Linia opóźniająca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Linia opóźniająca (nazywana też nieprawidłowo pętlą opóźniającą) – układ elektryczny lub elektroniczny wprowadzający opóźnienie przechodzącego przez niego sygnału elektrycznego. Opóźnienie może być realizowane na drodze elektrycznej lub akustycznej.

Zastosowania[edytuj | edytuj kod]

  • Formowanie impulsów napięciowych[1]
  • Synchronizowanie sygnałów z głośników umieszczonych w różnej odległości[2].
  • W telewizorach analogowych służyły do dekodowania obrazu – w systemie SECAM część informacji o kolorze była kopiowana z poprzedniej linii obrazu. W roli pamięci przechowującej te informacje występowały szklane linie opóźniające. Pozwalały one też poprawić jakość obrazu w PAL.
  • Pamięć rtęciowa będąca odmianą linii opóźniającej, była stosowana jako RAM niektórych wczesnych komputerów.
  • Jako efekt gitarowy, z niewielkim opóźnieniem (rzędu ułamka sekundy) symulujący jednoczesną grę na wielu instrumentach (tzw. efekt chorus), a także efekty echo i vibrato[3].
  • Jako "cenzura" w przypadku stacji radiowych[4][5] i telewizyjnych nadających na żywo, umożliwia wycięcie lub edycję na bieżąco emitowanego nagrania.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Linia długa (opóźniająca).
  2. Digital delay. Przewodnik po cyfrowych liniach opóźniających.
  3. Opis gitarowej przystawki opóźniającej Deluxe Memory Man. [dostęp 2010-09-03].
  4. Pete Wilby, Andy Conroy: The radio handbook. Routledge, 1994, s. 253. ISBN 0415094674. [dostęp 2010-09-11]. (ang.)
  5. Brian Regal: Radio: the life story of a technology. Greenwood Publishing Group, 2005, s. 116. ISBN 0313331677. [dostęp 2010-09-11]. (ang.)