Linia Arbacko-Pokrowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przebieg Arbacko-Pokrowskiej linii na mapie Moskwy

Linia Arbacko-Pokrowska (ros. Арба́тско-Покро́вская ли́ния) – linia metra moskiewskiego otwarta 13 marca 1938 roku. Linia ma długość 45,1 km i liczy 22 stacje. Biegnie ze wschodu na zachód miasta, a następnie zakręca na północ. Na mapie oznaczana numerem 3 i niebieskim kolorem.

Rozwój[edytuj | edytuj kod]

Historia linii jest jedną z bardziej skomplikowanych. Początkowy rozwój jest powiązany z linią Filowską, budowaną od latach 30. jako odnoga linii Sokolniczeskiej. W 1938 roku odnoga serwisowa została zlikwidowana i utworzono linię Arbacko-Pokrowską kończącą się na stacji Kurskaja.

Podczas wojny otwarto głębokie stacje na wschodzie (odcinek Kurskaja – Partizanskaja). W tym kierunku rozbudowano linię jeszcze w latach 60., aż do stacji Szczołkowskaja.

W czasie wojny w stacji Arbatskaja niemiecka bomba przebiła sufit. Był to argument podczas zimnej wojny przemawiający za tym, że istniejące, płytkie stacje nie nadają się jako schrony przeciwlotnicze, co poskutkowało budową nowych, o wiele głębiej. Wraz z otwarciem nowego odcinka Płoszczad’ Rewolucii – Kijewskaja linii Arbacko-Pokrowskiej starsze, płytkie stacje zamknięto.

Rozwój linii na zachodzie zastopowało ponowne otwarcie linii Filowskiej (nr 4.) na przełomie lat 50. i 60. Kolejne stacje otwarto dopiero na początku XXI wieku (Park Pobiedy po 15 latach budowy). W kolejnych latach nastąpiła także reorganizacja, linie 3. i 4. połączono na stacji Kuncewskaja, a kolejne stacje przyłączono do rozbudowywanej linii.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Wnętrze stacji „Park Pobiedy” oddanej do użytku w 2003 roku na linii Arbacko-Pokrowskiej
  • linia posiada status najdłuższej (43.5km) w systemie metra
  • na linii znajduje się najgłębsza stacja metra – Park Pobiedy (84m)
  • na linii znajduje się pierwsza otwarta stacja poza Moskwą – Miakinino
  • linia posiada najdłuższy odcinek tunelu – 6627m pomiędzy Kryłatskoje i Strogino
  • linia posiada kilka typów stacji – głębokie pod centrum, oraz płytkie i naziemne na obrzeżach miasta
  • skomplikowana historia i częste zmiany planów skutkują licznymi łącznikami z tunelami innych linii

Odcinki i zmiany nazwy[edytuj | edytuj kod]

Budowa linii zaczęła się w latach 30. Poszczególne odcinki były otwierane w kolejności:

  • 13 marca 1938 – Aleksandrowskij Sad (linia 4) – Płoszczad’ Rewolucii – Kurskaja (2.3km + 1.1km łącznika, 2 stacje)
  • 18 stycznia 1944 Kurskaja – Partizanskaja (7.1 km, 3 stacje) bez stacji Elektrozawodskaja
  • 15 maja 1944 – stacja Elektrozawodskaja
  • 5 kwietnia 1953 – Płoszczad’ Rewolucii – Kijewskaja (3.9 km, 3 stacje)
  • 24 września 1954 – tymczasowa powierzchniowa stacja Pierwomajskaja (Первомайская) (zamknięta w 1961)
  • 21 października 1961 – Partizanskaja – Pierwomajskaja (3.8 km, 2 stacje)
  • 22 lipca 1963 – Pierwomajskaja – Szczołkowskaja (1.6 km, 1 stacja)
  • 6 maja 2003 – Kijewskaja – Park Pobiedy (3.2 km, 1 stacja)
  • 7 stycznia 2008 – Park Pobiedy – Strogino (11.5 km, 1 nowa + 3 istniejące stacje)
  • 7 września 2008 – stacja Sławianskij Bulwar
  • 26 grudnia 2009 – Strogino – Mitino (6 km, 3 stacje)
  • 28 grudnia 2012 – Mitino – Piatnickoje Szosse (1.5 km, 1 stacja)

Zmiany nazw stacji:

  • Izmajłowskaja – do 20 sierpnia 1963 Izmajłowskij Park (Измайловский парк)
  • Partizanskaja – do 20 sierpnia 1963 Izmajłowskaja, do 3 maja 2005 Izmajłowskij Park
  • Siemionowskaja – do 30 listopada 1961 Stalinskaja (Сталинская)

Linia jest obsługiwana przez zajezdnie – TCz-3 Izmajłowo (ТЧ-3 «Измайлово») i TCz-9 Fili (ТЧ-9 «Фили»). Wcześniej używano także zajezdni:

  • Tcz-2 Sokół (ТЧ-2 «Сокол») – w latach 1938-1941, 1942 – 1950 (przerwa spowodowana działaniami wojennymi)
  • Tcz-1 Sewernoje (ТЧ-1 «Северное») – w latach 1941-1942

Lista stacji[edytuj | edytuj kod]

Fotogalerie[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]