Lis wirginijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lis wirginijski
Urocyon cinereoargenteus[1]
(Schreber, 1775)
Lis wirginijski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina psowate
Rodzaj Urocyon
Gatunek lis wirginijski
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lis wirginijski (Urocyon cinereoargenteus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych. Żyje samotnie, czasami w wieloletnich związkach. Zamieszkuje własne terytoria, które zaznacza zapachem. Prowadzi przeważnie nocny tryb życia. Często jest mylony z kojotem. Dożywa około 8 lat; w niewoli dożywa 15.

Budowa i wygląd zewnętrzny[edytuj | edytuj kod]

Jest to średniej wielkości lis o szaro cętkowanym futrze, z jaśniejszą spodnią częścią ciała, z głową w kolorze rdzawym z białymi plamkami; podszerstek ma barwę rdzawoczerwoną. Ma duże uszy, wąski pysk, długi i gęsto owłosiony, puszysty ogon z czarną pręgą na wierzchu. Charakteryzuje się długością ciała 42-68 cm, ogona ponad 30 cm, wysokością w kłębie ponad 40 cm, a ciężarem ponad 4 kg. Nogi krótkie i mocne. Posiada pazury ostrzejsze i bardziej zakrzywione od innych psowatych. Często wspina się na drzewa, których korony są dla niego doskonałą kryjówką. Jest on jedynym gatunkiem psowatych, który potrafi tego dokonywać.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Jest zwierzęciem wszystkożernym, jednak przeważnie żywi się pokarmem zwierzęcym. Umiejętność wspinaczki po drzewach przydaje mu się podczas zdobywania jagód i innych owoców. Ze zwierząt poluje (zazwyczaj w nocy) na niewielkie ptaki, myszy i inne gryzonie. Z nadmiaru zdobytego pożywienia robi zapasy w postaci podziemnego schowka, który potrafi wyczuć już z odległości 3 metrów. Dzięki wspaniałemu zmysłowi powonienia wyczuje niekiedy zagrzebane w ziemi na kilka centymetrów jaja, które także stanowią część jego diety.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Na kilka dni przed porodem samica wypędza samca z legowiska, jednak powraca on kilka dni po porodzie i dostarcza pożywienia potomstwu i samicy. Okres rozrodu od sierpnia do września, ciąża trwa 53-58 dni, samica rodzi zwykle 3-6 szczeniąt. Młode ważą około 80g i rodzą się z czarną sierścią. Przez pierwsze dni życia potomstwo jest ślepe i zdane na opiekę osobników dorosłych. Po około sześciu tygodniach młode lisy są już zostawiane same na czas polowania. Opieka nad potomstwem trwa około 5 miesięcy.

Występowanie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje Amerykę Środkową oraz strefę ciepłą i umiarkowaną Ameryki Północnej.

Gatunek nie jest jeszcze zagrożony, chociaż w latach 1977-1978 liczbę zabitych osobników szacuje się na około 270 tysięcy. Lis wirginijski jest często uciążliwy dla rolników lub ginie w pułapkach przeznaczonych na inne drapieżniki. Niejednokrotnie jest łowiony dla futra.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się szesnaście podgatunków lisa wirginijskiego[3]:

  • U. cinereoargenteus borealis Merriam, 1903
  • U. cinereoargenteus californicus Mearns, 1897
  • U. cinereoargenteus cinereoargenteus (Schreber, 1775)
  • U. cinereoargenteus costaricensis Goodwin, 1938
  • U. cinereoargenteus floridanus Rhoads, 1895
  • U. cinereoargenteus fraterculus Elliot, 1896
  • U. cinereoargenteus furvus G. M. Allen & Barbour, 1923
  • U. cinereoargenteus guatemalae Miller, 1899
  • U. cinereoargenteus madrensis Burt & Hooper, 1941
  • U. cinereoargenteus nigrirostris (Lichtenstein, 1850)
  • U. cinereoargenteus ocythous Bangs, 1899
  • U. cinereoargenteus orinomus Goldman, 1938
  • U. cinereoargenteus peninsularis Huey, 1928
  • U. cinereoargenteus scottii Mearns, 1891
  • U. cinereoargenteus townsendi Merriam, 1899
  • U. cinereoargenteus venezuelae J. A. Allen, 1911

Przypisy

  1. Urocyon cinereoargenteus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Urocyon cinereoargenteus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Urocyon cinereoargenteus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 24 października 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]