Lingajaci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kudala Sangama - jedna z głównych świątyń lingajatów

Lingajaci – jedna z sześciu głównych szkół śiwaizmu (trzech istniejących do dziś). Lingajaci przywiązują bardzo dużo wagi do postaci Boga (nazywanego przez nich Śiwą) jako lingam. Jest to system dualistyczny.

Przedstawiciele[edytuj | edytuj kod]

Ruch lingajatów założony został w XII wieku przez Basawę. Znaczącą rolę w historii odegrała nago wędrująca ascetka lingajatów – poetka Mahadewjakka[1].

Doktryna[edytuj | edytuj kod]

Lingajaci odrzucają różnorodne powszechne hinduistyczne praktyki kultowe (np. chodzenie do mandirów, pielgrzymki) oraz społeczne np. system kastowy, zawieranie małżeństw przez dzieci.

Za świętą czynność uważają noszenie lingamu na szyi.

Symbolem lingajatów jest biała kropka na czole.

Stratyfikacja społeczna[edytuj | edytuj kod]

Społeczność lingajatów dzieli się zasadniczo na trzy poziomy:

  1. poziom wyższy:
    1. dźangama – kapłani (w tym i wirakta - asceci)
    2. bandźiga – kupcy
  2. poziom pośredni – około siedemdziesiąt dźati endogamicznych, grupujących ludność wg wykonywanej profesji
  3. poziom niższy – niewegetarianie: dźati nieczyste i niedotykalni[2].

Przypisy

  1. Lingajatowie. W: Gavin Flood: Hinduizm. Wprowadzenie. Małgorzata Ruchel (tłum.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 181, seria: Ex Oriente. ISBN 978-83-233-2517-8.
  2. "IX Zjawiska wspólistniejące i implikacje. 93. Sekta i kasty, przykład lingajatów. W: Louis Dumont: Homo hierarchicus. System kastowy i jego implikacje. Anna Lebeuf (tł.), Tomasz Sikora (red.nauk.). Wyd. 1. Kraków: Zakład Wydawniczy >>NOMOS<<, 2009, s. 266-277, seria: Classica Religiologica. ISBN 978-60490-54-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]