Lindy Hop

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Warsaw Lindy Hop Exchange, 2013 r.
Klub Huta Warszawa podczas festiwalu Warsaw Lindy Hop Exchange, 23 czerwca 2013 r.

Lindy Hop – styl tańca towarzyskiego pochodzący ze Stanów Zjednoczonych, tańczony do muzyki jazzowej, protoplasta większości znanych obecnie tańców swingowych m.in. Balboa, Boogie Woogie, Swing, Jive, Rock and Roll.

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

Według wspomnień "Shorty" Georga Snowdena zwrot "Lindy Hop" został przez niego wymyślony na potrzeby wywiadu z reporterem Fox Movietone News. W dniu 17 czerwca 1928 podczas maratonu tanecznego George tańcząc kroki, które sam nazywał "the Hop" pomylił się. Widząc nowe nietypowe kroki reporter zapytał go jak nazywa się ten nowy taniec. George mając w pamięci pierwszy samotny lot ze Stanów Zjednoczonych do Europy nad Atlantykiem bez międzylądowań w wykonaniu amerykańskiego pilota Charles Lindbergh oraz pamiętając iż niedługo po tym wyczynie ludzie. pełni entuzjazmu mazwali ten taniec "Lindbergh Hop" odpowiedział reporterowi skrótem: "The Lindy". Jako, że w tym okresie czasu ilość stylów tanecznych swinga była ogromna a ten sam styl tańczony w różnych miastach mógł mieć nazwy na lindy hop mówiono również Jitterbug, Jitterbug Jive czy po prostu Lindy.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Duża dowolność zarówno interpretacji muzyki, figur tanecznych jak i kroku podstawowego, oferuje tańczącym bogate możliwości wyrazu artystycznego. Pary mogą tańczyć do zróżnicowanego tempa muzyki swingowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Frankie Manning, 1914 - 2009.

Źródeł doszukuje się w tańcach amerykańskich początku XX wieku: Charleston, Texas Tommy, Breakaway, The Hop, Stepping itp. Popularność Lindy Hop jest związana z rozwojem bigbandów i muzyki Swing w latach 20. i 30. W tamtych latach w nowojorskim Harlemie powstawały sale taneczne np. Small’s Paradise, Roseland Ballroom, Alhambra Ballroom, Apollo Theatre, Savoy Ballroom, gdzie występowały sławy muzyki swingowej np. Duke Ellington, Count Basie, Ella Fitzgerald, Tommy Dorsey, Artie Shaw, Benny Goodman, Cab Calloway, Glenn Miller i pary tancerzy m.in. Frankie Manning i Frieda Washington[a].

Brak szkół tańca swingowego zmuszał tancerzy do trenowania na ulicach i podwórkach Nowego Jorku i inspirowania się nawzajem podczas imprez jam sessions.

Wraz ze wzrostem popularności Lindy Hop dostał się również na salony i plany filmowe Hollywood. Przykładem są sceny taneczne z filmów takich jak: Hellzapoppin, A Day at the Races, Rock Around The Clock, Twice Blessed. Po II wojnie światowej popularność Lindy Hop została wyparta modą na nowe tańce.

Obecnie[edytuj | edytuj kod]

Norma Miller, ur. 1919.

Dzięki grupom zapaleńców z USA, Szwecji i Wielkiej Brytanii, w latach 80. taniec ponownie wyszedł z podziemia. Powstało wiele grup i stowarzyszeń tanecznych, zaczęto organizować warsztaty, zawody i obozy swingowe (m.in. istniejący od 1982 roku Herräng Dance Camp w Szwecji), a w wielu miastach rozpoczęto regularne lekcje. Odnaleziono i ocalono od zapomnienia żywe legendy tańca z tamtej epoki – Frankiego Manninga, Normę Miller, Ala Minnsa czy Deana Collinsa, którzy wrócili na parkiety dzieląc się swoją wiedzą, doświadczeniem i umiejętnościami oraz stylem z młodymi adeptami tańca. Obecnie społeczność tancerzy, nazywających siebie „the lindyhoppers” zrzesza setki tysięcy osób na całym świecie.

Lindy Hop w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Scena Lindy Hop w Polsce zaczęła rozwijać się po roku 2010. Aktualnie środowiska tancerzy swingowych są bardzo dobrze rozwinięte w Krakowie i Warszawie, gdzie działają liczne szkoły tańca. Do swingowej mapy Polski dołączyły też Trójmiasto (2013), Wrocław (2014) oraz Tarnów (2014). Obecnie w Polsce odbywają się co roku 3 Festiwale - Dragon Swing, Retro Weekend Festiwal oraz Swing Era Festiwal - oraz exchange Warsaw Lindy Hop Exchange.

Uwagi

  1. Wykonali pierwszą na świecie figurę akrobatyczną.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons