Lipoproteina niskiej gęstości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Lipoproteina niskiej gęstości (ang. Low Density Lipoprotein, LDL) – heterogenna populacja lipoprotein[1]. Jest to główny transporter cholesterolu z wątroby do innych narządów (przede wszystkim nerek, mięśni i kory nadnerczy). W LDL zawarta jest większość cholesterolu w osoczu krwi. Prawidłowe stężenie LDL-cholesterolu w surowicy powinno wynosić poniżej 135 mg/dl (3,5 mmol/l).

Metabolizm i funkcja[edytuj | edytuj kod]

LDL pełni swoją funkcję przez odkładanie wolnego cholesterolu na powierzchni błon komórkowych lub poprzez wiązanie się z receptorem błonowym, który rozpoznaje zawartą w nich apolipoproteinę B100 (apoB100). Pobierane są przez komórki docelowe na drodze endocytozy kierowanej receptorami LDL, ujemnie naładowanymi glikozydowymi białkami transbłonowymi, które specyficznie wiążą się z białkiem apoB100 z powłoki LDL. Receptory LDL skupione są w tzw. "dołkach opłaszczonych" na błonach komórkowych.

LDL odkłada cząsteczki cholesterolu we włóknach mięśni gładkich ścian tętnic.

LDL powstaje w osoczu krwi jako wynik ciągu przemian: VLDLIDL → LDL.

Lipoproteina LDL określana jest też mianem zły cholesterol, w przeciwieństwie do lipoproteiny HDL, określanej mianem dobry cholesterol.

Skład[edytuj | edytuj kod]

Składnikami lipoprotein LDL są:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 3.7.4.2 Miażdżyca. W: Druga twarz tlenu. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, seria: Środowisko. ISBN 978-83-01-13847-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • E.Bankowski "Biochemia" Wydawnictwo Medyczne Urban&Partner Wrocław 2005 ISBN 83-89581-10-8
  • Jeremiasz Tomaszewki: Diagnostyka laboratoryjna. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2001. ISBN 83-200-3591-0.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.