Ligawka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ligawka – polski ludowy instrument dęty z grupy aerofonów, znany na ziemiach polskich od XI wieku spotykany głównie na Mazowszu.

Instrument w formie rogu, wygięty łukowato, długości ponad 1 metra (według dawnych opisów na 2–3 łokcie), wystrugany z drewna np. świerkowego lub olchowego, złożony z dwóch połówek sklejonych woskiem. Drewno owijano także ozdobną owijką z korzenia.[1]

Z instrumentu wydobywa dźwięk wprowadzając pod odpowiednim ciśnieniem powietrze do części ustnikowej i otrzymując kolejne tony składowe dźwięku tzw. alikwoty. Na Podlasiu popularne jest zadęcie boczne.

Odpowiednikami ligawki w innych regionach Polski są bazuna na Kaszubach, a trombita na Podhalu i w Beskidzie Śląskim. W innych krajach europejskich instrumentem pokrewnym jest Róg alpejski (alphorn). W Australii na podobnej zasadzie zbudowane jest didgeridoo.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło ligawka w Wikisłowniku

Przypisy

  1. Adam Chętnik: Instrumenty muzyczne na Kurpiach i Mazurach. Olsztyn: Wydawnictwo "Pojezierze", 1983, s. 44.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]