Lightner Witmer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lightner Witmer (ur. 28 czerwca 1867, zm. 19 lipca 1956) – psycholog, uważany za ojca psychologii klinicznej. Twórca i popularyzator tego terminu. Założyciel Kliniki Psychologicznej na Stanowym Uniwersytecie Pensylwanii w USA, stanowiącej pierwszy na świecie ośrodek zajmujący się problemami psychologicznymi konkretnych osób (w tym przypadku problemami w zakresie osiągnięć szkolnych i trudności wychowawczych dzieci).

Witmer w roku 1888 ukończył studia z tytułem bakałarza a następnie podjął magisterskie studia uzupełniające w zakresie psychologii na Uniwersytecie Pensylwanii pod kierunkiem Jamesa Cattela, współcześnie znanego jako jeden z ważniejszych badaczy w teorii inteligencji. Profesor Cattel w roku 1891 przeniósł się do Nowego Jorku, zaś Witmer wyjechał do Niemiec, gdzie podjął studia doktoranckie pod kierunkiem Wilhelma Wundta. Po powrocie z Niemiec, Witmer przejął na Uniwersytecie Pensylwanii stanowisko opuszczone przez Cattela. Prowadził liczne prace doświadczalne, wspólnie z Edwardem Titchenerem założył grupę psychologów, jaka następnie ukonstytuowała Towarzystwo Psychologów Eksperymentalnych (Society of Experimental Psychologists). Był także zainteresowany przełożeniem akademickich rozważań na grunt praktyczny, co zaowocowało założeniem Kliniki Psychologicznej w roku 1896. Jedenaście lat później, w roku 1907, założył także czasopismo naukowe o takiej samej nazwie (The Psychological Clinic), którego podtytuł brzmiał: "Czasopismo na rzecz badania i leczenia opóźnienia umysłowego i dewiacji"[1]. Witmer stworzył podwaliny pod dział określany współcześnie psychologią szkolną. Na tym gruncie reprezentował podejście idiograficzne, nazywane "klinicznym", w jakim nacisk jest położony na próbę zrozumienia jednostkowego indywiduum, niejako w przeciwieństwie do podejścia nomotetycznego, które w większym stopniu dąży do odkrycia praw ogólnych.

Mimo swej sugestywnej nazwy, Klinika Psychologiczna nie była czymś w rodzaju oddziału szpitalnego, czy sanatorium. Określenie "klinika" (oraz podobnie "kliniczna" w terminie "psychologia kliniczna") było używane przez Witmera jako wskazujące na sposób postępowania badacza, specyficzną metodę prowadzenia badań i praktyki psychologicznej, nie zaś jako wyrażenie związku tego działu psychologii z medycyną. W rzeczywistości Klinika Psychologiczna Witmera była raczej odpowiednikiem współczesnego gabinetu psychologicznego, do jakiego zgłasza się osoba pragnąca skorzystać ze świadczeń psychologicznych; aczkolwiek formalnie stanowiła po prostu uniwersyteckie laboratorium, w jakim Witmer i jego współpracownicy mogli poddać badaniom fizykalnym i psychologicznym te dzieci z pobliskich szkół, które nie wykazywały postępów w nauce szkolnej, bądź które z powodu "defektów moralnych" sprawiały problemy dyscyplinarne. Dzieci do "kliniki" kierowali rodzice, bądź nauczyciele, zaś celem Witmera była próba ustalenia przyczyn takich problemów[2]. Witmer był w szczególności zainteresowany zagadnieniem opóźnienia umysłowego.

Przypisy

  1. W oryg. "A Journal for the study and treatment of mental retardation and deviation"; zob. fotokopie strony tytułowej pierwszego numeru czasopisma "The Psychological Clinic".
  2. Witmer L. (1907). Clinical psychology. Psychological Clinic, 1: 1-9 (pełny tekst w języku angielskim: fotokopia, html).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]