Lista posiadaczy pasa WWE Championship

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

https://www.facebook.com/pages/CMPunk/664767046912655

Lista przedstawia wszystkich zawodowych zapaśników, którzy posiadali tytuł WWE Championship, w kolejności chronologicznej. Pierwszy mistrz otrzymał tytuł w 1963 r. Do września 2013 w historii WWE było 42 WWE Championów, a łącznie zanotowano 115 posiadań tego tytułu.

Poprzednie nazwy[edytuj | edytuj kod]

Nazwa tytułu Lata
WWWF World Heavyweight Championship 1963 – 1979
WWF Heavyweight Championship 1979 – 1983
WWF World Heavyweight Championship/WWF Championship 1983 – 9 grudnia 2001
WWF Undisputed Championship/Undisputed WWF Championship 9 grudnia 2001 – 6 maja 2002
WWE Undisputed Championship 6 maja 2002 – 2 września 2002
WWE Championship od 2 września 2002 –

Historia tytułu[edytuj | edytuj kod]

Lp. Wrestler Liczba zdobyć Data zdobycia Dni posiadania Miejsce Gala Uwagi
1 Buddy Rogers 1 25 kwietnia 1965 22 Rio de Janeiro Wygrał turniej „aprychal”, który odbywał się w Rio De Jeneiro.
2 Bruno Sammartino 1 17 maja 1965 2803 Nowy Jork House show Posiadał pas siedem lat, co jest do dziś rekordem WWE
3 Ivan Koloff 1 19 stycznia 1971 22 Nowy Jork House show
4 Pedro Morales 1 8 lutego 1971 1027 Nowy Jork House show W marcu 1979 tytuł zmienił nazwę na „WWWF World Heavyweight Championship”.
5 Stan Stasiak 1 10 grudnia 1973 9 Filadelfia, Pensylwania House show
6 Bruno Sammartino 2 10 grudnia 1973 1237 Nowy Jork House show
7 Billy Graham 1 30 kwietnia 1977 296 Baltimore, Maryland House show
8 Bob Backlund 1 20 lutego 1978 2135 Nowy Jork House show W marcu 1979 tytuł zmienił nazwę na „WWF Heavyweight Championship”, ponieważ World Wide Wrestling Federation zmieniło nazwę na „World Wrestling Federation”.
Antonio Inoki 1 30 listopada 1979 6 Tokushima, Japonia House show World Wrestling Entertainment nie uznało tej wygranej.
Wakat 6 grudnia 1979 11 Tokushima, Japonia House show
Bob Backlund 1 17 grudnia 1979 1470 Nowy Jork House show
9 The Iron Sheik 1 26 grudnia 1983 28 Nowy Jork House show Iron Sheik wygrał przez dyskwalifikację po tym jak manager Boba Backlunda, Arnold Skaaland wrzucił na ring ręcznik, gdy The Iron Sheik wykonywał akcję „The Camel Clutch”.
10 Hulk Hogan 1 23 stycznia 1984 1474 Nowy Jork House show
11 André the Giant 1 5 lutego 1988 <1 Indianapolis, Indiana The Main Event I Andre wygrał dzięki Tedowi DiBiaseemu, ponieważ ten przekupił sędziego.
Wakat 5 lutego 1988 51 Indianapolis, Indiana WWF The Main Event I Po wygranej nad Hoganem, Andre sprzedał tytuł Tedowi DiBiaseemu, jednak jego decyzję szybko anulował Jack Tunney i wakatował pas.
12 Randy Savage 1 27 marca 1988 371 Atlantic City, New Jersey WrestleMania IV Wygrał turniej o miano mistrza WWF, pokonując w finale Teda DiBiase.
13 Hulk Hogan 2 2 kwietnia 1989 364 Atlantic City, New Jersey WrestleMania V
14 The Ultimate Warrior 1 1 kwietnia 1990 293 Toronto, Kanada WrestleMania VI Ta walka była o WWE Championship oraz WWE Intercontinental Championship, jednak po wygranej Warriora, pas „Interkontynentalny” został wakatowany.
15 Sgt. Slaughter 1 19 stycznia 1991 64 Miami, Floryda Royal Rumble
16 Hulk Hogan 3 24 marca 1991 248 Los Angeles, Kalifornia WrestleMania VII
17 The Undertaker 1 27 listopada 1991 6 Detroit, Michigan Survivor Series
18 Hulk Hogan 4 3 grudnia 1991 1 San Antonio, Teksas This Tuesday in Texas
Wakat 4 grudnia 1991 46 WWF Superstars of Wrestling Hogan został pozbawiony pasa WWF, przez Jack Tunney, po kontrowersji związanej z dwoma poprzednimi zmianami tytułów.
19 Ric Flair 1 19 stycznia 1992 77 Albany, Nowy Jork Royal Rumble Wygrał pas w Royal Rumble Match, eliminując Sid Justice.
20 Randy Savage 2 5 kwietnia 1992 149 Indianapolis, Indiana WrestleMania VIII
21 Ric Flair 2 1 września 1992 41 Hershey, Pensylwania Prime Time Wrestling
22 Bret Hart 1 12 października 1992 174 Saskatoon, Kanada House show
23 Yokozuna 1 4 kwietnia 1993 <1 Las Vegas, Nevada WrestleMania IX
24 Hulk Hogan 5 70 Mr. Fuji oferował Hoganowi walkę z Yokozuną o pas, po tym gdy ten przybiegł na pomoc Hartowi, który chwilę wcześniej przegrał walkę, przez to, że Fuji rzucił mu garstkę soli w oczy.
25 Yokozuna 2 13 czerwca 1993 280 Dayton, Ohio King of the Ring
26 Bret Hart 2 20 marca 1994 248 Nowy Jork WrestleMania X Roddy Piper był sędzią specjalnym tej walki.
27 Bob Backlund 2 23 listopada 1994 3 San Antonio, Teksas Survivor Series Był to a „Throw in the Towel” Submission Match, gdzie sekundant zawodnika poddaje go wrzucając na ring ręcznik.
28 Diesel 1 26 listopada 1994 358 Nowy Jork House show
29 Bret Hart 3 19 listopada 1995 133 Landover, Maryland Survivor Series Była to walka bez dyskwalifikacja.
30 Shawn Michaels 1 31 marca 1996 231 Anaheim, Kalifornia WrestleMania XII Był to 60-minutowy Iron Man Match, jednak zakończył się remisem 0-0 i sędziowie zadecydowali o dogrywce.
31 Sycho Sid 1 17 listopada 1996 67 Nowy Jork Survivor Series
32 Shawn Michaels 2 19 stycznia 1997 25 San Antonio, Teksas Royal Rumble
Wakat 13 lutego 1997 3 Lowell, Massachusetts Raw Michaels musiał zrezygnować z tytułu, ponieważ doznał kontuzji kolana.
33 Bret Hart 4 16 lutego 1997 1 Chattanooga, Tennessee In Your House 13: Final Four Była to 4-osobowa walka eliminacyjna ze Stone Cold Steve Austin, The Undertaker i Vader.
34 Sycho Sid 2 17 lutego 1997 34 Nashville, Tennessee WWE Raw
35 The Undertaker 2 23 marca 1997 133 Rosemont, Illinois WrestleMania 13 Była to walka bez dyskwalifikacji.
36 Bret Hart 5 3 sierpnia 1997 98 East Rutherford, New Jersey SummerSlam Shawn Michaels był sędzią specjalnym.
37 Shawn Michaels 3 9 listopada 1997 140 Montreal, Kanada Survivor Series
38 Stone Cold Steve Austin 1 29 marca 1998 91 Boston, Massachusetts WrestleMania XIV Mike Tyson był sędzią specjalnym tej walki.
39 Kane 1 28 czerwca 1998 1 Pittsburgh, Pensylwania King of the Ring Był to Firts Blood Match.
40 Stone Cold Steve Austin 2 29 czerwca 1998 90 Cleveland, Ohio Raw is War
Wakat 27 września 1998 49 Hamilton, Ontario Breakdown: In Your House Pas został wakatowany po tym jak Kane i Undertaker jednocześnie przypieli Stone Colda Steva Austina podczas Triple Threat Matchu między tymi zawodnikami.
41 The Rock 1 15 listopada 1998 44 St. Louis, Missouri Survivor Series Zdobył pas pokonując Mankinda w finale turnieju „Deadly Game”.
42 Mankind 1 19 grudnia 1998 26 Worcester, Massachusetts Raw is War Była to walka bez dyskwalifikacji.
43 The Rock 2 24 stycznia 1999 2 Anaheim, Kalifornia Royal Rumble Był to "I Quit Match. The Rock wygrał po znokautowaniu Mankinda. Gdy Mankind leżał nieprzytomny na rampie, Dwayne przyłożył mikrofon do jego twarzy, a z głośników wydobył się głos Micka „I quit”.
44 Mankind 2 26 stycznia 1999 20 Tucson, Arizona Halftime Heat Był to Empty Arena Match, nadawany był w przerwie Superer Bowl XXXIII.
45 The Rock 3 15 lutego 1999 41 Birmingham, Alabama Raw is War Był to Ladder Match.
46 Stone Cold Steve Austin 3 28 marca 1999 56 Filadelfia, Pensylwania WrestleMania XV Mankind był sędziom specjalnym, a walka była bez dyskwalifikacji.
47 The Undertaker 3 25 maja 1999 36 Kansas City, Missouri Over the Edge Vince i Shane McMahon byli sędziami specjalnymi.
48 Stone Cold Steve Austin 4 26 czerwca 1999 55 Charlotte, Północna Karolina Raw is War
49 Mankind 3 22 sierpnia 1999 1 Minneapolis, Minnesota SummerSlam Był to Triple Threat Match z udziałem Triple H, oraz Jesse Ventura jako sędzia specjalny.
50 Triple H 1 22 sierpnia 1999 22 Ames, Iowa Raw is War Shane McMahon był sędzią specjalnym.
51 Vince McMahon 1 14 września 1999 6 Las Vegas, Nevada SmackDown Wyemitowane 16 września 1999. Shane McMahon był sędziom specjalnym.
Wakat 20 września 1999 6 Houston, Teksas Raw is War McMahon zawiesił pas.
52 Triple H 2 26 września 1999 49 Charlotte, Północna Karolina Unforgiven Był to Six-Pack Challenge Match z The Rockiem, Mankindem, Big Showem, The British Bulldogiem i Kanem. Steve Austin był sędzią specjalnym.
53 Big Show 1 14 listopada 1999 50 Detroit, Michigan Survivor Series Był Triple Threat z udziałem The Rocka.
54 Triple H 3 3 stycznia 2000 118 Miami, Floryda Raw is War 17 kwietnia 2000 roku, Chris Jericho pokonał Triple H i zdobył WWF Championship szybkiemu wyliczeniu przez Earl Herber. Tej samej nocy Triple H wymusił na Herberze zmianę decyzji, tak oto Jericho oddał pas Triple H-owi.
55 The Rock 4 30 kwietnia 2000 21 Waszyngton Backlash Shane McMahon był sędzią specjalnym.
56 Triple H 4 21 maja 2000 35+ Louisville, Kentucky Judgment Day Był to 60-minutowy Iron Man Match, Triple H wygrał go 6–5, Shawn Michaels był sędziom specjalnym.
57 The Rock 5 25 czerwca 2000 119 Boston, Massachusetts King of the Ring Był to Six-Man Tag Team Match: The Rock, The Undertaker i Kane vs. Triple H, Mr. McMahon i Shane McMahon. The Rock przypiął Mr. McMahon i zdobył pas.
58 Kurt Angle 1 22 października 2000 126 Albany, Nowy Jork No Mercy Była to walka bez dyskwalifikacji.
59 The Rock 6 25 lutego 2001 35 Las Vegas, Nevada No Way Out
60 Stone Cold Steve Austin 5 1 kwietnia 2001 175 Houston, Teksas WrestleMania X-Seven Była to walka bez dyskwalifikacji.
61 Kurt Angle 2 23 września 2001 15 Pittsburgh, Pensylwania Unforgiven
62 Stone Cold Steve Austin 6 8 października 2001 62 Indianapolis, Indiana Raw
63 Chris Jericho 1 9 grudnia 2001 98 San Diego, Kalifornia Vengeance Wcześniej, tej samej nocy, Jericho zdobył World Heavyweight Champion. Po pokonaniu Austina i zdobyciu drugiego pasa (WWF Championship), zjednoczył dwa tytuły i tak powstał Undisputed Championship.
64 Triple H 5 17 marca 2002 35 Toronto, Kanada WrestleMania X8
65 Hulk Hogan 6 21 kwietnia 2002 28 Kansas City, Missouri Backlash 6 maja 2002 roku World Wrestling Federation zmieniło nazwę na „World Wrestling Entertainment”, tym samym pas zmienił nazwę na „WWE Undisputed Championship”.
66 The Undertaker 4 19 maja 2002 63 Nashville, Tennessee Judgment Day
67 The Rock 7 21 lipca 2002 35 Detroit, Michigan Vengeance Był Triple Threat z udziałem Kurta Angele.
68 Brock Lesnar 1 25 sierpnia 2002 84 Uniondale, Nowy Jork SummerSlam 2 września 2002 z nazwy pasa usunięto słowo "Undisputed", zaś sam tytuł trafił na SmackDawn!. Na Raw został utworzony World Heavyweight Championship.
69 Big Show 2 17 listopada 2002 28 Nowy Jork Survivor Series
70 Kurt Angle 3 15 Frudnia 2002 105 Sunrise, Floryda Armageddon
71 Brock Lesnar 2 30 marca 2003 119 Seattle, Waszyngton WrestleMania XIX
72 Kurt Angle 4 27 lipca 2003 51 Denver, Kolorado Vengeance Był Triple Threat z udziałem Big Showa.
73 Brock Lesnar 3 16 września 2003 152 Raleigh, Północna Karolina SmackDown! Był to 60-minutowy Iron Man Match, który wyemitowano 18 września 2003 na SmackDown!.
74 Eddie Guerrero 1 15 lutego 2004 133 Daly City, Kalifornia No Way Out
75 John „Bradshaw” Layfield 1 27 czerwca 2004 280 Norfolk, Wirginia The Great American Bash Był to Texas Bullrope Match.
76 John Cena 1 3 kwietnia 2005 280 Los Angeles, Kalifornia WrestleMania 21 6 czerwca 2005 roku tytuł powędrował razem z Johnem Ceną na Raw, zaraz po wylosowaniu go na WWE Draft.
77 Edge 1 8 stycznia 2006 21 Albany, Nowy Jork New Year’s Revolution Została wykorzystana walizka Money in the Bank.
78 John Cena 2 29 stycznia 2006 133 Miami, Floryda Royal Rumble
79 Rob Van Dam 1 11 czerwca 2006 22 Nowy Jork ECW One Night Stand Została wykorzystana walizka Money in the Bank. Był to Extreme Rules Match. Tytuł trafił na WWE ECW.
80 Edge 2 3 lipca 2006 76 Filadelfia, Pensylwania Raw Była to Triple Threat Match z udziałem Johna Ceny.
81 John Cena 3 17 września 2006 380 Toronto, Kanada Unforgiven Był to Tables, Ladders, and Chairs Match.
Wakat 2 października 2007 5 Dayton, Ohio ECW on Sci Fi Wakat ze względu na kontuzję Johna Ceny, zaraz po WWE Raw 1 października 2006 roku.
82 Randy Orton 1 7 października 2007 <1 Rosemont, Illinois No Mercy Tytuł przynany przez Vince McMahon
83 Triple H 6 <1
84 Randy Orton 2 203 Był to Last Man Standing Match.
85 Triple H 7 27 kwietnia 2008 210 Baltimore, Maryland Backlash Był to Fatal-Four-Way Elimination Match z udziałem John Cena i Layfieldem. 28 czerwca 2008 podczas drafted tytuł razem z Triple H trafił na SmackDown.
86 Edge 3 23 listopada 2008 21 Boston, Massachusetts Survivor Series Była to walka Triple H z Vladimir Kozlov. Początkowa w walce miał również wziąć udział Jeff Hardy, jednak szybko go odsunięto. W trakcie walki Vickie Guerrero ogłosiła jest to jednak walka trzyosobowa, jednak zamiast Jeffa Hardego w ringu pojawił się Edge.
87 Jeff Hardy 1 14 grudnia 2008 42 Buffalo, Buffalo Armageddon Był Triple Threat Match z udziałem Triple H.
88 Edge 4 25 stycznia 2009 21 Detroit, Michigan Royal Rumble Był to No Disqualification Match.
89 Triple H 8 15 lutego 2009 70 Seattle, Waszyngton No Way Out Był to Elimination Chamber Match, z udziałem Jeffa Hardego, Undertakera, Big Showa oraz Kozlova. Tytuł ponowanie trafił na WWE Raw, zaraz po tym ja Triple H został tam przeniesiony po WWE Draft z 13 kwietnia 2009.
90 Randy Orton 3 26 kwietnia 2009 42 Providence, Rhode Island Backlash Zdobył tytuł wygrywając Six-Man Tag Team Match.
91 Batista 1 7 czerwca 2009 2 Nowy Orlean, Luizjana Extreme Rules Był to Steel Cage Match.
Wakat 9 czerwca 2009 6 Informacja z WWE.com Batista musiał wakatować, ponieważ doznał kontuzji bicepsa.
92 Randy Orton 4 15 czerwca 2009 90 Charlotte, Północna Karolina WWE Raw Był to Fatal Four-Way Match z Triple H, Johnem Cena i Big Showem.
93 John Cena 4 13 września 2009 21 Montreal, Kanada Breaking Point Był to „I Quit” Match.
94 Randy Orton 5 4 października 2009 21 Newark, New Jersey Hell in a Cell Był to Hell in a Cell Match.
95 John Cena 5 25 października 2009 49 Pittsburgh, Pensylwania Bragging Rights Był to 60-Minute Anything Goes Iron Man Match w którym Cena wygrał 6-5. Na szali nie tylko był pas, a także możliwość odejścia Johna Ceny z WWE, gdyby przegrał.
96 Sheamus 1 13 grudnia 2009 70 San Antonio, Teksas TLC: Tables, Ladders & Chairs Był to Tables Match.
97 John Cena 6 21 lutego 2010 <1 St. Louis, Missouri Elimination Chamber Był to Elimination Chamber Match, z udziałem Triple H, Ortona, Sheamusa, Teda DiBiase i Kofiego Kingstona.
98 Batista 2 35 Mr. McMahon zaraz po wygranej Ceny ogłosił że będzie mółg walczyć na Wrestlemanii pod warunkiem że wygra z Batistą.
99 John Cena 7 28 marca 2010 35 Glendale, Arizona WrestleMania XXVI
100 Sheamus 2 20 czerwca 2010 91 Uniondale, Nowy Jork Fatal 4-Way Był to Fatal Four-Way z udziałem Edge’a i Ortona.
101 Randy Orton 6 19 września 2010 64 Rosemont, Illinois Night of Champions Był to Six-Pack Challenge Elimination Match z udziałem Edge’a, Ceny, Jericho i Wade Barretta.
102 The Miz 1 22 października 2010 160 Orlando, Floryda WWE Raw The Miz wykorzystał kontrakt Money in the Bank na Ortonie, zaraz po jego wygranej z Barrettem.
103 John Cena 8 1 maja 2011 77 Tampa, Floryda Extreme Rules Był to Triple Threat Steel Cage Match z udziałem Johna Morrisona.
104 CM Punk 1 17 lipca 2011 28 Rosemont, Illinois Money in the Bank CM Punk zaraz po wygranej opóścił WWE razem z pasem. Wrócił 25 lipca na WWE Raw
105 Rey Mysterio
(i CM Punk)
1
(1)
25 lipca 2011 <1 Hampton, Wirginia WWE Raw Rey Mysterio pokonał The Miza w 8-osobowym turnieju o tutuł WWE Championa. Był mistrzem WWE w tym samym czasie co CM Punk.
106 John Cena
(i CM Punk)
9
(1)
20 Cena pokonał Mysterio tej samej nocy i był już drugim mistrzem WWE w tym samym czasie co CM Punk.
CM Punk 1 14 sierpnia 2011 <1 Los Angeles, Kalifornia SummerSlam CM Punk pokonał Cene, dowodząc że jest jedynym mistrzem WWE.
107 Alberto Del Rio 1 14 sierpnia 2011 35 Los Angeles, Kalifornia SummerSlam Wykorzystał walizkę Money in the Bank zaraz po wygranej CM Punka nad Johnem Ceną.
108 John Cena 10 19 września 2011 14 Buffalo, Nowy Jork Night of Champions
109 Alberto Del Rio 2 2 października 2011 49 Nowy Orlean, Luizjana Hell in a Cell Był to Triple Threat Hell in a Cell Match z udziałem CM Punka.
110 CM Punk 2 20 października 2011 434 Nowy Jork Survivor Series
111 The Rock 8 27 stycznia 2013 70 Phoenix, Arizona Royal Rumble Punk wygrał walkę za pierwszym razem, jednak Vince McMahon restartował walkę po interwencji The Shield.
112 John Cena 11 7 kwietnia 2013 133 East Rutherford, New Jersey WrestleMania 29
113 Daniel Bryan 1 18 sierpnia 2013 <1 Los Angeles, Kalifornia SummerSlam Sędzią specjalnym był Triple H.
114 Randy Orton 7 28 Została wykorzystana walizka Money in the Bank. Sędzią specjalnym był Triple H.
115 Daniel Bryan 2 15 września 2013 1 Detroit, Michigan Night of Champions
Wakat 16 września 2013 1+ Cleveland, Ohio WWE Raw Triple H wakatował pas, twierdząc że na niedzielnej gali Night of Champions, sędzia za szybko odliczył Randyego Ortona.

*Stan na 17 września 2013

Łącznie dni utrzymywania[edytuj | edytuj kod]

Pozycja Wrestler Ilość zdobyć Łącznie dni
1 Bruno Sammartino 2 3888
2 Hulk Hogan 6 2185
3 Stone Cold Steve Austin 8 2138
4 John Cena 11 1191
5 Pedro Morales 1 1027
6 Bret Hart 5 654
7 Rey Mysterio 1 555
8 Bob Backlund 6 522
9 Randy Savage 2 520
10 Triple h 2 519
11 Randy Orton 7 448
12 Shawn Michaels 3 396
13 The Rock 8 367
14 Diesel 1 358
15 Brock Lesnar 3 355
16 Kurt Angle 4 297
17 Billy Graham 1 296
18 The Ultimate Warrior 1 293
19 John "Bradshaw" Layfield 1 280
Yokozuna 2 280
21 The Undertaker 4 238
22 Sheamus 2 161
23 The Miz 1 160
24 Edge 4 139
25 Eddie Guerrero 1 133
26 Ric Flair 2 118
27 Chris Jericho 1 98
28 Sycho Sid 2 97
29 Alberto Del Rio 2 84
30 The Big Show 2 78
31 Sgt. Slaughter 1 64
32 Mankind 3 47
33 Jeff Hardy 1 42
34 Batista 2 37
35 The Iron Sheik 1 28
36 Buddy Rogers 1 22
Rob Van Dam 1 22
38 Ivan Koloff 1 21
39 Stan Stasiak 1 9
40 Vince McMahon 1 6
41 Daniel Bryan 2 1+
42 Kane 1 1
43 Cm Punk 1 434
André the Giant 1 <1

*Stan na 16 września 2013

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]