Ligawka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ligawka podlaska

Ligawka – polski ludowy instrument dęty z grupy aerofonów, znany na ziemiach polskich od XI wieku spotykany głównie na Mazowszu.

Instrument w formie rogu, wygięty łukowato, długości ponad 1 metra (według dawnych opisów na 2–3 łokcie), wystrugany z drewna np. świerkowego lub olchowego, złożony z dwóch połówek sklejonych woskiem[1]. Drewno owijano także ozdobną owijką z korzenia[2].

Z instrumentu wydobywa dźwięk wprowadzając pod odpowiednim ciśnieniem powietrze do części ustnikowej i otrzymując kolejne tony składowe dźwięku tzw. alikwoty. Na Podlasiu popularne jest zadęcie boczne.

Odpowiednikami ligawki w innych regionach Polski są bazuna na Kaszubach, a trombita na Podhalu i w Beskidzie Śląskim. W innych krajach europejskich instrumentem pokrewnym jest Róg alpejski (alphorn). W Australii na podobnej zasadzie zbudowane jest didgeridoo.

W okresie poprzedzającym Boże Narodzenie odbywa się w Ciechanowcu Konkurs Gry na Instrumentach Pasterskich im. Kazimierza Uszyńskiego – Ligawki. Do 2014 roku odbyły się 34 edycje[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. http://www.instrumentyludowe.pl/pl/ligawka.html
  2. Adam Chętnik: Instrumenty muzyczne na Kurpiach i Mazurach. Olsztyn: Wydawnictwo "Pojezierze", 1983, s. 44.
  3. http://www.podlasie24.pl/drohiczyn/kosciol/adwentowe-granie--ligawki-2014-w-ciechanowcu-153b1.html

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]