Lindy Hop

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michał Oblaciński i Katarzyna Dybowska, jedni z animatorów tańca Lindy Hop w Polsce, założyciele sceny Lindy Hop w Warszawie. Warsaw Lindy Hop Exchange, 2013 r.
Foto: Michał Kawka.
Klub Huta Warszawa podczas festiwalu Warsaw Lindy Hop Exchange, 23 czerwiec 2013 r.
Foto: Michał Kawka.

Lindy Hop – styl tańca towarzyskiego pochodzący ze Stanów Zjednoczonych, tańczony do muzyki jazzowej, protoplasta większości znanych obecnie tańców swingowych m.in. Balboa, Boogie Woogie, Swing, Jive, Rock and Roll.

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

W 1927 r. amerykański pilot Charles Lindbergh odbył pierwszy samotny lot ze Stanów Zjednoczonych do Europy nad Atlantykiem bez międzylądowań. Entuzjastyczne nagłówki w prasie ponoć pisały „Lindy hops the Atlantic” i nowy taniec został nazwany "Lindy Hop"[a]

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Duża dowolność zarówno interpretacji muzyki, figur tanecznych jak i kroku podstawowego, oferuje tańczącym bogate możliwości wyrazu artystycznego. Pary mogą tańczyć do zróżnicowanego tempa muzyki swingowej, płynnie w wersji wolnej, przepełnionej erotyzmem, i w wersji szybkiej do szalonego, naszpikowanego figurami akrobatycznymi.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Frankie Manning, 1914 - 2009.

Źródeł doszukuje się w tańcach amerykańskich początku XX wieku: Charleston, Texas Tommy, Breakaway, The Hop, Stepping itp. Popularność Lindy Hop jest związana z rozwojem bigbandów i muzyki Swing w latach 1920-tych i 1930-tych. W tamtych latach w nowojorskim Harlemie powstawały sale taneczne np. Small’s Paradise, Roseland Ballroom, Alhambra Ballroom, Apollo Theatre, Savoy Ballroom, gdzie występowały sławy muzyki swingowej np. Duke Ellington, Count Basie, Ella Fitzgerald, Tommy Dorsey, Artie Shaw, Benny Goodman, Cab Calloway, Glenn Miller i pary tancerzy m.in. Frankie Manning i Frieda Washington[b].

Brak szkół tańca swingowego zmuszał tancerzy do trenowania na ulicach i podwórkach Nowego Jorku i inspirowania się nawzajem podczas imprez jam sessions.

Wraz ze wzrostem popularności, Lindy Hop dostał się również na salony i plany filmowe Hollywood. Przykładem są sceny taneczne z filmów takich jak: Hellzapoppin, A Day at the Races, Rock Around The Clock, Twice Blessed. Po II Wojnie Światowej popularność Lindy Hop została wyparta modą na nowe tańce.

Obecnie[edytuj | edytuj kod]

Norma Miller, ur. 1919.

Dzięki grupom zapaleńców z USA, Szwecji i Wielkiej Brytanii, w latach 80. taniec ponownie wyszedł z podziemia. Powstało wiele grup i stowarzyszeń tanecznych, zaczęto organizować warsztaty, zawody i obozy swingowe (m.in. istniejący od 1982 roku Herräng Dance Camp w Szwecji), a w wielu miastach rozpoczęto regularne lekcje. Odnaleziono i ocalono od zapomnienia żywe legendy tańca z tamtej epoki – Frankiego Manninga, Normę Miller, Ala Minnsa czy Deana Collinsa, którzy wrócili na parkiety dzieląc się swoją wiedzą, doświadczeniem i umiejętnościami oraz niepowtarzalnym stylem z młodymi adeptami tańca. Obecnie społeczność tancerzy, nazywających siebie „the lindyhoppers” zrzesza setki tysięcy osób na całym świecie.

Lindy Hop w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Scena Lindy Hop w Polsce zaczęła rozwijać się zaledwie kilka lat temu. Aktualnie są one bardzo dobrze rozwinięte w Krakowie i Warszawie, gdzie działają liczne szkoły tańca. Do swingowej mapy Polski chcą dołączyć również Trójmiasto i Wrocław. Kultowym już stał się Dragon Swing - festiwal Lindy Hop w Krakowie, który debiutował w 2010 roku. Zjeżdżają się na niego tancerze z całego świata, w 2012 roku wszyscy bawili się w Kopalni Soli w Wieliczce.

Uwagi

  1. Ta hipoteza nie została potwierdzona źródłami historycznymi.
  2. Wykonali pierwszą na świecie figurę akrobatyczną.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons