Historia [edytuj]
Podczas – odbywającego się w Pradze w roku 1986 – II Światowego Kongresu Międzynarodowej Federacji Piłki Siatkowej stanowisko prezesa tej organizacji powierzono Meksykaninowi Rubenowi Acoście. Niemal od razu – wraz z grupą swych współpracowników – opracował on wieloletnią koncepcję, mającą na celu rozpropagowanie męskiej piłki siatkowej na świecie, po czym stopniowo zaczął wcielać ją w życie. Zasadniczą oś planu nowych władz FIVB stanowiło zwiększenie liczby oraz częstotliwości przeprowadzania wielkich imprez międzynarodowych o zasięgu globalnym, bowiem – odbywające się zaledwie raz na 4 lata – turnieje siatkarskie Igrzysk Olimpijskich oraz finały Mistrzostw Świata nie zaspokajały ich ambicji. Dlatego pod koniec lat 80. przygotowano projekt zorganizowania zupełnie nowych rozgrywek, mających się odbywać corocznie, w których uczestniczyłyby wyłącznie najlepsze krajowe reprezentacje świata. Imprezie nadano nazwę Liga Światowa, a jej pierwszą edycję przeprowadzono w 1990 roku.
Zasady [edytuj]
Regulamin rozgrywek Ligi Światowej wielokrotnie ulegał zmianom. Najnowsze rozwiązania wprowadzono przed 22. edycją w roku 2011.
Od roku 2006 w fazie grupowej występuje 16 drużyn. Są one dzielone na cztery grupy, w których mecze do 2011 roku rozgrywane były przez sześć kolejnych weekendów systemem „każdy z każdym” (po dwa mecze u siebie i na wyjeździe).
Najnowsze zasady spotkań fazy grupowej wprowadzano przed 23. edycją w roku 2012. Począwszy od tej edycji 16 zespołów nie rozgrywa dwóch meczów z tym samym rywalem w ciągu jednego weekendu, ale bierze udział w czterech turniejach rozgrywanych na terenie państw każdej z tych drużyn, gdzie turniej toczy się systemem „każdy z każdym” (każdy zespół gra trzy mecze z każdym rywalem, przez trzy kolejne dni poczynając od piątku).
Ostatnia Faza Finałowa w roku 2011 została rozegrana w dniach 6-10 lipca 2011 roku w Gdańsku z udziałem ośmiu drużyn. Do turnieju finałowego awansowały po 2 najlepsze drużyny z każdej grupy eliminacyjnej (grupy: A – D), z uwzględnieniem udziału Polski. Ze względu na to, że Polska – gospodarz Fazy Finałowej – zajęła w swojej grupie miejsce trzecie, do Fazy Finałowej awansowały poza nią trzy najlepsze drużyny z drugich miejsc wyłonione po stworzeniu specjalnej tabeli.
Następnie po dwie najlepsze drużyny z każdej grupy Fazy Finałowej (grupy E i F) zagrały w półfinałach, tzw. Final Four (zwycięzcy grup „na krzyż” z drużynami, które zajęły drugie miejsca). Zwycięzcy półfinałów zagrali w finale, a pokonani – o brązowy medal. Po raz pierwszy w 2011 Polska zdobyła medal Ligi Światowej (w meczu o 3. miejsce pokonała reprezentację Argentyny).
Nagrody [edytuj]
Rozgrywki Ligi Światowej są prestiżowe, ale i dobrze płatne. W pierwszych szesnastu edycjach na nagrody przeznaczono 131 milionów dolarów, a suma nagród wzrosła od 1 miliona w pierwszej edycji do 20 milionów w 2006 roku.
W 2005 roku najlepsza drużyna w Final Four[1] miała zagwarantowaną nagrodę w wysokości miliona dolarów. Pozostałe trzy drużyny otrzymały kwoty odpowiednio mniejsze (drugie miejsce 450 tys. dolarów, trzecie 280 tys., czwarte 150 tys.). Siatkarze mogli też liczyć na gratyfikacje za zajęte miejsce w grupie eliminacyjnej (845 tys. za pierwsze miejsce, 830 tys. za drugie, 825 tys. za trzecie i 820 tys. za czwarte), za udział w poszczególnych meczach (za mecze w grupie przewidziano po 1000 dol. dla każdego zawodnika za wygraną oraz po 700 za porażkę) oraz za indywidualne osiągnięcia, tj. dla Najlepiej Punktującego – MVP (40 tys. dol.), Najskuteczniej Atakującego (17,2 tys.), Najlepiej Blokującego (17 tys.) i Najlepiej Serwującego (17 tys.). Łączna pula nagród w 2005 roku wyniosła 13,4 mln dolarów.
Nie wszystkie zdobyte pieniądze trafiają jednak na konta zawodników. Zgodnie z przepisami nagrody za miejsca należą do krajowych federacji i to one decydują, jak je rozdysponować.
Medaliści Ligi Światowej [edytuj]
Gospodarze Ligi Światowej [edytuj]
| Gospodarze | Państwa (Lata) |
|---|---|
| 5 |  Włochy (1991, 1992, 1994, 1998, 2004) |
| 4 |  Brazylia (1993, 1995, 2002, 2008) |
| 3 |  Polska (2001, 2007, 2011) Argentyna (1999, 2010, 2013) |
| 2 |  Holandia (1996, 2000) Rosja (1997, 2006) Serbia ( Serbia i Czarnogóra) (2005, 2009) |
| 1 |  Japonia (1990) Hiszpania (2003) Bułgaria (2012) |
Klasyfikacja medalowa [edytuj]
| Msc. | Państwo |  |
 |
 |
Razem |
|---|---|---|---|---|---|
| 1. | Brazylia |
9 | 3 | 4 | 16 |
| 2. | Włochy |
8 | 3 | 2 | 13 |
| 3. | Rosja ( ZSRR) |
2 | 5 | 7 | 14 |
| 4. |  Kuba |
1 | 5 | 3 | 9 |
| 5. |  Stany Zjednoczone |
1 | 1 | 2 | 4 |
| 6. | Holandia |
1 | 1 | 1 | 3 |
| 7. | Polska |
1 | 0 | 1 | 2 |
| 8. | Serbia (Jugosławia oraz Serbia i Czarnogóra) |
0 | 4 | 3 | 7 |
| 9. |  Francja |
0 | 1 | 0 | 1 |
Najbardziej wartościowi zawodnicy (MVP) [edytuj]
- 1990 –
Andrea Zorzi - 1991 – Andrea Zorzi
- 1992 – Lorenzo Bernardi
- 1993 –
Giovane Gávio - 1994 – Andrea Giani
- 1995 –
Dmitrij Fomin - 1996 – Lorenzo Bernardi
- 1997 –
Guido Görtzen - 1998 –
Osvaldo Hernández - 1999 – Osvaldo Hernández
- 2000 – Andrea Sartoretti
- 2001 –
Ivan Miljković - 2002 – Ivan Miljković
- 2003 –
Ivan Miljković - 2004 – Andrea Sartoretti
- 2005 – Ivan Miljković
- 2006 – Gilberto de Godoy Filho
- 2007 – Ricardo Garcia
- 2008 –
Lloy Ball - 2009 – Sérgio Dutra Santos
- 2010 – Murilo Endres
- 2011 – Maksim Michajłow
- 2012 –
Bartosz Kurek
Reprezentacja Polski w Lidze Światowej [edytuj]
Reprezentacja Polski występuje w turnieju nieprzerwanie od 1998 r. Dotychczas zdobyła dwa medale: brązowy w 2011 r. podczas finału rozegranego w hali Ergo Arena położonej na granicy Gdańska i Sopotu oraz złoty w 2012 r. podczas finału rozegranego w hali Arena Armeec w Sofii.
Liczba występów w Lidze Światowej [edytuj]
- Włochy (24)
- Brazylia (24)
- Kuby (23)
- Rosja (22)
Japonii (20)
Francja (18)
Bułgaria (17)- Holandia (17)
- Polska (16)
Jugosławia + Serbia (16)- USA (15)
Argentyny (15)
Korei Południowej (15)
Chiny (14)
Hiszpania (11)
Grecja (10)
Niemcy (10)
Portugalia (9)
Finlandia (9)
Portoryka (8)
Kanady (7)
Wenezueli (6)
Egipt (5)
Czechy (1)
Australia (1)
Iran (1)
Ciekawostki [edytuj]
Najdłuższy set w historii Ligi Światowej miał miejsce 28 maja 2011 w meczu Polska – USA, trwał 45 minut, ostateczny wynik wyniósł aż 37:35 dla USA. Mecz odbywał się w łódzkiej Atlas Arenie, w fazie interkontynentalnej Ligi Światowej[3].
Najwyżej punktowany set w historii Ligi Światowej miał miejsce 9 lipca 2011 w meczu Brazylia - Argentyna, ostateczny wynik wyniósł aż 42:40 dla Brazylii. Mecz odbywał się w gdańskiej Ergo Arenie, w półfinale rozgrywek Ligi Światowej.[4].
Zobacz też [edytuj]
- Historia Ligi Światowej siatkarzy
- Mecze reprezentacji Polski w piłce siatkowej mężczyzn w Lidze Światowej
Przypisy
- ↑ Final Four – turniej finałowy z udziałem czterech drużyn.
- ↑ N/s || Polska nie startowała.
- ↑ Match result.
- ↑ Liga Światowa. Brazylia pokonała Argentynę i jest już w finale.
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||
