Lillian Watson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy tenisistki. Zobacz też: artykuł o pływaczce.
Lillian Watson (pierwsza z lewej w drugim rzędzie), obok Herbert Lawford; w pierwszym rzędzie Ernest Renshaw i Maud Watson

Lillian Mary Watson (ur. 17 września 1857 w Harrow, zm. 27 maja 1918 w Berkswell), tenisistka brytyjska.

Była córką duchownego. W 1884, kiedy kobiety po raz pierwszy rywalizowały w turnieju wimbledońskim, Lillian Watson doszła do finału. Decydujący o tytule mecz przegrała z młodszą siostrą Maud 8:6, 3:6, 3:6. W tym samym roku doszła do ćwierćfinału mistrzostw Irlandii (i wygrała z Maud grę podwójną), a w retrospektywnym rankingu Karoly'ego Mazaka za 1884 została sklasyfikowana jako ósma rakieta świata (przy założeniu, że ówczesny tenisowy świat, szczególnie w rozgrywkach kobiet, ograniczał się do Wysp Brytyjskich)[1].

W 1885 odpadła w pierwszej rundzie Wimbledonu, w 1886 przegrała w półfinale z Blanche Bingley 3:6, 6:8 (startowało jedynie osiem tenisistek)[2].

Przypisy

  1. Karoly Mazak, The Concise History of Tennis, e-book, [2014], s. 12.
  2. archiwum wyników Wimbledonu (dostęp: 12 sierpnia 2014).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997